Foto bij Jemma Molly Campbell

Zoals je misschien gemerkt hebt verander ik nu een beetje van richting in dit verhaal. Hopelijk valt het wat mee ^^

Haar ogen dwaalden langs de vrouw, keken de kamer rond en richtten zich weer op de vrouw. Ze speelde nerveus met het lintje van haar jas, terwijl ze oogcontact vermeed. Ze wilde het er niet over hebben. "Jemma?" vroeg de vrouw voorzichtig. Voor het eerst deze sessie keek Jemma haar recht in de ogen. De psychologe behandelde haar als glas, alsof elke verkeerde beweging Jemma zou kunnen breken. Ze was het spuugzat. "Kan je me vertellen wat je hebt gedaan op twaalf oktober?" vroeg de vrouw. "I-ik stond op...was een beetje duizelig, ontbijt gegeten..." mompelde ze zachtjes als antwoord. "Een daarna?" ging dokter Dawson verder.
Jemma liet een aanslepende stilte vallen. De hele ruimte leek haar adem in te houden, wachtend op het verlossende antwoord. Jemma haalde snakkend adem, probeerde haarzelf te kalmeren en keek op. "Ik, euhm. Naar beneden gegaan. Mijn ouders waren niet thuis, had een facultatieve vrije dag...toen nou ja. Ik voelde me niet goed."
Jemma wachtte weer een paar minuten. "Alle nare emoties van de laatste maanden hadden zich opgehoopt. De wereld leek geen plek meer voor mij. Ik voelde me zo nutteloos, overbodig."
De psychologe drong niet meer aan en zat doodstil, bang om het kleine vogeltje weer op te laten vliegen. Na weken was ze eindelijk tot het punt gekomen waar Jemma haar zelfmoordpoging wou bespreken. Een mirakel leek het wel, aangezien het meisje altijd duidelijk had geweigerd het er over te hebben.
"Wie was ik nog? Iemand die mee opging in de eindeloze menigte, omringd werd door vier muren. Iemand die geen uitweg meer zag in een doelloos leven."
"Ik weet dat ik fout zat. Natuurlijk zijn er mensen die om me geven!" riep Jemma overduidelijk sarcastisch uit. "Nee, mijn ouders waren niet blij dat ik nog leefde, alleen boos. Boos omdat ik er nog was."
"Jemma, ik weet zeker dat je ouders boos waren omdat je ze zo ongerust had gemaakt. Het was een emotioneel moment. Je kan het ze niet kwalijk nemen," vertelde de psychologe. "Wel, dat doe ik wel! Ze hadden opgelucht moeten zijn, me in hun armen hadden moeten sluiten en moeten gezegd hebben dat het ze speet. Dat is wat ze hadden moeten doen..."
"Je geeft je ouders dus de schuld. Kan je me vertellen waarom?" vroeg dokter Dawson, die nu alle voorzichtigheid in de wind sloeg door op het onderwerp door te hameren.
"Wat maakt het nog uit! Niemand mag me, niemand houd van me! Ik ben alleen...weeral." Dat laatste woordje voegde ze er met een gebroken stem fluisterend aan toe. "Je kan geholpen worden, Jemma. We zijn er voor je, we kunnen je beter maken."
Jemma keek de psychologe woest in de ogen. "We kunnen je beter maken! Dus ik ben ziek!"
"Nee, luister Jemma, we willen gewo-" Ze kreeg de kans niet om uit te praten, want Jemma was furieus de deur uit gelopen.
Diep vanbinnen wist de psychologe toen al wat er ging gebeuren, maar ze sloot haar ogen ervoor.


Reacties (1)

  • Histoire

    Ik snap wel dat ze het lastig vind dat die psychologe haar zo breekbaar behandelt, dat klinkt niet leuk en het is normaal dat ze zich niet serieus genomen voelt zo. Al is het wel goed bedoeld, maar "beter maken'', klinkt inderdaad een beetje van: er scheelt iets aan jouw hoofd of zo. Dan ontwaard je iemands gewone menselijke verdriet en pijn wel, door er zoiets van te maken. Het komt inderdaad wel wat meer over van, ik zal je helpen want het is mijn job in plaats en blijf formeel in plaats dat ze zelf ook iets lijkt te geven om het meisje en dat zij ook daadwerkelijk iets betekent voor haar. Zo zou ik me toch voelen.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen