Foto bij 2.1

Het paleis voelde ongemakkelijk aan. Hij hoorde hier niet thuis, hij wist dat hij hier niet thuis hoorde, en toch deed hij alsof hij helemaal in zijn nopjes was. Hij hoopte dat als hij deze façade lang genoeg volhield, hij uiteindelijk werkelijkheid zou worden. Het was een kinderlijke gedachte, maar hij wist dat als je een leugen lang genoeg bleef herhalen, hij misschien niet langer een leugen was.
      ‘Ik ben aangenaam verrast,’ zei één van de bedienden – één van zijn bedienden. ‘Heb je eindelijk besloten naar je vader te luisteren?’ River kende haar niet en het zou hem verbazen als bedienden op zo’n nonchalante toon tegen hun prins praatten, dus hij ging ervan uit dat Connor haar wel redelijk goed had gekend.
      ‘Ja, ik kan me niet eeuwig blijven verzetten,’ zei River. Hij haatte leugens, omdat hij wist dat hij met vuur speelde. Hij kon ieder moment door de mand vallen.
      ‘Heeft je vader gedreigd?’
      River trok een wenkbrauw op.
      ‘Er gaat een roddel doorheen het paleis… Over je vader die zou hebben gezegd dat hij Eli gaat verbannen als je nog langer tegenwerkt.’
      River haalde een schouder op. Als hij zich het correct herinnerde, had Connor inderdaad zoiets gezegd. Zijn vader wilde zijn minnaar van hem afnemen, dus ging hij er gewoon met zijn minnaar vandoor. Over puberaal gedrag gesproken…
      ‘Zou je het erg vinden, mocht Eli iets overkomen?’
      ‘Natuurlijk!’ Dat kwam er sneller en natuurlijker uit dan hij had verwacht. Connors rol was zwaar om te spelen, omdat ze zoveel van elkaar verschilden. Deze vraag was echter een makkie geweest om te beantwoorden, want op dit gebied kon River zich heel makkelijk in Connors schoenen verplaatsen.
      De snelheid van zijn repliek sloeg de bediende even met verstomming. Daarna glimlachte ze even. ‘Ja, natuurlijk. Vergeet je afspraak met prinses Laila niet,’ zei ze vriendelijk.
      Prinses Laila? Ja, natuurlijk had die klootzak daar niets over verteld. ‘Afspraak?’ zei River met een geforceerde glimlach in de hoop de informatie die hij nodig had los te krijgen.
      De bediende schudde haar hoofd. ‘Connor, je bent echt ongelofelijk! Ja, de afspraak die je binnen vijf minuten hebt in kamer 309. Als je echt zoveel om Eli geeft, zorg je maar dat je op tijd bent!’
      River knikte, beschaamd in Connors plaats, en haastte zich naar 309 kamer. Of ja… als je het al haasten kon noemen. Het paleis was een regelrechte doolhof voor hem en hij dwaalde maar gewoon wat in het rond in de hoop dat hij toevallig de juiste kamer binnen zou vallen. Zijn tactiek bleek niet geheel nutteloos te zijn, want na tien minuten (maar vijf minuten te laat, wat een wonder was in een paleis als dit) stond hij voor de deur van kamer 309 en ging hij naar binnen. Daar zag hij een meisje aan een tafel zitten. Het was een alledaags tafereel, met een alledaags meisje. Hij vond het moeilijk te geloven dat ze echt een prinses was.
      ‘Ehm… hallo,’ zei hij, toen hij zag dat ze in de verte bleef staren en niet naar hem omkeek.
      Langzaam keerde ze haar gezicht. Ze glimlachte kort, veel te kort. ‘Hallo,’ zei ze.
      Hij wandelde naar het tafeltje en zette zich tegenover haar, waar hij zichzelf snel een kopje thee inschonk. ‘Sorry dat ik te laat ben,’ verontschuldigde hij zichzelf.
      ‘Ik had eigenlijk niet echt gedacht dat je zou komen. En in feite ben je ook helemaal niet gekomen. Mijn oog valt niet zo snel te misleiden. Dus, wie ben je?’
      River had het gevoel dat ze een strop rond zijn nek had gelegd, en misschien was dat ook wel zo. Hij moest niet denken aan de gruwelen die hij zou moeten doorstaan als de koning erachter kwam dat een zwerver als hij even prins kwam spelen. ‘River,’ piepte hij.
      ‘Mooie naam,’ complimenteerde ze hem.
      ‘Bedankt,’ zei hij. Zijn hele lichaam verkrampte. Zijn kopje thee leek zeker een ton te wegen. Zijn voeten waren aan de grond genageld met spijkers die hij had gevormd met zijn eigen angst. ‘Je…’
      ‘Ik zwijg als een graf,’ zei ze. ‘Maar dat neemt het feit niet weg dat ik me uiterst beledigd voel. Je hebt er waarschijnlijk echt geen nood aan, maar of je het nu wilt of niet: bereid je voor op een heel potje geklaagd. God, ik krijg echt stress van Connor. Dat hij me de eerste keer laat schieten omdat hij zo nodig seks wil hebben met zijn zeer aantrekkelijke stalknecht… oké, ik begrijp het – maar ik zeg niet dat ik het goedkeur. Maar na gisteren… ik dacht dat hij bijgedraaid was, maar ik had het duidelijk bij het verkeerde eind.’ Ze zuchtte diep. ‘Mannen…’
      ‘Het spijt me, ik…’
      Laila was heel erg goed in andere mensen onderbreken, zo leek het wel. ‘Je hoeft geen sorry te zeggen, Connor is gewoon een eikel. Ik kan het gewoon echt niet geloven… Gisteren kwam hij echt redelijk over. Ik dacht dat het beter zou gaan. Niet persoonlijk bedoeld, maar niet op komen dagen doet minder pijn dan een vervanger sturen. Hoe komt het zelfs dat je zo veel op hem lijkt? Is dat een siliconen masker of zo?’ Laila kwam van haar stoel, reikte naar Rivers gezicht en kneep in zijn wangen. ‘Wow, het is echt heel goed nagemaakt, bijna echt.’
      ‘Dat is mijn echte gezicht,’ zei River, terwijl hij haar handen zachtjes bij zijn gezicht weg duwde.
      ‘Ik wist niet dat Connor een tweelingbroer had.’
      ‘We zijn geen tweeling.’
      ‘Een doppelgänger dan? Wist je dat een doppelgänger in vele culturen een voorteken is van een groot kwaad? Ik heb het ooit gelezen in een boek. Twee dezelfde figuren kunnen niet leven in eenzelfde dimensie, dus als je je doppelgänger ooit tegen zou komen, betekent dat onheil voor één van jullie. Of misschien wel voor allebei. Of misschien betekent het het einde van de wereld. Er zijn veel variaties op.’
      ‘Interessant.’
      ‘Best, ik ben wel geïnteresseerd in dat soort dingen. Geloof jij in het bovennatuurlijke?’
      ‘Heksen bestaan.’
      ‘Maar afgezien van heksen?’ Laila dronk haar kopje thee op en keek hem met een blik aan die hij niet meteen kon plaatsen. Het leek wel… alsof ze voor het eerst in een heel lange tijd weer plezier had.
      ‘Ik weet het niet. Het is niet onmogelijk. Als heksen magie kunnen gebruiken, en er bewijs is voor hekserij, dan is het nogal hypocriet om uit te sluiten dat er geen andere vormen van magie zouden kunnen bestaan.’
      ‘Wel, ik vind het allemaal dikke bullshit.’ In een enorm nep gebaar sloeg ze haar hand voor haar mond, alsof ze verbaasd was door haar woordkeuze. Het was echter een dramatoneeltje, want in haar ogen zag River dat haar woordkeuze haar helemaal niets kon schelen. ‘Maar het is natuurlijk een mening.’
      Even bleef het stil, maar Laila was duidelijk niet de persoon die een stilte kon verdragen. Zodra het langer dan tien seconden stil was, moest en zou ze opnieuw een gesprek beginnen. ‘Waar is Connor trouwens naartoe? Tien minuten zonder stalknecht zou hij toch wel overleefd hebben, niet? Ik snap niet waarom hij daarvoor zoveel moeite zou doen om een dubbelganger te zoeken. Ik…’ Haar kwartje leek te vallen. ‘Oh nee, River, vertel me niet dat hij ervandoor is.’
      River zweeg tactisch.
      ‘Die idioot,’ zei Laila, terwijl ze zichzelf voor het hoofd sloeg. ‘Wel, als hij toch voor eens en voor altijd weg is, kan ik ook eerlijk zeggen dat ik eigenlijk wel blij ben dat jij bent gekomen, want met prins Connor viel toch niet veel aan te vangen. Niet gemeen bedoeld, hij is vast een geweldig mens op sommige vlakken, maar als er één ding is wat ik niet kan uitstaan, dan zijn het wel mensen met vooroordelen, en toen ik één blik op die gozer wierp, wist ik gewoon dat hij vol zat met vooroordelen.’
      ‘Hij is nogal kortzichtig, ja,’ zei River. ‘Misschien is het omdat hij zo weinig van de wereld heeft gezien.’
      ‘Ik heb ook weinig van de wereld gezien,’ zei Laila. ‘Kortzichtigheid is gewoon iets wat de mensheid heel erg koestert. Het maakt het leven makkelijk, het zorgt dat we niet hoeven te denken. Mocht ik niet zoveel waarde hechten aan mijn idealen, zou ik kortzichtigheid misschien ook overwegen.’ Ze grijnsde breed. ‘Maar lijkt er dus op dat we met elkaar zitten opgescheept.’ Ze leek te beseffen dat ze iets heel belangrijks was vergeten en zei snel: ‘Oh God, waar zijn mijn manieren?’ Ze stak haar hand naar hem uit. ‘Ik ben Laila, sinds ongeveer een uurtje geleden officieel je toekomstige echtgenote.

Reacties (4)

  • Arcturus

    "toen ik één blik op die gozer wierp, wist ik gewoon dat hij vol zat met vooroordelen."

    Lol dit is een vooroordeel. Arme River, hij is ineens in het paleis beland en Connor gaat er gewoon vandoor, haha. Geweldig verhaal!

    4 jaar geleden
  • Grace

    Voor één of andere reden las ik Laila's tekst erg snel, alsof ze aan het ratelen was haha.

    Ik weet nog niet of ik Laila aardig vind, maar River is lief!

    Je verhalen zijn altijd zo heerlijk luchtig om te lezen.^^

    4 jaar geleden
  • Value

    als er één ding is wat ik niet kan uitstaan, dan zijn het wel mensen met vooroordelen, en toen ik één blik op die gozer wierp, wist ik gewoon dat hij vol zat met vooroordelen
    dit is zo hypocriet ahahzhaha

    4 jaar geleden
  • Lerwick

    Haha, ocharme River. Volgens mij weet hij echt niet wat hem allemaal overkomt! (:

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen