Foto bij Wanneer de kraai een zwaan ontmoet

Oké, dit hele hoofdstuk gaat vanuit Innara geschreven worden. Hopelijk is het leuk!


;-) hehehehe

Innara

Ik kreunde toen ik wakker werd. Het was nog donker in mijn kamer, of misschien was het de zwarte muur waar ik tegenaan keek? Nee, er kwam geen ene straal light door de gordijnen. Ik draaide me nog eens om en keek naar de opgezette kraai die in mijn vensterbank stond. Zijn ogen glommen spookachtig maar daar was ik al lang aan gewend. Net als de baby-clown poppen die op een kast stonden. Omdat ik er mee was opgegroeid, met de popjes gespeeld had totdat er bijna geen vulling meer in zat, vond ik ze totaal niet eng. Het was mijn favoriete en enige kinderspeelgoed geweest. Ik zuchtte opnieuw, ik kon niet slapen want zij spookte weer door mijn hoofd. Elke keer als ik probeerde te ontspannen of aan iets nuttigs te denken flitsten die blauwe ogen en korte, blonde lokken door mijn hoofd. Opnieuw draaide ik me onrustig om. Ik had haar vandaag nog gezien, ze was zo vriendelijk geweest om me te groeten en me een glimlach te geven. Ze kende me niet eens, ten minste, niet goed. Maar zo aardig was ze nou eenmaal, ze was altijd aardig en vrolijk. Ze had de taart in mijn handen gezien, ik had toch besloten om er eentje te kopen omdat Erza kwam, en me gefeliciteerd. Het voelde bijna alsof ze echt om me gaf, alsof ze me geen freak vond. Mijn zucht blies stofjes door de lucht. Ik besloot maar gewoon lekker te gaan liggen en dan gewoon proberen te slapen. Maar als vanzelf werd onze eerste ontmoeting weer in mijn hoofd afgespeeld:

'Daar hebben we onze kleine freak weer hoor!', hoorde ik opeens van achteren. Ik kwam net van de bakker vandaan voor wat brood. Niet weer, dacht ik. Ik was bang. 'Ga je niet bij de kraaien op het dak zitten?', riep iemand. Ik zuchtte en keek niet om. 'Gewoon negeren', dacht ik. Maar toen stonden ze ook voor me. Ik probeerde mezelf langs hen heen te wurmen, maar werd hard terug geduwd. Ik viel achterover op de harde stenen. Ik schaafde mijn handen en die begonnen te branden. Niet het ergste wat ik nou ooit had meegemaakt, maar toch irritant. Ik krabbelde overeind en wou een andere kant op, maar ik was moedeloos omsingeld. Ik kon geen kant meer op. Het waren mensen van ongeveer mijn leeftijd, een paar jongens wat ouder. Tevergeefs probeerde ik me opnieuw er tussen te wurmen maar deze keer kreeg ik een harde ruk aan mijn haar en viel opzij. Met mijn gezicht kletste ik op de grond en ik voelde hoe de ruwe stenen de rechter kant van mijn gezicht open geschaafd hadden. Ook had ik een bloedlip, en ik was er zeker van dat er morgen een blauwe plek bij mijn slaap zou komen. De zon brandde in mijn nek en mijn bloed plakte aan mijn gezicht. En toen ging ik knock-out.
'Ga weg zei ik! Ik geef jullie allemaal een trap onder jullie reet als jullie je ook nog maar één keer met mensen die jullie niet kennen bemoeien! Rot op!', was het eerste wat ik hoorde toen ik weer bij bewustzijn leek te komen. Een schelle meisjesstem riep nog wat onbeleefde woorden en daarna hoorde ik snelle voetstappen dichterbij komen. Ik opende mijn ogen en draaide me om. Meteen verschenen er sterretjes voor mijn ogen en ik voelde me duizelig. Ik zou weer naar achteren moeten vallen, maar een hand ondersteunde me. Ik knipperde en zag een bezorgd gezicht voor me zweven. Ik kende haar niet, ze had blauwe ogen, kort, blond haar een sproeten. 'Gaat het? Kende jij die gasten?', vroeg ze bezorgd. Ik keek naar de grond en schudde mijn hoofd. 'Waarom deden ze dan zo?' Ik haalde mijn schouders op. 'Gebeurt vaker.' 'Gaat het?', vroeg ze opnieuw ondanks dat we allebei wisten dat het niet ging. Het was een teken van bezorgdheid. 'Ik denk het.' Ik wachtte op haar om weg te gaan maar ze bleef zitten. 'Het spijt me, ik weet niet of ik iets voor je kan doen.' Ze had een accent dat ik herkende van het Zonrijk. 'Dat hoeft ook niet.' Maar het meisje pakte haar waterfles en bracht het naar mijn gezicht. Vragend keek ze me aan. Ik knikte en langzaam loet ze het water over mijn gezicht druppen zodat de schrammen schoon werden. Ik zag hoe ze wat water op haar vingers goot een toen veegde zijn jet haar duim mijn lip schoon. Ik bloosde. Ze stopte maar had haar vinger nog steeds op mijn lippen liggen. We keken elkaar in de ogen voor zo'n vijf seconden. Gauw keken we weg en haalde ze haar hand weg. 'Sorry.', mompelde ze. Ik bloosde nog erger. 'Saki, zestien jaar.', stelde ze zichzelf voor. 'Innara, vijftien.' Ze glimlachte naar me. 'Leuk ok je te ontmoeten, ik zie je nog wel.' En toen was ze weg gelopen.


Dat was drie weken geleden geweest, en af en toe kwam ik haar tegen. Dan zeiden we 'hoi' en voerden een kort gesprekje. Het was bijna alsof ik echt vrienden had gemaakt.

'Happy birthday!', riep Erza blij. Ze had mijn huis dus weten te vinden. Ik zag dat ze ook een doosje in haar handen had, en vroeg me af wat het was. Ik liet haar binnen en leidde haar naar de woonkamer. Ze ging op de bank zitten en zei: 'Gaaf huis, zeg!' Ik grijnsde. 'Wil je wat drinken?' 'Thee graag.' Dus ik liep naar de kleine keuken en schonk twee bekers groene thee in. Toen ik weer zat en de thee op tafel had gezet hield Erza me het pakje voor. 'Cadeautje!' Ik keek haar stomverbaasd aan. Een cadeau? Voor mij? 'D-dank je wel.', stamelde ik verlegen, en pakte het aan. Ik haalde het papier er af en zag dat het thee was. 'Dank je wel!', grijnsde ik. Ze grijnsde terug. 'Nee echt, ik stel het echt op de prijs. Jammer dat ik net al thee heb gezet.' 'Ik ben blij dat je het zo leuk vind.' Ik sneed de kleine taart en had geen zin om op te staan, dus haalde ik mijn zwanenbotje tevoorschijn en liet twee bordjes en vorkjes naar me toe zweven. Erza keek mij met open mond aan. Ik haalde mijn schouders op. 'Simpele spreuk.' Ik grijnsde bij het zien van haar ongelofelijke gezicht en zwiepte opnieuw met het lange, dunne bot. De thee rees op uit de kopjes en bleef als een grote bel in de lucht hangen. Ik lachte voor het eerst in tijden toen ik Erza's uitdrukking zag. Met een snelle beweging omlaag viel de thee weer in de kopjes. 'Kan je nog meer?', vroeg ze enthousiast. Ik knikte verlegen en dacht na. Met een ondeugende grijns richtte ik mijn toverstaf op de haart en consenteerde me op de juiste woorden. Er laaiden vlammen op in de haart, maar dat was nog niet alles. Er kwamen vlammetjes uit de haart en die ploften op de vloer. Als kleine wezentjes huppelden de vlammen die het formaat van een schoen hadden door de kamer, natuurlijk niets in de fik zettend. Toen stak ik mijn hand uit en hupten de vlammetjes op mijn arm. De eerste keer toen ik er achter kon dit ik dit kan was ik geschrokken toen ik voelde dat de vlam-wezentjes koud waren. 'Verbrand je je niet?', vroeg Erza ongelofelijk. Ik schudde mijn hoofd. Langzaam dansten ze weer terug in de haart en ik doofte het vuur. De rest van de middag besteedden we aan praten over onbenullige dingen. Het was fijn om zo met iemand te praten, te kunnen lachen. Het was jammer dat Erza weer moest gaan.

"Ding-dong!", hoorde ik. Verschrikt keek ik op. Ik had de vlammetjes opnieuw tevoorschijn getoverd. Gauw doofde ik hen en stond op. Was Erza soms iets vergeten? Maar wat dan? Het was ook al bijna twee uur geleden dat ze was vertrokken. Me een raar voorgevoel liep ik de koude, tochtige hal in en opende de zwaren deur. Een postbode. 'Hallo, woont Innara Guno hier?' Ik knikte. 'Ja, dat ben ik.' Hij overhandigde mij een kaart en sjokte de straat weer uit. Verrast keek ik naar de kaart. Een verjaardagskaart? De warme avondstond scheen in mijn gezicht, maar toch sloot ik de deur en liep terug de woonkamer in. Er stond niet veel tekst in, alleen 'fijne verjaardag', en de namen van de afzenders. Het bleken mijn oom en tante die ik al zes jaar niet meer gezien had te zijn! Aardig van ze dat ze een kaart hadden gestuurd, verbazend dat ze mijn adres en verjaardag nog wisten. De kaart plofte op tafel en ik rekte me uit. Ik had honger maar nog geen zin om eten te maken, misschien kon ik maar beter een avondwandeling maken. Ik goot het laatste beetje koud geworden thee in mijn mond en stond op. Een jas had ik niet nodig, de zon scheen nog en het was nog lekker warm. Alleen een koude wind gaf me af en toe rillingen. Ik hpwist niet waar ik naar toe zou willen, had geen plannen. Gewoon een rondje lopen dan maar. Ik stopte mijn handen in mijn zakken en schopte een steentje weg. Ik wist niet hoe lang ik al liep. 'Innara!' Mijn hart sprong op, want het was haar stem die mijn naam riep. Ik draaide me op en daar stond Saki, ze glimlachte vrolijk jaar meen zag er zoals altijd schitterend uit. Ze droeg voor hoever ik wist altijd stoere kleren. Nu had ze een strakke, zwarte broek aan met een lange en grote lichtblauwe bloes van spijkerstof die open hing. Er onder droeg ze een zwart-wit gestreept shirt en om haar nek zat een stukje stof als een choker. Haar kleren leken altijd zo modern, alsof ze uit een andere tijd kwam. 'Hallo Saki.' Ik schonk haar ook een glimlach. 'Ik was net op weg naar een herberg, zin om wat met me te gaan drinken? Je bent tenslotte jarig.' Ik bloosde toen ze dat zei. We maakten dan wel soms een praatje, maar nog nooit had me me meegevraagd alsof we vrienden waren. Maar ik knikte verlegen en zei dat mij dat erg leuk leek. Dus zo liep ik even later verlegen naar mijn schoenen te staren en naast haar te lopen op weg naar de herberg. 'Je haar zit leuk.', merkte ze op. Ik keek op naar haar. Ze had een brede grijns op haar gezicht, en ik lachte terug. 'Dank je.' Ik had voor de verandering een keertje mijn haar proberen te vlechten, dus nu hing er een grote, ingevlochte vlecht over mijn schouder. 'We zijn er.' Ik keek op. Saki hield een grote deur van een stenen bar voor me open. Ik stapte door de deur. 'Dank je.' We zochten een tafeltje dicht bij het raam en wachtte op een serveerster of ober. 'Kom je hier vaker?', vroeg ik om een conversatie te starten. 'Ik ben hier wel een paar keer geweest.' Ze staarde dromerig uit het raam en had niet opgekeken. Ik vond het prettig, dat ze niet veel behoefte had aan een gesprek, zo was ik namelijk ook. Ik keek de bar in, we waren zo te zien de enige minderjarigen. Of ten minste, de enige die dat duidelijk waren. 'Willen jullie wat bestellen, dames?' Ik keek gauw op naar de ober en Saki's hoofd schoot opzij. Ze keek vragend naar mij. 'Thee alstublieft.' 'Voor mij ook.' Saki's voet stootte tegen die van mij maar ze zei er niks van. 'Dus hoe oud ben je nu geworden?', vroeg ze, en ze leunde naar voren. Met haar handen ondersteunde ze haar kin. 'Z-zestien.', stamelde ik als verdoofd. Opnieuw stootte haar voet tegen die van mij. Misschien dacht ze dat mijn voet een tafelpoot was? Maar waarom grijnsde ze dan zo? Ik zuchtte even en probeerde iets nuttigs te bedenken om te zeggen. 'Wat vind je van Oslo?', vroeg ik toen maar. 'Een klootzak.', antwoordde ze kort. 'Mijn ouders moesten mij naar het Rijk Van Legenden sturen en zelf onderduiken voor de veiligheid. Soms krijg ik nog wel brieven maar het is stil.' Ik keek haar met medelijden aan. 'Er worden inderdaad veel families uit elkaar gerukt door die man.' Voor de rest hadden we het maar over leukere dingen en het was een leuke avond geworden. Het was erg nieuw voor me, maar niet op een slechte manier. Saki wou trakteren, omdat ik jarig was. 'Morgen zelfde tijd dezelfde plaats?' Ik keek verrast. Ze schonk me nog zo'n glimlach. 'Ik heb mijn verhaal over die hoxy niet kunnen afmaken en ik vind jou interessant.' Waarom moest ik nu nou weer blozen?! 'O-oké, is goed.' 'Je hoeft echt niet meer zo verlegen te zijn hoor.' En met een knipoog verdween ze.

