Voor Rickyl.

"Esmée, er is zojuist een nieuw bestelling binnen gekomen."
Esmée keek op van haar mobiel. Ze had even kort pauze aangezien ze als pizzacoureur niet altijd klanten had. Jammer genoeg had deze pauze maar vijf minuten geduurd. Er was een nieuwe klant en dat betekende dat Esmée weer weg moest. Ze stond op en liep naar de balie waar een briefje lag.
"Gast, dit is onleesbaar." mompelde ze, maar toen ze zich omdraaide was haar collega al weg. Ze zuchtte en gokte het er maar op. Ze deed de pizza in haar tas en liep toen naar buiten. Ze pakte haar scooter en startte deze.

Tien minuten later was ze bij het adres. Tenminste, dat hoopte ze. Ze stond voor een prachtig groot huis, wat wel drie keer zo groot leek als de hare. Ze liep naar de voordeur en klopte aan. Ze balanceerde van haar ene op haar andere been. Ze wist nog steeds niet of ze hier wel goed was en daarom was ze een beetje onzeker.
De deur ging open en voor haar stond een knappe lange man. Zijn zwarte haren hingen langs zijn hoofd en zijn adembenemende blauwe ogen keken haar nieuwsgierig aan. Ze herpakte haarzelf en keek op het papiertje.
"Één mozzarella pizza voor de heer Walters." zei ze zacht. Ze keek op en de man voor haar knikte.
"Zeg maar Damon." zei hij toen. Er stond een gefascineerde glimlach op zijn gezicht en Esmée keek naar de grond.
"Hier is je pizza." zei ze snel en wilde al weer omdraaien toen Damon opnieuw begon te praten.
"Wil je niet even binnenkomen. Heb je geen honger?" zei hij. Esmée schudde haar hoofd.
"Nee, nee ik moet weer aan het werk." glimlachte ze vriendelijk.
"Ik zie aan je dat je honger hebt, je zit al de hele tijd naar die pizza te staren." grijnsde hij. Esmée begon te lachen en trok haar wenkbrauw op.
"Echt niet!" lachte ze. Damon haalde zijn schouders op. "Maar je wil wel binnen komen, toch?"
"Nee. Ik moet naar werk. Als ik niet terug ga raak ik mijn baan kwijt." zei ze teleurgesteld.
Hij stak zijn hand uit. "Ik zorg er wel voor dat je niet ontslagen word."
Esmée snoof en keek naar zijn hand. Deze werd gekenmerkt door een grote blauwe ring.
"Oké." gaf ze toe en pakte zijn hand. Ze keek op naar Damon, die zelfgenoegzaam glimlachte. Ze volgde hem het huis binnen en keek haar ogen uit. Het zag er prachtig uit. Het was zo groot en ouderwets, daar hield Esmée wel van.
"Woon je hier alleen?" vroeg ze nieuwsgierig. Ze keek hoe Damon zijn pizza op tafel zette en ging zitten. Esmée bleef onhandig staan.
"Samen met mijn broer, Stefan." antwoordde hij. Esmée was nog steeds verbaasd en keek haar ogen uit.
"Kom zitten, dan ga ik de pizza aansnijden." lachte hij.
"Waar moet ik zitten." grinnikte ze verlegen.
"Naast mij, bijvoorbeeld." zei hij. Ze keek naar de bank en zag hoe Damon naast hem klopte. Ze glimlachte kort, voordat ze zich overgaf en naast hem ging zitten. Meteen schoof Damon dichter naar haar toe.
"Ik ga even een mes halen." fluisterde hij, voordat hij verdween. Esmée zuchtte. Ze had dit niet moeten doen. Het was zo duidelijk dat dit niet slim was geweest. Ze volgde Damon met haar ogen terwijl hij weer de kamer in kwam en de pizza begon aan te snijden. Hij pakte een stukje en ging naast Esmée zitten. Hij hield het stukje voor haar gezicht en knikte aanmoedigend. Ze nam een hapje en voelde de smaak in haar mond verspreiden.
"Hm, dit is toch wel lekker." lachte ze. Damon knikte lachend en gaf haar nog een hapje. Ze keek in zijn blauwe ogen en lachte verlegen.
"Je bent zo verlegen." zei hij grijnzend.
"Het is niet elke dag dat iemand mij binnen vraagt om pizza te eten." zei ze zacht. "Vooral niet iemand zo.."
Ze stopte haar zin en schudde haar hoofd. Stomme zet.
"Niet iemand hoe?" vroeg hij grijnzend.
"Knap." mompelde ze snel.
Esmée werd rood en stond op. Ze had hier genoeg van. Ze had haarzelf voor schut gezet en nu moest ze gewoon weg.
"Ik moet gaan. Dit was geen slim idee." mompelde ze. Ze deed haar shirt goed en liep naar de uitgang. Ze schrok toen Damon ineens voor haar stond.
"Wacht." hij overhandigde haar een briefje. "Hier. Ik hoop dat we nog eens kunnen afspreken." zei hij toen lachend. Ze keek naar het briefje waar een telefoon nummer opstond. Daaronder stond Damon Salvatore. Wacht, Salvatore?
"Dit klopt niet, je heet toch Walters?" vroeg ze verbaasd. Zijn mondhoeken gingen omhoog. Hij haalde zijn schouders op. Toen besefte ze het.
"Ik heb de pizza verkeerd bezorgd." zuchtte ze. "Nu ben ik mijn baan sowieso kwijt. Bedankt Damon."
Ze liep naar buiten en voelde een golf van verdriet door haar heen gaan. Zonder geld kon ze ook niet rondkomen.
"Ik zei toch dat je niet ontslagen word. Ik beloof het je."
Maar Esmée luisterde niet meer. Ze had genoeg van deze stomme geintjes.

Het was een week later en tot Esmée haar grote verbazing was ze haar baan niet kwijt geraakt. Daarnaast had ze nog steeds contact met Damon. Hij was een grote flirter, maar hij had ook een lieve kant. Hij stuurde telkens kus emoji's naar Esmée en dat maakte haar vrolijk.
Ze stuurde net een berichtje naar hem, toen zijn naam in beeld kwam. Ze nam op en hoorde zijn warme stem.
"Hey Esmée. Hoe gaat het?"
"Goed, zoals ik net ook al zei. Waarom bel je?" grinnikte ze, terwijl ze onder haar deken kroop.
"Om te vragen hoe het op werk gaat.." lachte hij.
"Oh, ja, goed. Ik ben niet ontslagen." ze keek naar een schilderij aan haar muur en glimlachte in haarzelf. Hij had zich toch nog aan de afspraak gehouden.
"Ik zei het toch." lachte hij. Esmée humde wat naar hem.
"Ik wilde ook nog iets anders vragen.." zei hij na een tijdje. Esmée haar hart maakte ineens overuren. Hij klonk ineens zo verlegen.
"Ja, ga ja gang." zei Esmée lachend. Ze probeerde zeker over te komen, al lukte dat totaal niet.
"Zou jij mee willen op een date?" vroeg hij toen.
"Met jou?" grapte Esmée. Damon begon verslagen te lachen.
"Heel gevat. Ja, met jou, Esmée."
Esmée beet op haar lippen en van binnen begon ze te lachen. Ze was zo blij dat Damon haar zojuist had gevraagd, dat ze bijna vergat te antwoorden.
"Ja, graag." zei ze verlegen. "Wat gaan we doen?"
Damon begon te lachen, waarschijnlijk door haar nieuwsgierigheid en schraapte daarna zijn keel.
"Dat houd ik nog even geheim, maar ik dacht aan iets met een.. pizza?"

Reacties (19)

  • Long

    Damon ook wel tho.

    3 jaar geleden
  • Long

    tbh wil ik wel pizza mozzarella eten met Damon. bc de pizza is zo bae omg

    3 jaar geleden
  • Long

    SO CUTE YASSS

    3 jaar geleden
  • AckIes

    VERY BAE GESCHREVEN TBH EN VERY CUTE YAAAASH. En die laatste zin sluit het wel echt mooi af tbh HAHAHA. VERY BAE.

    3 jaar geleden
  • AckIes

    "Dat houd ik nog even geheim, maar ik dacht aan iets met een.. pizza?"

    Pizza is wel always de bae af tbh.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen