Matteo (quasi) con le stampelle!

De titel betekent iets als 'bespookte sleeën'

Nadat ik wanhopig tegen de deur van de leraarskamer had geklopt, ging alles razendsnel.
Een wirwar van rood, wit en telefoongesprekken is alles wat ik me herinner.
Er is één enkel beeld dat me bijgebleven is, als het ware in mijn geheugen gegrift:
Mijn been dat plots in een gips lag.
Magnifico.


"Oké, nu ben ik honderd procent zeker: jullie willen duidelijk dat ik mijn ander been ook breek."
"Pfff, overdrijver. Gisteren is er toch ook niets gebeurd?"
Ik zwaai met mijn kruk naar Matteo's hoofd, die hij behendig ontwijkt.
"Dat deel waar ik bijna van de heuvel donderde vergeten?"
"Ah, je zegt het zelf! Bijna!"
Ik zucht en geef me over aan Matteo's optimisme.
"Dus... Vandaag gaan we sleeën?"
"Jup! Doen we wel vaker. Lekker door de straten razen!"
Bij het woord razen tik ik kort met mijn kruk tegen mijn been.
"Ahaha... Rustig razen, natuurlijk."
"Laten we gaan!" roept Lidia plots enthousiast.
Ze gaat verbazend snel op één van de drie sleeën zitten en kijkt dan weer naar ons.
"Er kan nog iemand achter me zitten, volgens mij!" zegt Lidia met een uitnodiginde blik.
Ik ben een beetje achterdochtig door haar ongewone gedrag, maar overweeg natuurlijk de mogelijkheid om achter haar te gaan zitten.
Als Matteo dan onopvallend naar mij knikt, wil ik een stap naar voren zetten.
En dan, exact op het moment dat ik dat beslis, glijdt Eduardo naar Lidia toe en ploft achter haar neer.
Jij Italiaanse spelbreker.

"Non ti preoccupare, non ti lascerò cadere." fluistert Eduardo wanneer hij zijn armen om Lidia's middel legt.
Ik voel mijn maag even omkantelen, waarna de misselijkheid verandert in irritatie.
Achter die zwarte bril van hem schuilt duidelijk meer dan alleen kalmte...
Dat hij zijn armen om haar middel slaat gaat me al een beetje ver.
Maar dat hij dan expres Italiaans praat zodat ik het niet versta wordt me toch iets te veel.
Tot ik Lidia's stralende glimlach zie, alsof dit precies is wat ze wou.
Ik stel me aan.
Ze kennen elkaar al heel lang. Langer dan ik haar ooit zal kennen.
En Italiaans is Eduardo's moedertaal nu eenmaal.
Hij deed het waarschijnlijk niet met opzet, toch?
"Iemand thuis? Alles oké?" vraagt Aurora plots, fronsend.
Ik kijk haar een beetje beduusd aan en knik.
"Komaan, krukmans! Geen tijd te verliezen!"
"H-hé! Pas op!"
Matteo duwt me op een slee en meteen daarna voel ik de warmte van een andere persoon tegen mijn rug.
Als ik de grapjas dan op de slee naast me zie zitten, weet ik dat het Aurora is die bij me zit.
Ze schaamt zich nu waarschijnlijk dood.
Van de vier is Aurora degene die het meest moeite lijkt te hebben met mij als nieuw lid van hun groepje.
Ze zegt nooit echt veel tegen me en in situaties zoals deze wordt ze meestal zo rood als een tomaat.
Maar ik neem het haar niet kwalijk.
Alles was voor mij ook ongemakkelijk in het begin.
En haar verlegenheid vind ik wel schattig, soms.

Als ik Matteo dan voordat we beslissen te vertrekken breed zie grijnzen, beloof ik mezelf hem straks eens hard te slaan met mijn kruk.
Als hij niet oppast zijn er straks twee met een gebroken lichaamsdeel.
"Drie... Twee... Één... Andiamo!"
Eerst schieten Lidia en Eduardo vooruit, daarna Matteo.
"Houd je goed vast, Aurora," zeg ik nog snel voordat we vooruit glijden, waarop Aurora haar armen snel om me heen slaat.
Ik trek meteen een ongemakkelijke grimas maar weet gelukkig toch de drang om "Zo bedoelde ik het niet!" te zeggen te onderdrukken.
Het vreemde gevoel in mijn buik blijft wel hangen.
Eerst Eduardo, nu dit. Deze mensen willen gewoon dat ik vandaag mijn ontbijt uitbraak.
Terwijl Aurora haar hoofd tegen mijn rug duwt, kijk ik naar het voorbij vliegende landschap.
Huizen, besneeuwde heuvels, bergen...
Ik zie zelfs ergens op een raam een kaart van de bergen en het dorp!
Het gevoel in mijn buik verdwijnt langzaam terwijl ik en Aurora vanop onze slee het uitzicht bewonderen.
Ik voel Aurora's grip verstevigen, maar het kan me niet meer schelen.
Het voelt zelfs een beetje knus, zo.
Dit uitzicht mag eeuwig duren voor mij part.

"Hé, ogen op de weg houden, seduttore!"
De betovering van het uitzicht wordt bruusk verbroken door Matteo, die zijn slee tot naast de onze heeft gestuurd.
"Ja ja, ik let wel op..."
"Tuurlijk, seduttore, totdat je tegen een muur knalt."
Seduttore. Het lijkt er op dat Matteo een Italiaanse bijnaam voor me heeft verzonnen.
Wat het woord betekent weet ik niet, maar het klinkt me vaag bekend in de oren...
"Maak je geen zorgen. Zoals ik zei, ik let echt wel op."
"Ah ja, maar je bent niet alleen! Je moet er voor zorgen dat la nostra bella ragazza achter je niets overkomt!"
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes.
Deze Italiaan is serieus met mijn voeten aan het spelen.
Met mijn normale en met mijn ingegipste voet!
"Ik zei toch dat ik goed op zal letten? Non preoccuparti!"
Ik voel me vanbinnen kort bloeien van trots omdat ik ook iets in het Italiaans kan zeggen.
Het is een nogal kinderachtige en van google translate afkomstige trots, maar dat maakt me echt niet uit.

Matteo grijnst en wil antwoorden, maar krijgt de kans niet.
Zijn slee botst plots tegen een steen op de weg en lijkt om te kantelen.
Matteo panikeert even maar springt dan behendig van de slee af.
...Recht in een groot pak sneeuw.
Aurora en ik proberen onze lach in te houden, zonder veel succes.
"Beter opletten hé, Matteo!" roep ik, terwijl hij zich uit de sneeuw worstelt.
"Ik hoop wel dat hij zich niet bezeerd heeft..." fluistert Aurora daarna, waardoor mijn lach verflauwt.
Ik voel toch ook opeens een steekje bezorgdheid.
"A-ach, vast niet. Als hij grappen kan maken moet hij ook tegen een stootje kunneeeeeeh?!"
Alsof Matteo plots beslist heeft om wraak te nemen, botst ook onze slee tegen een steen.
Maar deze keer niet zijdelings zoals bij Matteo, maar frontaal.
Ik vlieg samen met Aurora van de slee en voordat ik met een onvermijdelijke klap op de grond val denk ik nog bij mezelf dat deze wegen echt slecht onderhouden worden.
Pejo heeft een steen-probleem.
Maar de klap die volgt is niet de harde, met asfalt bedekte weg.
In plaats daarvan is het iets van hout dat door mijn vlucht in stukken breekt en versplintert.
Een houten deur.
En pas daarna val ik met een harde klap op een planken vloer.

Even draait alles in het rond, tot het beeld langzaam weer tot stilstand komt.
"Ho, ho... Dat deed... Zeer..."
Ik knipper een paar keer en hef me dan met de nodige moeite op mijn zij.
Ik kijk snel even naar mijn gips, maar ik voel of zie niets abnormaal.
Blijkbaar heeft mijn bovenlichaam het grootste deel van de impact opgenomen.
Niet dat je echt van 'geluk' kan spreken...
Ik wrijf even over mijn hoofd, dat zich niet inhoudt duidelijk te maken dat hij deze klap liever niet had gevoeld.
"Ik had inderdaad beter moeten oplette-"
Aurora.
Waar is Aurora?!
Met een ruk draai ik mijn hoofd naar links, wat mijn hoofd ook geen goed idee lijkt te vinden, en zie dan dat ze vlak naast me ligt.
"Aurora! Aurora?! Alles oké?!"
Ik draai haar op haar rug en pak haar schouders stevig vast.
Ik wil haar uit elkaar schudden in de hoop dat ze wakker wordt, maar tegelijkertijd lijkt me dat niet zo'n goed idee.
Gelukkig doet ze haar ogen open voordat ik een beslissing hoef te maken.
"Aurora! Alles oké?"
"J-ja hoor... Gewoon een beetje pijn hier en daar..."
"Waar doet het pijn?"
"T'is niet erg, Lukas, laat maar."
"S-sorry, ik had beter moeten opletten en nu-"
"Lukas."
Aurora pakt plots mijn handen vast, die ik daarvoor paniekerig in het rond zwierde.
"Het is oké. Ik heb niets. Bedankt voor je bezorgdheid."
Even blijft het stil.
Ik zit op mijn knieën, Aurora ligt voor me op de grond, mijn handen krijgen het langzaam warm...
Dan begint Aurora plots hevig te blozen en staat ze razendsnel recht.
Mijn handen laat ze ook los.
"E-e-e-ehh... Je been!"
Ze wijst na haar gestotter naar mijn gips.
"Hm? Geen probleem, zo te zien."
"Hoezo 'zo te zien'?" vraagt ze bezorgd.
Het lijkt alsof ze al mijn bezorgdheid heeft overgenomen.
"Ik had verwacht dat het pijn zou doen, maar ik voel niets. Dus maak je geen zorgen!"
Daarna zoekt Aurora mijn krukken, waarvan de ene buiten loodrecht in een pak sneeuw steekt als een echte excalibur-kruk en de andere in een van de gebroken ramen van het huis zit, en helpt me weer recht te gaan staan.
Wanneer we uiteindelijk naar buiten gaan om te zien waar we precies beland zijn komt Matteo haastig aangelopen.
" Sedutorre! Aurora! Alles oké?"
"Ja hoor." Het is Aurora die als eerste antwoord geeft.
"Ik zei het toch nog, sedutorre! Goed zorgen voor la bella ragazza!"
"Zegt de gast die zelf bijna tegen de grond vloog?"
"Och, Matteo, hij heeft me meteen geholpen. En daarbij, ik heb niets!"
Ze knijpt even zachtjes in mijn hand, wat ik absoluut niet verwacht.
"Haha, il tuo cavaliere heeft weer iets geflikt, is het niet? No baci consentito!"

Ik laat de plots weer verlegen Aurora bij Matteo achter en fixeer mijn aandacht op het huis dat ik ben binnen geramd.
"Gelukkig is het onbewoond..."
Het huis staat hier duidelijk al een tijdje.
En 'een tijdje' was nogal zwakjes uitgedrukt.
Alle ramen zijn gebroken, op sommige plaatsen is er zelf geen glas meer over.
De gevel ziet er nogal verschilferd en kleurloos uit...
En nu heeft het huis ook geen deur meer.
Voor mij part zou ik er een bordje met 'Pas op! Instortingsgevaar!' mogen bij zetten.
Het leek zelfs bijna iets te goed op het huis van mevrouw Peregrine en haar peculiar children.
"Interessante, vind je niet? Het spookhuis van ons dorpje!"
Ik merk plots dat Matteo naast me staat.
"Ik geloof je meteen, joh."
"Ik meen het! Er zijn eens kinderen naar binnen gegaan, om daarna nooit meer terug naar buiten te komen..."
Zelfs een horroramateur zoals ik vind dat verhaaltje toch een tikkeltje te cliché.
Een heel, heel groot tikkeltje te cliché.
"Waarschijnlijk heeft de yeti ze opgegeten," zeg ik met een grijns.
"Hm, waarschijnlijk... Maar het schijnt dat er hier ooit een meisje is neergeschoten of zoiets... In ieder geval, het huis staat hier al heel lang."
Wanneer Matteo's speelse grijns niet plots komt opdagen, beslis ik om zijn woorden maar te geloven.
Een meisje neergeschoten, he...
"Wel, tijd om weer op onze slee te springen! Onze tortelduifjes wachten!"
Ik ga met een beetje tegenzin weer op mijn slee zitten als het tot me doordringt dat hij Lidia en Eduardo bedoelt.
Die wachten waarschijnlijk beneden op ons...
Aurora slaat haar armen weer om mijn middel als ze achter me gaat zitten, wat ik amper merk.
Maar dan fluistert ze stilletjes in mijn oor: "Dank je voor daarstraks."
Nog geen 5 seconden later glijden we verder en ben ik weer betoverd door het uitzicht, vrij van zorgen over wie of wat er beneden op me wacht.

Reacties (4)

  • Samanthablaze

    Oh hemel.... Deze reis wordt nog eens zijn dood...

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Ik vind dat Aurora beter voor hem zou zijn, ze geeft iets om hem, dus ik denk dat ze Lukas meer te bieden zal hebben.

    3 jaar geleden
  • enjoIras

    AHWWW SCHATTIG!

    Maar ik vind Lidia en Lukas toch leuker, meh.

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    wow gevoelens beginnen nu echt ingewikkeld te worden.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here