Foto bij Nine

Rosemary Olivia Williams

De zon scheen door het raam en ik kneep mijn ogen dicht om niet verblind te worden. Voor me lagen een aantal A4-velletjes papier. Tot nu toe nog leeg. Ik tikte met het potlood zachtjes op de tafel.
Die ene dag, nu al een aantal dagen geleden, dat Harry en ik samen hadden gezongen, werd ons verteld dat er een soundtrack nodig was voor de film en of wij een poging wilden wagen door een liedje te schrijven. Harry had dit wel prima gevonden, maar zelf had ik er zo mijn twijfels over. Ik wilde niet nog meer tijd doorbrengen met Harry, maar juist zoveel mogelijk afstand nemen.
Ik was nu bezig voor het eerst in mijn leven een liedje te schrijven, en tot nu toe ging het niet erg goed. Het was nu bijna twaalf uur 's middags en ik zat hier al sinds elf uur.
Met een diepe zucht liet ik me terugvallen in de kussens die op mijn bed lagen. Mijn ogen staarden naar het witte plafond boven me terwijl mijn gedachten heel ergens anders waren. Straks had ik afgesproken met Fay en Gwen, twee vriendinnen van me die ik al een hele tijd niet had gezien. Ze zouden naar mij toekomen en... oh! Snel stond ik op en liep gehaast het appartement door. Ze zouden hiernaartoe komen en het was een grote zooi.
Ik haalde de stofzuiger uit de kast en begon te stofzuigen. De kussens op de bank recht, vieze kleding in de wasmachine.
Zo was ik een tijdje bezig en besloot dat het tijd was om even uit te rusten. Ik liep naar de keuken en bleef daar stijf stil staan. Op het aanrecht stond een hoop vuile vaat. Een vaatwasser had ik niet, dus moest ik alles met de hand afwassen. Daar had ik de afgelopen dagen geen zin in gehad, dus werd de stapel hoger en hoger. Het uitrusten zou nog even moeten wachten.

Twee uur. Ik was eindelijk klaar en nu was het al twee uur. De meiden zouden komen om kwart over twee, dus veel tijd om me klaar te maken had ik niet. Tijd om te douchen was er al helemaal niet.
Een beetje foundation hier, mascara daar, nog een kleurtje op mijn lippen en mijn gezicht was klaar! Ik pakte een schoon setje kleren uit de kast en net toen ik op het punt stond om me om te kleden ging de bel.
'Ik kom al!' riep ik en kleedde me vliegensvlug aan. Snel mijn haar in een staart en ik was klaar.
Ik liep naar de voordeur toe en vroeg me af hoe ze binnen gekomen zouden zijn. Ik woonde in een appartement, dus moest er eerst via de intercom aangebeld worden.
Ik zwaaide enthousiast de deur open en zei: 'Kom binnen!'
Maar het waren de meiden niet.
'Harry?' fronste ik. 'Wat doe jij hier?'
Hij stond een beetje ongemakkelijk in de gang en hield iets in zijn handen wat ik maar al te goed herkende. 'Je was gister je portemonnee vergeten. Ik dacht; laat ik die maar even langsbrengen.'
'Uhm, dankje.' Een beetje overdonderd nam ik mijn portemonnee aan. 'Hoe weet je waar ik woon?'
'Dat stond erin.' Hij haalde een hand door zijn haar en vervolgde grijnzend: 'Je nummer trouwens ook.'
Fronsend keek ik hem aan. 'Als ik had gewild dat jij mijn nummer had, had ik die zelf wel gegeven.'
Harry keek me teleurgesteld aan. Ik ging beleefd verder: 'Maar ik moet nu verder. Bedankt voor het langsbrengen.'
Ik deed de deur dicht, maar deze werd tegengehouden door iets. Een voet. Van Harry.
Geïrriteerd opende ik de deur weer en snauwde: 'Wat?'
'Uhm,' stamelde hij. 'Ik ga morgen naar Holmes Chapel om mijn moeder, Robin en Gemma te zien. Ik dacht.. misschien vind je het leuk om mee te gaan?'
Hij keek me recht aan en ik keek verbaasd terug. 'Eigenlijk niet. Misschien. Sorry.'
'Rose!' Werd er gegild. Ik herkende de stem van Gwen en glimlachte. Mijn reddende engel. De situatie tussen Harry en mij was zo ongemakkelijk als wat en de spanning was ook te snijden.
'Ik ga,' zei Harry.
'Ja,' antwoordde ik. Hopelijk was hij hier weg voordat Gwen boven was, maar helaas.
'Rosie!' Fay vloog me om de hals. 'Wie is deze knappe jongeman?'
Ze draaide zich om naar Harry en ik bloosde licht.
Gwen stond nog steeds bij de trap en keek fronsend naar Harry. 'Ik wist niet dat er nog iemand kwam. Komt de kerstman ook nog? Daar zou ik minder van opkijken dan hem hier te zien.'
Ze keek nu mij fronsend aan. Fay had zich ook weer naar mij omgedraaid en aan de blik in haar ogen zag ik dat ze Harry ook al had herkend.
Mijn drie beste vriendinnen, Gwen, Fay en Emma, had ik verteld over Harry. Alle drie had ik in Londen ontmoet, dus ze kenden hem niet persoonlijk en begrepen ook niet erg goed hoe het nou precies in elkaar zat. Ik had een aantal goede vrienden in Holmes Chapel, waar ik ook mee was opgegroeid, maar erg vaak zag ik ze niet.
'Hij, ehm tja, ik eh,' stamelde ik.
Harry onderbrak me: 'Rose was haar portemonnee vergeten. Ik kwam hem brengen.'
De twee meiden keken hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het klonk eigenlijk ook echt als een smoesje die hij net bedacht had.
'Kunnen jullie alvast thee gaan zetten?' vroeg ik aan Gwen en Fay. Ze waren al zo vaak bij mij geweest dat ze precies wisten waar alles stond. Gwen zag eruit alsof ze niet zoveel zin had om het te gaan doen, maar Fay trok haar al aan haar arm mee naar binnen. De deur sloeg dicht en toen stonden Harry en ik met z'n tweeën op de gang.
Plotseling trok Harry me in een knuffel. Zijn warme, gespierde armen hielden me voorzichtig vast en zachtjes snoof ik de geur op die om hem heen hing. Het was een lekker luchtje. Het rook naar mannenparfum.
Ik stond op het punt om mijn armen ook om hem heen te slaan, maar duwde hem toch zachtjes van me af. 'Niet doen. Onthoud wat ik heb gezegd.'
'Laat me weten of je meegaat. Ik haal je op om negen uur 's ochtends,' zei Harry. Hij boog zich nog even naar me toe en fluisterde zacht in mijn oor terwijl zijn warme adem zacht tegen mijn huid kietelde: 'Dag Olive.'
Olive. Een van zijn vele bijnamen voor me.
'Harry, je weet da-' Ik kon mijn zin niet afmaken. Weg was hij.

--
Even een lijstje met de bijnamen voor Rosemary die je kan verwachten:
- Rose
- Ro
- Mary
- Olivia (haar 2e naam)
- Olive
- Ol
Het kan dat het lijstje nog langer wordt.
Ik wil één ding kwijt; ik vind het echt, echt heel leuk als je een reactie achterlaat. Het motiveert me ook en ik zie zo dat het verhaal gewaardeerd wordt. Dus kom op, laat even een reactie achter. Zo veel moeite is het niet.
Liefs.

Reacties (4)

  • EvaSalvatore

    New abo and much love❤ ik hou van je schrijfstijl en het verhaal! Nu al! Kan niet wachten op meer!!!!!!!!

    2 jaar geleden
  • Smexy

    Om eerlijk te zijn, als ze mee gaat naar Holmes Chapel dan zal het betekenen dat ze hem vergeven heeft, je gaat niet naar iemands ouders, ook al ken je ze zo goed als je de persoon zelf nog niet vergeven hebt, dat is voor hem maar ook voor zijn ouders een verwachting dat alles weer goed is, als ik jou was zou ik haar niet mee laten gaan.

    Ik hou van je verhaal (:

    x

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    ❤ ❤ ❤ ❤

    2 jaar geleden
  • Renate1983

    Yay, de eerste reactie.

    Oké, Rose heeft Harry's nummer niet dus ze kan hem onmogelijk laten weten dat ze niet
    mee gaat naar Holmes Chapel. Wat een eikel.
    En hoe duidelijker moet ze zijn! Ze wilt niet dat Harry haar nummer heeft, dus waarom laat ze
    hem niet op dat moment haar nummer deleten?

    Mocht Harry toch morgenochtend op de stoep staan, moet ze hem gewoon weigeren.
    Het lijkt me niet zo dat hij Anne en Gemma ingelicht heeft want dan zou hij dat zeggen. (;

    xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen