Voor 0uterspace, hope you likey girl.

Het was voor Laurianne net zo'n dag als altijd. Ze ging naar school, spendeerde de dag achterin de les met een boek op haar tafel. Ze hield erg van lezen en de leraren leken er amper bij stil te staan. Overigens was dat niet het enige wat ze deed. Het was voor haar al snel duidelijk geworden dat Beacon Hills niet een normale school was. Er gebeurde veel vreemde dingen, te veel vreemde dingen om het te vergeten. Zo had ze al een paar keer Scott McCall zijn oogkleur zien veranderen. En was Jackson ineens verdwenen van school. Ook liep er vaak politie rond of mensen die helemaal niet bij de school hoorde. Ze wilde er eerst geen aandacht aan besteden, totdat ze het woord weerwolf opving. En dat woord bleef aan haar knagen. Het klonk zo ongeloofwaardig en ze wilde niet dat het waar was, maar wat als het waar was?
Ze had besloten in haar tussenuur naar de bibliotheek te gaan. Misschien kon ze daar iets vinden. Ze was zo bang dat haar vermoedens waar waren en dat haar crush Isaac Lahey eigenlijk een weerwolf was. Want ook bij hem had hij de ogen gezien.
"Laurianne. Ik vroeg je wat.." verward keek Laurianne op en zag dat Lydia Martin naar haar keek. Ze keek haar verbaasd aan en Lydia schudde lachend haar hoofd.
"Ik vroeg of je een pen te leen had." fluisterde ze. Laurianne graaide in haar tas en haalde een pen tevoorschijn. Lydia keek haar dankbaar aan, voordat ze weer verder ging met haar werk.

Het uur was afgelopen en Laurianne was meteen naar de bibliotheek gegaan. Ze zocht onder de 'W' en vond al snel een boek over weerwolven. Het zag er heel fantasierijk uit. Maar niet heel educatief. Ze pakte een nog een boek, wat er al iets beter uitzag.
"Weerwolven, huh."
Laurianne sprong een paar centimeter omhoog en draaide in één keer om. Niemand minder dan Isaac Lahey stond achter haar. Hij had zijn armen voor zijn borst over elkaar geslagen en keek haar grijnzend aan. Ze haalde haar schouders op en wilde langs hem heen lopen, maar zijn brede lichaam liet dat niet toe.
"Alsjeblieft. Dit is voor.. voor een werkstuk." loog ze. Hij kantelde zijn hoofd een stukje en knikte langzaam.
"Ik wil je wel helpen." stelde hij toen voor, waarna ze haar hoofd schudde. "Ik kan dit zelf wel, ik ben een grote meid." zei ze grommend. Nogmaals probeerde ze langs hem te komen, maar dit keer hield hij haar simpelweg tegen.
"Misschien moet je even met mij meekomen." zei hij toen, half dwingend. Er stond een ernstige blik in zijn ogen en Laurianne keek hem onderzoekend aan. Hij verborg iets en dat maakte haar bang.
"Wat ga je doen?" vroeg ze zacht.
"Niks. Leg die boeken terug, ik moet je iets uitleggen." zei hij. Ze zuchtte en deed wat hij zei, om hem vervolgens te volgen naar een leeg lokaal. Gelukkig mochten leerlingen tijdens hun tussenuren een lokaal gebruiken als dat nodig was. Op die manier hadden ze nu wat privacy.
Isaac gebaarde dat ze aan één van de tafels moest gaan zitten en ging toen zelf tegenover haar zitten. Hij keek haar aan met een glimlach op zijn gezicht.
"Ga je nog praten.." gromde Laurianne. Er ging een vlaag van verbazing over Isaacs gezicht, maar hij herpakte zichzelf.
"Hoezo was je op zoek naar die boeken?" vroeg hij.
"Zoals ik al zei; een werkstuk." antwoordde ze zuchtend.
Isaac schudde zijn hoofd en boog naar haar toe. Ze voelde hoe ze langzaam warm. Hij was zo dichtbij haar.
"Je vraagt je af wat er in Beacon Hills gebeurd en je wilt dat vinden in boeken.." mompelde hij, alsof hij het allemaal heel saai vond.
Laurianne antwoordde niet. Isaac lachte.
"Ik kan je die informatie verschaffen, aangezien ik niet wil dat je jezelf in gevaar brengt. Maar wel op één voorwaarde.." zei hij toen.
"En dat is?" vroeg ze.
"Je kan het niemand vertellen." antwoordde hij.
Laurianne tuitte haar lippen en knikte toen toch. Ze was te verward door zijn openheid, dat ze alles toeliet wat op haar af kwam.
"Vertel me wat je weet." dwong hij. Laurianne sloot haar ogen en schudde haar hoofd, voordat ze begon te praten.
"Ik weet dat jouw ogen van kleur veranderen. Dat Jackson, één van de populairste jongens van de school ineens weg is gegaan. En Scott McCall, hij is al helemaal een apart geval." zei ze toen.
Isaac begon te lachen en knikte. "Daar geef ik je geen ongelijk in." mompelde hij toen. Laurianne kon er stiekem wel om lachen.
"Dus, ga je mij vertellen wat er aan de hand is?" zei ze toen.
Hij ging rechtop zitten en knikte.
"Je had gelijk, wat betreft de weerwolven. Ik ben er een, Scott is er ook een. Jackson was.. iets anders." begon hij. Lauriannes ogen werden groot. Nu haar gedachtes werkelijkheid werden, werd ze bang. Ze schoof naar achter in haar stoel.
"Scott en ik vormen een pack. Een groep. Ik ben sinds kort deel van de pack. Ik werd gebeten toen ik hier kwam wonen en.. toen ben ik bij Scott uitgekomen." legde hij uit. Het leek hem pijn te doen.
"Scott heeft je niet gebeten?" vroeg Laurianne zacht. Isaac schudde zijn hoofd, waarna Laurianne langzaam knikte. Haar hersenen maakte overuren en ze kon het niet zo goed bevatten.
"Waarom vertel je mij dit?" vroeg ze toen. Ze wreef in haar handen, probeerde minder zenuwachtig te worden.
"Zoals ik zei; om je veilig te houden. Als je dit allemaal zelf uit zou zoeken, zou je in gevaar zijn gekomen. Daarnaast.." zijn wangen werden rood en hij lachte zacht. "Daarnaast heb ik ook een oogje op je."
Isaac Lahey had een oogje op haar? Ze trok haar lippen tot een streep en keek hem aan.
"Je maakt een grapje zeker." zei ze, met een schuine lach. Isaac schudde zijn hoofd.
"Al een tijdje om eerlijk te zijn. Je bent niet zo als de rest. Je bent rustig en nieuwsgierig en mooi."
Laurianne begon onzeker te lachen. "Ik wilde niks zeggen. Ik wilde niet dat je wist dat ik een monster was."
"En nu heb je het toch verteld.." mompelde Laurianne, terwijl ze dichter naar hem toe schoof. Ondanks haar angst, voelde ze hoe ze dichter bij hem wilde zijn.
"Ik was gewoon bang." gaf hij toe. Isaac keek haar ietwat onzeker aan.
"Kan je wat laten zien?" Het was er uit voordat Laurianne er erg in had. Maar tot haar verbazing keek hij lachend op en knikte.
"Niet schrikken oké?" zei hij snel. Hij ging goed zitten en zuchtte kort voordat zijn ogen veranderde en zijn gezicht ineens wat hariger werd. Hij liet zijn handen zien, die nu klauwen waren. En Laurianne keek er gefascineerd aan. Hij had het zo goed onder controle, gelukkig.
Binnen enkele seconden was Isaac weer zijn normale zelf en keek hij haar ietwat bang aan.
"Je bent nog niet bang?" vroeg hij, een beetje verbaasd.
"Nee. Oké, een beetje. Maar je hebt het goed onder controle." antwoordde ze, terwijl ze voorzichtig zijn hand pakte. Hij keek kort naar hun handen en liet een opgeluchte zucht horen.
"Dankje, dat je dit heb willen laten zien. Ik meen het." zei ze toen. "Het lijkt mij moeilijk om zoiets te doen."
Isaac knikte en glimlachte zacht naar haar. "Ooit moest de eerste keer zijn." mompelde hij. Hij bracht haar hand omhoog en kuste hem licht. Toen ging de bel en was alles weer terug bij school. Isaac begon te lachen en stond op, maar liet haar hand niet los.
"Het is tijd voor Wiskunde. Veel belangrijker dan al dat weerwolven gedoe."

Reacties (6)

  • awsten

    DAMNIT DIT IS ZO SCHATTIG ASDGJKL ik kon het voor me zien en damn asdfghjkl im kinda freaking out ahahaha

    MAAR DIT IS ECHT HEEL ERG ISAAC OMG i love it so much c:

    3 jaar geleden
  • awsten

    Oke die gif al omg rip me

    3 jaar geleden
  • Long

    ZO CUTE VERDOMME

    3 jaar geleden
  • Long

    Hij had zijn armen voor zijn borst over elkaar geslagen en keek haar grijnzend aan.

    DIT IS ZO ISAAC THO

    3 jaar geleden
  • Long

    die gif is wel fucking bae goodbye

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen