Foto bij 092 - Reece Martin.

“To be your boyfriend again huh? I don’t know, I might need some more sources to create a proper statement…” Mijn schorre stem en de lilt daarin, doet haar giechelen. Direct beginnen vlinders in mijn borstkas met vliegen.
De blosjes op haar wangen doen me denken aan een van onze eerste ontmoetingen. Iedere keer als ik een flauwe grap had gemaakt, ook al waren ze niet grappen. Ik voel me bijna weer een puberale jongen. Hoe kan ik haar de mijne noemen?
Haar lange zachte haren kietelen me even, terwijl haar gezicht dichterbij de mijne komt. Haar warme adem vloeit over mijn lippen. Tegelijkertijd gaat haar hand ook steeds lager, en mijn hoofd voelt alsof het gaat ontploffen.
Jamie’s lippen raken kort de mijne. Ze laten me snikheet voelen.
“Well, miss Walker. I must say it’s great.” Haar hand glijdt nog lager, “okay, very great maybe, when I-” de greep van haar hand laat mijn adem even stokken. “when I look at all the facts…” Jamie bijt zachtjes op mijn onderlip. “Oh fuck it, it’s pretty much the best thing ever miss Walker.”
Ik grijp met beide handen haar gezicht vast, en draai ons binnen een paar seconden om. Ik kan haar ademhaling tegen mijn lippen voelen stokken, voordat ze het uitlacht van plezier. “Show me.”

Het was een avond gevuld met plezieren, lachen en nogmaals leren kennismaken met elkaars lichamen. De volgende ochtend lijken we weinig geslapen te hebben.
Ik werd vroeg wakker. licht glipt door de halfgesloten gordijnen naar binnen en vallen op onze blote lichamen. Met mijn arm rond haar heen en haar ademhaling gelijk met de mijne. Soms glijden haar koude voeten langs mijn nog warme onderbenen, waardoor ik even moet huiveren.
Het laat me er alleen maar toe doen geloven dat het allemaal waar is. De aanrakingen, de woorden die we zo vaak herhaalt hebben vannacht. Het lijkt zo makkelijk te gaan ditmaal. Misschien zijn we toch dieper verbonden met elkaar dan we beide hadden kunnen verwachten.
Uiteindelijk slip ik weer terug in een sluimer, totdat mijn wekker me wakker maakt. De harde realiteit komt weer op mijn dak vallen voordat je het doorhebt. Morgen moet ik weer werken, en vandaag hoor ik de laatste klussen rond het huis te doen.
Het allerliefste wat ik toch doe vandaag, is het vermaken van Jamie. Haar de stad kunnen laten zien. Met haar kunnen genieten, al is het enkel op een picknickkleed in het parkje in de buurt.
Terwijl ik me uitrek om het alarm af te zetten, trekt Jamie zich terug. Een teken van leven in de brouwerij. Gevolgd met dat ze een kussen optilt en over haar gezicht heen trekt. “Morning,” gromt ze bijna, komt door de schorheid van haar stem.
“Good morning sunshine,” zeg ik net iets te vrolijk. Terwijl ik haar kussen iets optil, zodat ik een kus op haar wang kan drukken.
Vlug daarna krijg ik het kussen tegen mijn hoofd aangeduwd. De vrouw naast me in bed mompelt iets onverstaanbaars. Ik ga er maar vanuit dat het gaat om, dat ze niet wil opstaan met de volgende laat me met rust, of iets aan de kant van, je bent geweldig Reece.
Ik overweeg even om een iets betere en warmere wake-up call uit te voeren. Maar haar ademhaling vertelt me wat anders. Misschien als ik klaar ben met boodschappen doen en ze nog ligt te slapen.
Ik sta op uit bed met een glimlach gepleisterd op mijn gezicht en verzamel alle losgescheurde verpakkingen, kleding dat op de vloer ligt en alles wat daar tussen valt.

Ontbijt is verbazingwekkend eenzaam. Jamie slaapt nog steeds, ik heb een dienblad met wat eten voor haar neergezet op het nachtkastje naast het bed. Ik laat haar maar uitslapen, na zo’n lange rit als gisteren, kan ik me voorstellen dat ze geen zin heeft om op te staan.
Terwijl ik mijn eten naar binnen werk, aai ik een slijmbal genaamd Achilles. Ik kan het hem niet kwalijk namen, mijn ontbijt is namelijk geweldig. Misschien komt dat door de roes waar ik nu in zit, maar dat maakt me weinig uit.
Vlug spring ik onder de douche, trek ik mijn kleren aan om te gaan. Niks bijzonders. Zolang het mijn lichaam maar bedekt en ik niet wilde dames aantrek, vind ik alles best.
Eenmaal uit de douche houd ik even op met ademhalen. Haar gelaat op mijn bed lijkt bijna een droom. Ik moet er van glimlachen, en het laat mijn hoofd zweven tot boven de wolken. Ik zou alles opgeven om enkel de afgelopen dag en nacht te mogen herleven tot in de eeuwigheid.
Ik schud me uit mijn eigen gedachten. Juist. Kattenvoer om een schreeuwende kat tegen te gaan. Spullen voor een picknick misschien? Zeker voor het avondeten. Condooms, altijd beter om te veel in huis te hebben dan te weinig. Misschien ook nog wat van die chocola waarvan ze altijd smult, hoe heette het ook alweer?
Ik schrijf snel een briefje voor James voordat ik mijn tas pak om boodschappen te doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen