Foto bij Chapter 15.1 ||

Anne Ramsey


Ik begon hard te lachen toen ik Nadieh en Theo fanatiek bezig zag op de wii. Aan hun armbewegingen te zien, waren ze tennis aan het spelen. Aaron zat mokkend in de zetel en keek zuur toe. Dat maakte het nog grappiger.
'Who's winning?' vroeg ik uit het niets, waardoor Nadieh en Theo hun concentratie verloren.
'Anne!' liep Nadieh boos. 'You ruined my momentum!'
'You never had one,' grinnikte Theo die het wedstrijdje had gewonnen.
'Theo!' riep ze nu en deed alsof ze hem ging slaan met haar wii stick.
Theo proestte het nu helemaal uit, maar werd weer serieus toen hij een blik op de klok wierp.
'Oh shit, it's already past eleven. I should really go back home. Thanks for inviting me, Aaron.'
Aaron bromde nog wat onverstaanbaars en Theo besloot wijselijk om het te negeren. Hij zei vervolgens gedag tegen Nadieh en mij - nu ja, het was overduidelijk meer aan Nadieh gericht - en verdween door de voordeur.
Ik zei dat ik ging slapen en vertrok naar mijn kamer. Het was pas toen ik me op mijn bed plofte dat ik opmerkte dat Nadieh achter me aan was gekomen. Onbeschaamd kwam ze naast me liggen en staarde me verwachtingsvol aan.
'Sooo... how was your date with Alexis?'
Ik rolde met mijn ogen, griste een kussen van mijn bed en sloeg het op haar hoofd.
'It wasn't a date,' wees ik haar er meteen op. 'And it was alright. He's a typical footballer chasing girls to get them in his bed.'
Nadieh trok meteen een vies gezicht. 'Ugh, I didn't expect anything else. Well, at least he bought you free drinks, right?'
Ze nam het kussen vast en gooide het terug naar mij. We wensten elkaar nog slaapwel, maar slaap was niet aan mij besteed. In tegenstelling tot wat ik Nadieh verteld had, kon Alexis me juist wel bekoren. Ik kreeg spontaan kriebels in buik toen ik terugdacht aan vanavond, hoe zwak dat ook was. Gawd, zijn puppy-blik en aanstekelijke glimlach hadden effect op me. Hij wist het echt wel uit te spelen met al het geknipoog en verleidelijk gegrijns. Ik kon niet geloven dat hij me leuk-leuk vond, maar ik was wel benieuwd of hij zo zijn best ging blijven doen.

Theo Walcott


'Theo, finally!'
Melanie klonk niet echt vrolijk toen ik om half twaalf terug thuis was. Okay, ik was later dan gepland, maar iedereen verliest toch wel eens de tijd uit het oog? Ik liep naar haar toe en legde mijn armen rond haar middel. Ik keek haar lief aan en hoopte dat ze vergevingsgezind was.
'I know I'm late, love. I'm sorry.'
'At least you were at Aaron's so I don't have to worry about other women around you,' bromde ze nukkig.
Ik kon er niet aan doen, maar ik moest automatisch aan Nadieh denken. Telde het zusje van Aaron ook als "other women"? Niet dat we iets verkeerds hadden gedaan, maar het zou al genoeg zijn om Melanie te doen laten ontploffen. Ze was zo overgevoelig geworden sinds de bevalling.
Ik probeerde haar op te vrolijken door haar in haar zij te kietelen.
'Are you being jealous, wifey?!' treiterde ik haar.
Melanie lachte en rende weg zodat ik haar niet langer kon kriebelen. 'Theooo! Stop it!'
Ik was blij dat er weer een glimlach van af kon.
'Just trying to make you smile again,' knipoogde ik.
Ze zuchtte en gaf zich gewonnen. 'I know, baby. I'm just a little bit grumpy because Finley didn't want to sleep.'
'Is he sleeping now?'
'Yes, finally, but you'll be the one getting out of bed tonight if he wakes us up,' stipte ze aan.
Nou, dat ging beslist een leuke nacht worden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen