Foto bij Hoofdstuk 98; Myra.

‘Hé.’ Jennifer stootte Myra aan.
‘Hm?’ Myra keek op.
Jennifer glimlachte breed. ‘Is het niet fijn dat ze weer terug zijn?’
‘Oh. Ja!’ Myra glimlachte. Jennifer was zo onschuldig. Ze had niet door dat er iets mis was. Natuurlijk was er iets mis. Ze gingen heus niet voor niets zo plots weg. Als er iemand was waar ze mee moesten spreken, had Michael wel een andere manier gebruikt. Myra vroeg zich af wat er aan de hand was.
‘Is dat hem denk je?’ hoorde ze van achter zich. Het was een meisjes stem, een die Myra niet kende, dus het was iemand van Rose’s Wacht. Myra schudde dat van zich af. Ze moest niet meer zo in groepen denken. Deze persoon was deel van De Wacht, niet van Rose’s Wacht.
‘Ik denk het wel,’ antwoordde een vrouw. Ze herkende de stem als die van Alathea.
Jennifer keek over haar schouder. ‘Over wie hebben jullie het?’
Myra hield wat in, om naast Alathea te gaan lopen. Jennifer deed direct hetzelfde. Myra keek naar het meisje waar Alathea mee aan het praten was. Het was Gemises. Myra herkende haar, omdat ze op Miles leek. Dochter van Nemesis, dat kon niet anders.
‘Michael,’ zei Gemises.
Alathea glimlachte, maar sloeg haar ogen neer. ‘We vroegen ons af of dat de man was waar Rose op wachtte.’
‘Waar Rose op wachtte?’ zei Jennifer verbaasd.
‘Ja. Rose heeft veel mannen gehad die verliefd op haar waren. Ze heeft zelfs een paar aanzoeken gehad. Ze heeft ze allemaal afgewezen.’ Gemises vertelde het, alsof Rose haar grote voorbeeld was, alsof ze onder de indruk was.
‘Wie heeft haar allemaal ten huwelijk gevraagd,’ vroeg Jennifer gierig. Ze was zo dol op roddelen.
‘Er was Jercè, Cole-‘
‘Het maakt niet uit wie haar ten huwelijk heeft gevraagd. Ze heeft ze geweigerd. Uiteindelijk probeerde mannen het niet eens meer,’ onderbrak Alathea Gemises. Alathea keek naar Michael, die net een arm om Rose heen had geslagen. Myra keek er ook naar.
‘Ze is anders bij hem,’ zei Alathea zacht.
‘Wel op een goede manier,’ zei Gemises. ‘Ze straalt bijna. Vind je niet?’ Ze keek Alathea aan. ‘Ze ziet er veel zachter uit zo,’ ging ze ongestoord verder.
Myra keek naar Gemises, toen naar Alathea. Alathea staarde naar Michael en Rose. Plots verscheen er een glimlach op haar gezicht. Toen Myra dat zag, glimlachte ze ook. Ze wist niet waarom, maar het feit dat Alathea zo blij leek om Rose en Michael, gaf haar een goed gevoel. Alathea gaf duidelijk om Rose en haar gelukkig te zien, maakte Alathea duidelijk ook gelukkig.

‘…veel blijer. Ze laat niet vaak haar emoties zo duidelijk zien. Wel, ze laat ze wel zien, maar ze is heel beheerst. Altair zegt dat ze altijd bezig is met de groep, dus dat ze zichzelf kalm houdt en de situatie zo goed mogelijk onder controle houdt om de beste uitkomst voor De Wacht te creëren.’ Gemises leek niet te merken dat enkel Jennifer nog oprecht naar haar luisterde. Myra viel pas halverwege weer in.
‘Zo is ze altijd wel geweest volgens mij. Ik heb haar nog nooit boos gezien. Of verdrietig. Ze is altijd wel heel terughoudend geweest met haar emoties,’ zei Jennifer.
‘Ze is niet per se terughoudend. Amphion- een zoon van Zeus, die rond de Romeinse tijd bij De Wacht was aangesloten, probeerde De Macht eens te grijpen. Rose haar reactie was zoals altijd…’
‘Als je het van me kunt afpakken in een eerlijk gevecht, mag je de leiding op je nemen,’ vulde Alathea Gemises plots aan. Ze grijnsde breed.
‘En?’ vroeg Jennifer, gierig.
‘Ik heb nog nooit zoiets gezien,’ zei Gemises enthousiast. ‘Amphion kon de bliksem gebruiken, maar toch verloor hij. Een zoon van Zeus die verliest van een dochter van Dionysos.’
‘Hoe?’ Jennifer vond het duidelijk een geweldig verhaal.
‘Ontwijken en aanvallen. Vooral ontwijken in het begin. Tot hij uitgeput was. Daarna kon ze hem gemakkelijk aan.’ Gemises glimlachte breed en keek naar Rose.

‘Ze heeft haar eigen gave niet eens gebruikt?’ vroeg Jennifer, verbaasd. ‘Ze zou zo kunnen winnen door haar gave te gebruiken.’
‘Rose gebruikt haar gave nooit zomaar Jennifer,’ zei Myra. Ze keek Jennifer aan.
‘Maar-‘ begon Jennifer.
‘Rose haar haar eigen gave,’ zei Gemises, ‘het is een van de weinige dingen waar ze bang voor is. Dat en haar familie verliezen.’
‘Gemises!’ zei Alathea. Ze leek boos. De reactie verraste Myra.
‘Wat?’ vroeg Myra. ‘Ze zei alleen wat ze dacht.’
‘Ze zegt niet wat ze denkt, maar wat ze weet,’ mompelde Alathea.
Myra keek naar Gemises, die voorzichtig naar Alathea glimlachte.
‘Je kent de regels Gemises.’ Alathea zuchtte diep.
‘Sorry,’ zei Gemises zacht.
‘Hoe weet ze waar Rose bang voor is?’ vroeg Jennifer.
‘Ze weet waar iedereen bang voor is. Ze weet het en, als ze in een vervelende bui is, handelt ze er naar,’ zei Alathea. ‘Ze mag niet spreken over de angsten en ze zeker niet misbruiken.’
Myra keek naar Gemises met nieuwe ogen. Gemises keek terug, met een duistere blik in haar ogen en een mysterieus glimlachje op haar mond. Het gaf Myra de kriebels.
‘Hemel je lijkt op Miles,’ zei Myra, om haar ongemak te verbergen.
‘Wie is die Miles waar ik steeds mee vergeleken wordt?’ vroeg Gemises. Haar hele uitdrukking was meteen veranderd. Ze keek nieuwsgierig, vrolijk.
‘Heb je hem nog niet ontmoet?’ vroeg Jennifer.
‘Nee, blijkbaar heb ik heb gemist.’
‘Kom, dan stel ik je aan hem voor,’ zei Jennifer. Ze glimlachte en trok Gemises gewoon mee weg.
Alathea en Myra keken hen na. Myra keek daarna naar Alathea, die haar hoofd lichtjes schudde, voor ze Myra aankeek.

‘Een beetje doorlopen jongens,’ zei Michael. Hij had zijn arm niet meer om Rose’s schouder.
‘Ik vraag me af wat er aan de hand is,’ zei Myra zacht. Ze bedoelde het tegen zichzelf, maar Alathea leek het te horen.
‘Ik vroeg me hetzelfde af.’ Myra keek naar Alathea. Ze was zich heus bewust van het feit dat Alathea de dochter van Athena was. Myra vond het interessant, want misschien had ze eindelijk iemand gevonden die net zo observerend was als zijzelf.
Alathea glimlachte haar toe. ‘Ik heb veel over je gehoord Myra.’
‘Oh?’ zei Myra verrast.
‘Rose heeft me veel verteld over jullie Wacht. Op mijn verzoek. Ze was terughoudend in het begin, maar toen ik uitlegde dat ik wilde weten met wie we te maken zouden krijgen, begreep ze het.’
‘Jij en Rose lijken goede vriendinnen,’ zei Myra.
Alathea glimlachte breed. ‘We waren niet altijd vriendinnen. Ik haatte haar in het begin. Ze vormde een bedreiging voor me, dat was wat ik toen dacht in ieder geval.’
‘Een bedreiging?’
‘Oh ja.’ Alathea leek in gedachten te zijn. ‘Ja. Ik was eerst de leider van De Wacht. Toen de drieling en Austin in ons kamp kwamen, waren ze ongehoorzaam en eigenwijs. Ze bedoelde het niet zo, maar ze waren het wel. Pas toen ik samen met hen en Jessica en… nog een aantal anderen, op queeste ging, heb ik hen beter leren kennen. Ik heb toen pas begrepen dat ze absoluut niet mijn rol als leider wilde.’
‘Hoe kan het dat ze die uiteindelijk wel heeft gekregen?’ vroeg Myra.
‘Eerst heeft ze de verantwoordelijkheid met me gedeeld. Ik had een-‘ Alathea sloeg haar ogen af en slikte. ‘Een onverantwoorde keuze gemaakt. Een waar Rose me voor gewaarschuwd had. Ik heb levens in gevaar gebracht. Daarna waren De Wachters meer vatbaar voor Rose haar mening, ik zelf ook. Dus ik wilde de leiding aan haar overgeven. Ze weigerde.’
Myra keek naar Rose. Ze was in gesprek met Michael, maar het was niet duidelijk waar ze het over hadden.
‘Ik probeerde haar om te praten. Het lukte niet. Niet volledig in ieder geval. In plaats daarvan stelde ze voor om de leiding te delen. Later vertelde ze me dat ze het idee had gekregen, omdat ze terug had gedacht aan hoe het hier was gegaan.’ Alathea keek eindelijk weer op. ‘Het was pas een paar jaar later dat ze de volledige leiding op zich nam. Ik had, opnieuw, een fout begaan. Ik was ernstig gewond geraakt en moest dus rusten. In die tijd leidde Rose alleen. Het ging haar goed af en nadat ik genezen was, weigerde ik de leiding met haar te delen.’
‘Oh.’ Myra kon niets anders uitbrengen.
‘Ze wilde de leiding niet, maar het is toch langzaam van haar geworden.’ Myra keek naar Alathea, maar die had alleen maar oog voor Rose. ‘Ik dacht altijd dat leiders van kinderen van Athena, Ares, Zeus, Poseidon of Hades kwamen. Goden die goed zijn in de oorlog of machtig in kracht en status.’
‘Wel, dat is meestal ook het geval,’ zei Myra.
‘En toch, kijk hier. Een zoon van Apollo en dochter van Dionysos.’ Alathea glimlachte breed.
Myra keek onderzoekend naar Alathea. Alathea had duidelijk een ongelofelijke bewondering voor Rose, dat straalde van haar af. Misschien was het wel meer dan enkel bewondering…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen