Foto bij Rotzak • Vroeger

Rotzak

Dave was veertien jaar oud en moest elke drie maanden nieuwe schoenen hebben. Hij groeide als kool. Hij had nog nooit kool echt zien groeien. Het moest best snel gaan, want niet enkel de oude vrouw vertelde hem dat. Moeder zag het ook, Vader moest zijn nek niet meer buigen en de kleine jongen uit de straat … Die noemde hem Lange Sul in plaats van Sul.
      Het was zo’n dag waarop het jochie – nog geen acht jaar oud, maar nu al veel slimmer dan Dave ooit zou zijn – hem Lange Sul had genoemd. Dat, en nog veel andere dingen. Dave vond het niet fijn, maar had niet gehuild. Daar was hij nu te groot voor geworden. De kleine jongen had wel gelachen en was daarna weggelopen. Het duurde niet lang voordat Dave hem opnieuw zag. Hij was nog steeds aan het lachen.
      De jongen gilde het uit en moest ervan hikken, maar Dave kon niet goed zien wat er gebeurde. Hij was te ver weg, maar wel nog dicht genoeg om Rotjong te herkennen. Rotjong was altijd al te groot geweest om te huilen, maar lachen deed hij volop. Zijn lach was stil, maar breed, zoals altijd. Dave was altijd al verzot geweest op die lach, zelfs voordat hij het van dichtbij mocht bewonderen.
      Rotjong zag hem niet, maar het jongetje wel. Hij zwaaide naar Dave, maar die zwaaide niet terug. Hij had dan wel geleerd om altijd aardig te zijn, toch was hij nog iets te boos. Voor even dan toch, want Dave wilde geen slechte kerel worden. Hij stak zijn hand omhoog en Rotjong deed hetzelfde met zijn hoofd. Hij zwaaide niet terug, want hij had zijn handen nog om de jongen heen. Die laatste gilde opnieuw en Rotjong liet hem los.
      Hij grijnsde en zwaaide en leek niet te merken hoe de jongen er als een haas vandoor ging. Hij liep recht op Dave af, maar Rotjong besloot te blijven staan. Of eigenlijk gewoon de andere kant op te gaan. Zodra hij zijn rug naar Dave had toegedraaid, deed et jongetje hetzelfde. Hij stak zijn vuist op.
      “Rotzak!” gilde hij, met een stem die vol tranen piepte. Dave moest lachen en schudde zijn hoofd. Wie was de Sul nu?
      “Nee,” zei hij. De jongen luisterde niet en liep verder, naar huis toe. Dave zag dat hij een plakker nodig had.
      “Nee,” zei hij nog eens, tegen niemand in het bijzonder. “’t Is Rotjong.”


♣      ♣      ♣


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here