Natuurlijk kon ik die nacht niet slapen, en daarom had ik die dag moeite met mijn hoofd er bij te houden. Ik keek uit naar de avond, maar helaas leek de tijd alleen maar langzamer te gaan als je ergens naar uit keek. Ik had niet veel ervaring mer afspraakjes, voor hoe ver je dat dit kon noemen. Ja, was dit eigenlijk een date? Of was het meer 'gewoon iets eten'? Natuurlijk moest ik er niks achter zoeken, het was gewoon om elkaar beter te leren kennen. Net als gisteren, maar was dat toen ook wel zo? Ik zuchtte, mijn brein was een rare plaats en ik moest er gewoon niet zo veel over nadenken. Met een blik op de klok besloot ik dan eindelijk om maar eens te gaan lopen, anders kwam ik tenslotte te laat.

'Hoi Innara!' Ik keek om. 'Hallo Saki.', zei ik, blij om haar weer te zien. 'Hm, dus je hebt je haar deze keer weer gewoon los?' Ik knikte. 'Ik dacht er niet echt aan om iets anders te doen..', zei ik, en hield deze keer de deur open voor haar. We hadden veel gepraat, en ik voelde me steeds minder verlegen en ongemakkelijk worden. 'Dus zeg eens,', vroeg ze na een tijdje. 'Ben jij lesbisch?' 'Hé? Wat!? Is dat een normale vraag die meisjes aan elkaar vragen?!', schrok ik. 'Haha, sorry dat was een rare vraag, had ik niet moeten vragen. Ik ben altijd gewoon benieuwd naar zulk soort dingen. Vergeet dat ik iets gezegd heb.' Ze lachte luchtig maar toen ik weg keek zag ik haar vanuit mijn ooghoek een beetje ongemakkelijk kijken en ze beet op haar nagel. Mijn hart klopte snel, waarom moest ze dan ook zoiets aan mij vragen!? Er was een lange, ongemakkelijke stilte. Ik wist niet goed waar ik een gesprek over kon beginnen. 'Weet jij hoe lang het nog duurt voor het zomerfeest?', vroeg ze. Ik schudde mijn hoofd. 'Geen idee, maar ik weet ook niet of ik ga. Ik ben afgelopen jaar ook niet gegaan.' 'Natuurlijk moet je gaan! Hoe wil je zoiets nou misen? Voor mij is het zowat het leukste van het hele jaar. En mijn ouders komen dan voor één nacht hier.' 'Ik zal er over nadenken', zei ik, en glimlachte klein.

We spraken de dag daarna weer af, maar toen we weer van plan waren om te vertrekken barstte de hemel open en begon het keihard te regenen. 'Shit.', vloekte Saki. 'Mijn huis is nest ver weg van hier, nu moet ik hele wegen de regen lopen. Ik had er ook niet op gerekend.' 'Ik ook niet.', zei ik. 'Voor mij valt het wel mee. Als je wilt zou je bij mij kunnen schuilen totdat het droog is.' Ik keek naar de grond terwijl ik sprak. 'Als jij dat wilt.', voegde ik er opnieuw aan toe. 'Ja graag.' We liepen zo dicht mogelijk tegen de huizen aan zodat we niet zo nat zouden worden. 'Laatste stukje sprinten?', stelde Saki voor. 'Prima.' 'Wie als eerste bij het einde van de straat is!' Ik kon haar nog maar net achterna rennen nadat ze dat gezegd had, Saki maakte ook echt overal een wedstrijdje van. Sjees, wat was ze snel.

'Wauw, jou huis is echt gaaf!' 'Dank je.' Ik hing mijn natte jas op en nam die van Saki aan die ik toen ook op hing. Ik leidde haar naar de keuken. 'Thee?' 'Graag!' Ik zette wat thee op en ging op het aanrecht zitten. Ze kwam naast me zitten en ik voelde haar schouder zachtjes tegen die van mij. We zaten in stilte te wachten tot de fluitketel zou gaan. Ik gaf haar uiteindelijk een kopje en schonk de thee in. Ze zette het kopje naast zich op het aanrecht neer keek me aan. 'We zijn toch vrienden?', vroeg ze. 'Ja..' Was dat het goede antwoord? Wou ze dat horen? Want ik beschouwde haar zeker als een vriendin. 'Nou, eigenlijk ben ik daar niet helemaal tevreden mee.' Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek haar vragend aan. 'Ik wil meer.' En voordat ik ook maar iets kon zeggen, of ook maar één spier kon bewegen, had ze me gezoend. Ik schrok zo erg dat ik bijna gegild had. Dit was een droom, ja toch? Dit was toch niet echt, nee dat kon niet! Maar op dit moment wou ik er niet over nadenken. Ik zoende haar terug, en bracht mijn hand omhoog om door haar haar te kunnen strelen. Na een tijde draaide ze haar hoofd zodat onze lippen geen contact meer maakten maar onze voorhoofden. Beide onze ademhalingen gingen snel. Toen omhelsden we elkaar stevig. Ze keek me aan met ongelovige ogen. 'Je duwde me niet weg.', zei ze me een klein, ongelovig stemmetje. Ik sprong van het aanrecht af en nam haar mee naar de woonkamer. Daar gingen we naast elkaar op de bank zitten, maar draaiden zodat we tegenover elkaar zaten. 'Weet je, ik had dit echt niet verwacht.', gaf ik eerlijk toe. Dat íemand überhaupt al gevoelens voor mij kon koesteren vond ik al ongeloofwaardig maar dan ook nog een Saki was gewoon een wonder! 'Ik weet ook niet wat me bezielde, maar ik wist gewoon niet hoe ik mijn gevoelens onder woorden kon brengen dus deed ik maar dit. Ik had jou reactie om eerlijk te zijn ook niet echt verwacht. Het is nogal wat hoor, verliefd worden op iemand die je nog maar een paar dagen echt kent, en dan is het ook nog op een meisje, en we zijn ook nog zo jong! Maar ik denk dat het bij mij gewoon liefde op het eerste gezicht was.' Ik knikte. 'Jij bleef ook maar sinds die eerste ontmoeting in mijn gedachten. Ik hou echt van je.' Verlegen beet ik op mijn lip en keek naar beneden. Dit was waarschijnlijk de beste dag van mijn leven. Maar als dat zo was, dan moest ik er ook maar het beste van maken. Ik bleef op mijn lip bijten en keek deze keer met iets van verleidelijkheid op. 'Oh verdomme Innara.' Saki vloog naar voren en zoende me met passie. Ze duwde me in de kus naar achteren op de bank en pinde mijn polsen in de kussens. Ze lag boenop me. 'Je maakt me gek.' Ik bloosde diep, dit was Saki bijna niet meer. Niet dat ik klaagde, dit wad een betere kant van haar. Saki maakte overal een wedstrijdje van, zelfs zoenen met haar voelde als een competitie. Ik worstelde mijn handen los en greep in haar korte haar. Haar lokken gleden door mijn vingers, maar op een gegeven moment besefte ik dat ik misschien wel erg hard trok. 'Sorry, doe ik je pijn?', vroeg ik tussen haar lippen door. 'Hmm, ga door.', mompelde ze. Wauw, ik had niet verwacht dag Saki zo... nou ja.. zo sexy kon zijn. Het verbaasde me dat ze mijn hartslag niet kon horen, of voelen. Ik beet zachtjes op haar lip. Het verbaasde me ook over wat ik zelf allemaal deed. Ze bewoog zachtjes bovenop me, alsof mijn wangen nog roder konden worden..! Ik moest mijn best doen niet te vergeten te ademen door mijn neus.
En dit was waarom ik zo van Saki hield, zij maakte het doodgewoon om met een meisje te tongen, minstens zo gewoon als met een jongen. Het probleem was bij mij alleen dat ik bij beiden al super-nerveus en beschaamd werd. Toen de kus uiteindelijk onderbroken werd ging mijn ademhaling nog sneller dan eerst, het was bijna gehijg. De regen klonk nog steeds buiten, dus gelukkig hoefde zij nog niet te gaan. Zachtjes voelde ik Saki's lippen in nek. Ik kantelde mijn hoofd zo ver mogelijk naar achteren zodat ze 'de ruimte had'. Langzaam gleden haar lippen naar beneden. Ik voelden haar tanden langs mijn schouder, haar handen streelden mijn lichaam. Ze gaf een lange kus op mijn huid, ongeveer vijftien centimeter lager dan mijn sleutelbeen. Toen kwam ze omhoog en trok mij ook omhoog aan mijn arm. 'Wauw.', zuchtte ze. 'Dat kan je wel zegen ja.', lachte ik. 'Je kan goed zoenen Innara.'

Haha dat was hot hé? Ik vind het nog steeds altijd akward en vreemd om zulk soort stukjes te schrijven. Maar toch leuk!

Reacties (2)

  • Allmilla

    Geeft niet hoor! Fijn dat er weer een hoofdstuk kwam, en deze keer vanuit Innara.:)

    4 jaar geleden
  • Snufkin_

    Oké, ik wil gewoon ff sorry zeggen voor al die spelfouten en autocorrecties in dit hoofdstuk 😅

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen