Rosemary Olivia Williams

'Dus,' begon Fay. 'Wat deed Harry nou hier?'
We zaten elk met een kop hete thee op de bank. Op de achtergrond stond de radio aan en er speelde een leuk liedje.
Ik liet me iets verder zakken in de kussens en zei: 'Mijn portemonnee langsbrengen.'
Gwen keek me spottend aan. 'Vertel eens, hoe zit het nou met jullie twee?'
'Eigenlijk... ik weet het niet,' Hopeloos keek ik ze aan. 'Ik ben zo, zó boos op hem vanwege dat wat hij heeft gedaan. En elke keer dat ik naar hem kijk, of aan hem denk doet het pijn. Hier pijn,' Ik legde mijn hand even op mijn hart, 'maar tegelijkertijd borrelt er zo'n fijn gevoel op. En ik weet dat hij dat niet waard is. Maar ik kan het niet stoppen.'
Gefrustreerd keek ik naar de muur achter Fay en Gwen. De twee meiden die me met medelijden aankeken negeerde ik. 'En hij, hij doet alsof er niets gebeurt is. Terwijl er van alles gebeurt is. Waarom doet hij dat? En dan vraagt hij nu plotseling of ik mee wil naar Holmes Chapel! Waar slaat dat op?' ratelde ik.
'Hij vroeg wát?' onderbrak Fay me. 'Dat moet je echt niet doen!'
'Wat?' Ik beet op mijn lip en keek ze onbegrijpelijk aan. Fay en Gwen keken elkaar even aan en Gwen zei: 'Met hem naar Holmes Chapel gaan.'
Ik zuchtte. 'Ik weet het. Ik ben het ook niet van plan.'
Gwen klapte in haar handen. 'Laten we het over iets anders hebben. Nog leuke jongens gespot?'
Ze wiebelde even met haar wenkbrauwen en we moesten alle drie lachen.

Intussen was het al half zes en de meiden waren al een tijdje weg. We hadden het niet meer over Harry gehad, maar over de gekste dingen gekletst.
Ik had een beetje honger gekregen dus was ik op zoek gegaan naar iets te eten, maar het bleek dat ik niets meer in huis had.
Ik trok mijn jas en schoenen aan, pakte mijn sleutels, telefoon en portemonnee en deed de deur achter me op slot. Op naar de supermarkt.
Terwijl ik de trap afliep trilde mijn telefoon in mijn zak. Ik haalde hem eruit en zag dat ik een sms had van een onbekend nummer.

0044763403295:
Bijna vergeten.. nu heb je ook mijn nummer. Harry

Ik zuchtte en liet het maar voor wat het was. Nog steeds op mijn telefoon kijkend duwde ik de deur naar buiten open. Door het geluid dat plotseling op me af kwam keek ik geschrokken op.
Er stond een grote menigte. Ik zag vooral fotografen, maar ook wat meiden en een aantal jongens van een jaar of achttien.
'Rosemary!' werd er geroepen. Uit automatisme draaide ik mijn hoofd naar de plek waar mijn naam geroepen werd. Meteen werd ik verblind door een felle flits.
Overal klonk geklik en geflits van camera's en het gegil drong door alles heen en zorgde voor een felle hoofdpijn.
Telkens werd mijn naam geroepen. Wat was dit? Ik was niet beroemd. Dat vond ik tenminste. Ik was gewoon een normale vrouw die boodschappen wilde gaan doen.
Ik probeerde me een weg te banen door de menigte, maar er werd aan alle kanten aan me getrokken.
'Klopt het dat Harry Styles en jij een relatie hebben?' Links van me werd dat geroepen. Ik probeerde het te negeren, maar het werd steeds moeilijker.
Fans schreeuwden in mijn oren, felle lichtflitsen schoten langs mijn ogen en veroorzaakten nare hoofdpijn.
Ik kwam er niet doorheen.Wanhopig keek ik om me heen. De aandacht van de voorbijgangers werd getrokken, waardoor steeds meer mensen bij de menigte kwamen te staan. Mijn enige uitweg zou zijn terug. Maar dat wilde ik niet. Ik had honger en wilde eten.
Misschien kon ik iemand bellen om me hieruit te halen. Ik keek naar mijn telefoon en zag dat er al iemand gebeld werd. Blijkbaar had ik per ongeluk ergens op geklikt en was er zo iemand gebeld.
Zonder naar de naam op het schermpje te kijken bracht ik de telefoon naar mijn oor. De telefoon ging één, twee keer over en toen werd er opgenomen.
'Hallo?' zei ik gehaast.
'Rose?' klonk de stem verbaasd. 'Waarom bel je?'
'Harry,' mompelde ik geïrriteerd. Precies uit alle contacten die in mijn telefoon stonden had ik per ongeluk Harry gekozen. Ik wilde net ophangen, toen ik me iets bedacht. Harry was dit gewend. Situaties als deze. Gillende fans, gekke fotografen. Misschien was hij wel de enige die me kon vertellen wat ik moest doen.
'Ik kom mijn huis niet uit. Overal zijn fotografen en fans,' zei ik wanhopig. 'Ik weet niet wat ik moet doen.'
'Wacht daar,' zei Harry. Het klonk alsof hij aan het rennen was. Dat was niet de bedoeling.
'Nee, nee!' Paniekerig probeerde ik hem ervan te weerhouden hierheen te komen. 'Je hoeft me alleen maar te vertellen wat ik moet doen!'
Hij antwoordde niet. Het enige wat ik hoorde was het gepiep van de telefoon, geflits van camera's en gegil. Hij had opgehangen.
Ik draaide me om, om weer naar binnen te gaan.
Eenmaal daar ging ik in de lobby op de grond zitten en keek door het raam. Het liefst was ik weer naar boven gegaan, maar Harry was de enige die me nu kon helpen. Helaas.

--
Zal Rose wel of niet naar Holmes Chapel gaan? *Wenkbrauwwiebel*(lol)
Reacties? Kudo's?

Reacties (1)

  • Renate1983

    Waar denkt die klootzak dat hij mee bezig is??? Nu gaat hij het haar nog moeilijker maken
    door naar haar te gaan. Dat is juist waarom de paparazzi voor haar deur kampeert.

    Had gezegd dat je degene wilde bellen die onder Harry staat. Opgelost.
    Terug thuis kun je via internet je boodschappen thuis laten bezorgen en je agent bellen
    voor beveiliging. Die heb je harder nodig dan Harry. Gebruik je verstand.

    xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen