Foto bij 001 • De nieuwe stalknecht

Het is zeven uur 's ochtends als ik wakker word door stappen op de trap. De laatste tijd bestaat het woord 'uitslapen' niet meer in mijn woordenboek. Zelfs op Zondagen wordt ik vroeg in de ochtend wakker. Zenuwen , tenminste dat heeft de huishoudster gezegd toen ik het aan haar vertelde. Ik heb ook alle reden om nerveus te zijn. Mijn vader heeft me vorige week medegedeeld dat ik om gekroond te worden tot Koningin ik een man moet huwen. Het liefst zou hij nog willen dat ik binnen de aankomende maand trouw en dan ook nog iemand van zijn eigen keus. Ik wist al wie hij ging kiezen als hij de kans zou krijgen, Bartholomus van de Broekse Grachten. Hij is de derde zoon van de koning van Uifslag , het is een kwal van het bovenste rijtje. Meneer vindt zichzelf werkelijk geweldig en hij hoeft nooit in zijn leven te werken , want dat geld heeft hij al van zijn vader gekregen. Alhoewel er verhalen gaan dat hij dit gestolen heeft , in plaats van dat dit gegeven is. Iedere keer als we op een bal zijn en hun familie is er ook , dan zorgt mijn vader er wel voor dat ik in de benarde positie kom dat ik met hem moet dansen. Over zijn danskunsten gesproken , die zijn verschrikkelijk. Iedere drie seconden wordt je op je tenen gestapt en van een sorry heb ik ook nog nooit iets gehoord. Maar op het moment dat hij dan bij mijn vader in de buurt komt doet hij zo voorbeeldig mogelijk , walgelijk. Als alle jongens zo zijn dan hoeft dat hele jongens idee van mij niet. Aangezien ik nu al een halfuur in mijn bed lig te piekeren besluit ik toch maar mijn deken van me af te slaan en uit mijn bed te stappen. De nachtjapon die ik aanheb is van zijde , gemaakt door een van de dochters van onze huishoudster. Ik ben enig kind , maar toch heb ik meer tijd met de huishoudster doorgebracht dan met mijn ouders. Niet dat mijn ouders niet alles hebben gedaan om mij goed op te voeden , maar ze zijn altijd druk geweest. Ze moesten de wereld redden , tenminste zo leek het soms wel eens. Ik ontdoe mezelf van mijn nachtjapon en na mezelf gewassen te hebben trek ik een paarse japon aan. Het is meer lavendel , en de stiksels zijn in het licht roze. De japon is versierd met wat naaiwerk in de vorm van bloemetjes. Donkerblauwe violen om precies te zijn. Ik verlaat mijn slaapkamer en wandel over de gangen richting de eetzaal. Onderweg kom ik wat bediendes tegen die ik vriendelijk begroet. Sommige kijken me af en toe nog verward aan , want het is zeker niet gebruikelijk dat ze vriendelijk begroet worden en al helemaal niet door iemand die binnenkort hoogst waarschijnlijk een koningin word.
"Goedemorgen lieveling", wordt er uitgesproken door mijn vader die in zijn ochtendjas al aan de stoel zit van de eettafel.
"Goedemorgen vader", zei ik hem terug voordat er een stoel voor me naar achter werd geschoven en ik daarop plaats kon nemen. Ik vind het helemaal niet nodig , maar mijn vader staat erop dat ze dit allemaal voor me doen. Binnen een paar minuten staat er een glas versgeperste jus 'd orange voor me en even later wordt er ook een bord met daarop toast en spiegelei voor me neergezet. Ik begin met eten en luister naar mijn vader die vertelt over zijn tocht binnenkort naar Uifslag.
"Wil je anders mee , dan kan je Bartholomus weer eens zien.", zegt mijn vader hopend. Het stukje toast wat in mijn mond zat schiet mijn keel door toen ik die zin hoorde.
"Uh nee ik heb het druk", stamel ik. Gelukkig voor mij kwam op dat moment mijn moeder de ruimte binnen.
"Goedemorgen lieverd , oh Leopold kleed je nou eens aan voor het ontbijt. Dit is toch niet gepast." Met een glimlach op mijn gezicht kijk ik naar de woordenwisseling van mijn ouders. Bijna iedere dag ging het zo , maar ondanks het vele gekibbel zijn ze wel een van de meest liefhebbende mensen voor elkaar. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die zo veel liefde voor elkaar hebben en ik denk dat mijn standaard daardoor best hoog is geworden en ik wel wat verwacht van een man. Daarom kan ik het niet begrijpen dat juist mijn vader wil dat ik met zo iemand als Bartholomus ga trouwen. Ik kijk naar buiten en ik zie een jonge jongen met onze tuinman meelopen. Ik heb hem nog niet eerder gezien , misschien is hij een nieuwe werknemer. Na het ontbijt sta ik op en doe een mantel om mijn japon heen om dan buiten te gaan wandelen. Ik wandel eerst een stuk door het bos en kom dan via de stallen weer terug. In de stallen aangekomen pak ik wat appels en loop richting mijn paard. Na veel zeuren als klein meisje heb ik nu toch een eigen paard gekregen en het is nog geweldiger dan ik me ooit had voor kunnen stellen. Als het zou kunnen zou ik graag aan mijn kleine zelf vertellen hoe trots ik op haar ben voor het lange zeuren , want zo'n vijftien jaar later en hier ben ik met een van de liefste paarden ter wereld. Loila is mijn paard , ze is nu 16 jaar oud en ze houdt ervan om buitenritten te maken. Als we wat verder van de stallen zijn maken we ook nog wel eens een sprongetje en crossen we door de weilanden. Ik geef de appel aan Loila en aai haar over haar neus.
"Vanmiddag kom ik op je rijden.", fluister ik haar toe en geef haar nog een extra aai om dan richting de uitgang van de stal te lopen. Ik zie ineens de jongen die ik vanochtend al had zien lopen, richting de stal komen. Als een soort reflex spring ik achter de kast en doe net of ik heel druk bezig ben met iets.
"Ah Leia , ik wil je aan iemand voorstellen." , hoor ik de stem van onze tuinman. Ik draai me om alsof ik echt niet wist dat ze eraan kwamen en kijk het tweetal glimlachend aan.
"Dit is Jace, hij is de nieuwe stalknecht. Jace , dit is Leia. Leia wordt binnenkort onze koningin" , vriendelijk knik ik naar de jongen en doe een plié. Oh wat doe ik nou allemaal. De blonde jongen kijkt me lachend aan.
"Wat een eer om u te ontmoeten.", zegt de jongen wiens naam Jace is tegen mij. Hij heeft helderblauwe ogen zie ik als ik naar hem kijk. Oh hou op Leia , dat kan echt niet. Het is een stalknecht , een zeer knappe , maar het is wel een stalknecht. De jongen loopt verder de stal in.
"Ik heb alles al uitgelegd over het voeren en waar alle spullen liggen. Jace zal goed voor jullie paarden zorgen." , vertelt de tuinman.
"En U dan?", vraag ik hem nieuwsgierig.
"Ik blijf gewoon in de tuin , maar het was te veel werk om daarbij ook nog de paarden te doen. Daarom", zegt hij. Ik knik als teken dat ik het begrijp.
"Nou , jullie zullen het hier vast wel redden. Jace, als je vragen hebt dan weet Leia ook alles. Ik denk dat ze zelfs meer weet dan mij" , zegt de tuinman lachend om daarna weg te gaan. Jace was zonder om te kijken al een mestvork gaan pakken en opende een stal om al het mest eruit te halen.
"Dan ga ik maar. Ik kom vanmiddag op Loila rijden , maar alsjeblieft zadel haar niet op. Ik vind het veels te leuk om dat zelf te doen." , zeg ik met een lach. Vriendelijk knikt de jongen en gaat dan weer verder met zijn werk. Dit is het moment waar je de stal uitloopt en met wat overtuigingsperikelen van mezelf draai ik me dan toch om en verlaat de stal. Wat zou die jongen wel niet moeten denken?

Reacties (1)

  • Moonwaves

    Kudo:Y) Echt een super leuke storyline! Ik ben eigenlijk heel veel SOTY's aan het lezen, dus sorry, maar ik kan het even niet bijhouden:XMaar zodra ik tijd heb lees ik bij!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen