Foto bij Taking hits. Chapter 3

Harder dan mijn benen konden trappen op mijn fiets race ik door de straten heen waar me tante woont, ik kijk achter me en ik zie dat ze niet ver van me af rijden. Ik heb tranen in mijn ogen en ik haal zo snel adem dat ik haast begin te hyperventileren. Ik heb vandaag de grootste fout van mijn leven gemaakt en ik zal de prijs moeten betalen ervoor.

''Ga aan de kant bolle, je loopt in de weg'' ze duwen opzij tegen het hek aan terwijl hun het voetbalveld op rennen. Gelukkig waren ze nu ver weg van me en kon ik rustig na denken bij de schommels in de buurt. Maar het was te mooi om waard te zijn want daar komt Nienke aan gelopen met haar vriendje aan haar ene zijde en haar beste vriendinnen aan de andere. Het was vreemd dat Kevin er zo makkelijk van af komt en gewoon haar vriendje kan zijn terwijl niemand hem eigenlijk wilt aanraken omdat hij besmettelijke waterwratten heeft op zijn handen.
''Deze schommel is nu van mij, ga aan de kant je hebt er al lang genoeg op gezeten met je dikke reet'' zegt één van haar vriendinnen mijn kant op en ik haal mijn schouders op met de gedachtes die me opa me gister verteld heeft.
''Hoor je haar niet, ze vroeg of je aan de kant gaat'' Kevin geeft me een zet opzij en ik hou me goed vast en ik laat me heen en weer schommelen en ik kijk dan Nienke recht in haar ogen aan ''Er zijn genoeg schommels hier, het heeft geen zin om precies op die van mij te willen'' ik hou me zo rustig mogelijk en aan het eind sterft mijn stem een beetje af omdat ik zo verschrikkelijk bang ben.
''Die schommels zijn nat door de regen en deze is al droog gemaakt door jou dikke reet, dus opschieten weg daar'' schreeuwt Nienke en ik negeer het en ik blijf gewoon zitten ''luister naar me bolle of je komt in de problemen'' vervolgd ze in frustratie en ik sta op van de schommel en ik geef haar een duw naar achteren ''De wereld is niet van jou Nienke ik heb ook het recht hier te zijn en ik ben het zat om alles te doen wat je zegt'' schreeuw ik naar haar toe en ik bal mijn vuisten zo dat mijn nagels steken in mijn palmen om niet bang over te komen.
''Wat zeg je daar?!'' schreeuwt ze en ze knikt naar Kevin die me dan keihard tegen het hek aan duwt en mijn keel beet pakt met zijn besmettelijke handen ''Je gaat er aan bolle, wacht maar vandaag na school pakken we je en zorgen we dat we geen last mee van je hebben'' hij laat me met die woorden los en spuugt op mijn jas en ze lopen weg. Ik kijk richting de leraren of ze het misschien gezien hebben maar die waren te druk met praten om door te hebben wat hier gebeurd was.

Ik zorgde dat ik eerder weg kon dan de rest van de klas zo dat ik ze kon ontlopen, maar het was te laat ze stonden al bij de fietsen. Ik keek vanuit de ingang waar mijn fiets stond en ik sprintte er heen en sprong snel op mijn fiets en snelde me over het schoolplein heen de andere kant op richting mijn tante, hopend dat ik daar veilig zou zijn.


Ik stopte voor het grote hek van de tuin van mijn tante en ik reed snel mijn fiets naar binnen, ze waren dichtbij en eentje had sowieso gezien dat ik hier naar binnen ging. Ik deed snel het hek op slot en ik ren naar de deur en druk op de bel. Ik zie de gordijnen bewegen van de keuken en mijn tante haar gezicht er doorheen turen, ze kijkt me recht aan in mijn gezicht ''Doe open dikzak'' schreeuwen ze vanaf de andere kant van het hek en ik draai even mijn hoofd er naar toe en ik kijk dan terug, ze schud haar hoofd en maakt een hand beweging dat ik weg moet gaan ''tante, alsjeblieft laat me erin'' smeek ik en de tranen lopen over mijn wangen heen maar ze schud haar hoofd nogmaals. Ik loop naar me fiets en ik pak mijn fiets op en ik luister of ik ze nog hoor, het klinkt stil aan de andere kant. Misschien hebben ze het opgegeven.
Ik doe het tuinhek open en ze zijn verdwenen maar op het moment dat ik het hek dicht doe komen ze te voorschijn en kan ik nog net op mijn fiets stappen en race ik richting mijn huis. Hoe verder ik reed hoe minder er achter me fietste, dus ik ging er van uit dat ze het opgegeven hadden. Maar ik was nog nooit zo fout geweest, ik was één straat verwijderd van mijn huis en ik wordt onderschept van alle kanten, ik kan geen kant meer op. Ik ben er geweest.
Ze schreeuwden van alles tegen me en alles leek in slowmotion te gaan, ze botste tegen mijn fiets aan tot de sleutel van mijn fiets af brak en toen gooide ze mij op de grond. Ik kwam met een harde klap op het gras terecht en Kevin ging boven op me zitten terwijl de rest me tegen mijn benen aan trapte en ééntje me trapte tegen mijn arm aan. Kevin gaf een paar vuisten in mijn gezicht en ik kon me niet beschermen want mijn armen werden meteen vast gehouden, hij ging van me af en trapte me een paar keer in mijn buik met als vervolg dat hij in mijn gezicht begon te spugen en de rest volgde hem. Ze lachten en hielpen me overeind om me daarna in de sloot de duwen die naast het pad lag. En daarna vertrokken ze, lachend en hun middelvinger uit stekend naar me terwijl ik mijn neus af probeerde te vegen door het bloeden. Mijn schoenen zaten vast aan de bodem dus ik heb ook zonder schoenen naar huis moeten lopen, stinkend en verdrietig met mijn fiets aan mijn zijde.

Ik had beter moeten weten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen