Foto bij Taking hits. Chapter 2

Het was tijd om te eten, en het was donderdag dus het betekende dat het bijna weekend was. Dan was ik weer even af van het drama en plus dat, ik kon mijn opa en oma eindelijk weer zien. Ik noemde donderdag altijd, opa-dag.
Dat was altijd mijn favoriete dag van de week naast het weekend dan, want dan ging ik thee drinken en dammen met mijn opa terwijl hij altijd verhaaltjes vertelde over vroeger. Ik had geen echte vrienden maar mijn opa was mijn beste vriend van de wereld en hij was er altijd voor me.

Toen ik mijn vader van beneden hoorde roepen dat het eten klaar was rende ik de trap af. We aten het beste wat mijn vader kon maken, gehaktballen met boerenkool en spekjes. Mijn vader had al een lepel voor me opgeschept en de gehaktbal was even groot als het hoopje wat er naast lag. Je zou denken na alles waar ik mee gepest wordt dat ik niet meer zou eten maar dat is niet het geval, ik hou van eten want dat troost me. Maar soms hou ik iets te veel van eten en eet ik meer dan goed voor me is. ''Eet je snel je bord leeg? we gaan zometeen nog naar opa en oma en we willen daar nog wel aan komen voordat hij gaat slapen'' zegt me moeder glimlachend en ik prop mijn mond vol met het laatste stuk gehaktbal en ik ren van de tafel of om snel mijn schoenen en jas aan te trekken terwijl ik kauw op mijn gehaktbal ''je bent ook echt een klein monstertje hé?!'' zegt mijn vader en wrijft door mijn haren heen terwijl hij de tafel afruimt. ''het is opa-dag dus ik wil naar opa'' zeg ik glimlachend en ik zet de schoenen van mijn ouders al vast klaar. Voor we het wisten zaten we al in de auto en reden we naar Rotterdam naar het huis aan de maas. Met het uitzicht op de Willemsbrug en op alle boten die er varen.

De auto stopte en ik deed mijn gordel af en sprong de auto uit, mijn vader deed nog de deur op slot van de auto en ik rende al de trap op richting de deur en drukte op de deurbel. Ik hoorde mijn oma's stem ''wie is daar?'' vroeg ze ''wij zijn het oma, doe je voor ons open?'' vroeg ik en mijn ouders kwamen de tram net op lopen en de tussendeur ging al open die ik dan weer open hield voor mijn ouders. Mijn oma stond al bij de voordeur met een glimlach op haar gezicht en gaf me een knuffel en een dikke kus op mijn wang toen ik voor haar stond ''hoe gaat het met je vandaag? ben je nog met rust gelaten door die gemene kinderen?'' ze was bezorgd dat was duidelijk te horen en ik knikte ''het ging wel'' en ik glimlachte nog snel even en ik deed mijn schoenen en jas uit en liep de woonkamer binnen. ''Hallo opa, hoe gaat het vandaag met u?'' vroeg ik terwijl ik naar hem toe liep. Hij zat weer op zijn normale plaats bij het raam te kijken naar de schepen die langs vaarden ''kan niet beter, en met jou dan kleintje?'' ''gaat wel'' zei ik snel en hij draaide zijn hoofd om en keek me aan ''ik hoor dat het tijd is voor een potje dammen en een kopje thee'' zei hij en met veel gepuf en gesteun stond hij op van zijn stoel. Hij had altijd al moeite met ademen omdat hij vocht heeft in zijn long maar met elk bezoekje leek het erger te worden. Maar toch knikte ik en deed ik de schuifdeur open naar het balkon waar een kleine tafel stond en twee stoelen met de doos van het damspel liggend op de tafel. Ik schoof aan en mijn opa ging tegenover me zitten terwijl mijn oma ons thee bracht, ik dronk altijd mijn thee met twee klontjes suiker en een beetje melk net als mijn opa. We begonnen het spel en voor ik het wist had mijn opa weer gewonnen, mijn opa was geen opa die je zomaar liet winnen. Je moest echt moeite doen om te winnen en het echt verdienen, want hij kon niet tegen zijn verlies.

''Dus vertel, wat is er gebeurd. Ik zie je wel raar bewegen ik ben niet gek'' zei me opa kalm en hij nam een slok van zijn thee ''ik ben gewoon weer gepest, ik kan gewoon niets tegen ze doen'' ik slik de brok in mijn keel weg want ik wilde natuurlijk niet huilen. ''Probeer dan eens voor je zelf op te komen, ze blijven door gaan als je er niets tegen doet'' ''mama zei dat ik het moest negeren en het van zelf weg ging'' ''je moeder heeft geen verstand van echte pesters joh'' grinnikt hij en geeft me een klopje op mijn hand die rust op de tafel ''ik weet het ook niet meer opa, als ik ze negeer worden ze boos en ik ben te bang om zelf wat terug te zeggen'' ik begin zachtjes te snikken, ik ben echt radeloos. ''en de leeraar? wat doet hij er aan?'' ''alles wat hij kan maar ze pakken me niet meer onder schooltijd maar erna'' ik veeg mijn tranen weg die rollen over mijn wangen en mijn opa geeft me zijn zakdoek ''als ze morgen weer wat doen moet je voor je zelf op komen en laten zien wie je echt bent, en als ze dan nog niet luisteren en rij ik ze omver met mijn rollator'' zegt hij lachend en ik schiet ook in de lach en ik knik ''beloofd opa'' ik sta op van mijn stoel en geef hem een dikke knuffel ''je bent een goed meisje, je hebt een goed hart en laat ze zien hoe goed je bent''.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen