"Hoe bent u op het idee gekomen voor dit kunststuk, meneer Styles?" klonk het naast me. We stonden voor een van mijn meest donkere stukken. Het was puur geschilderd vanuit mijn emoties en helaas waren die ook niet altijd optimaal. Dat geld gelukkig maakte was dan ook niet specifiek iets wat ik gelijk zou bevestigen. Ik had genoeg geld voor alles wat ik ook maar wou hebben, maar geluk was niet iets wat je kocht. Mijn manier van me uiten was dan ook kunst. Tenminste, dat was wat ik voor de buitenwereld bekend maakte.
Mijn blik ging over het schilderij voor me, waarna ik begon te vertellen.
"In mijn opzicht heeft iedereen een eigen identiteit en is die identiteit nooit iets wat afgekeurd mag worden. Er zijn zo veel mensen die zichzelf verhullen in kleding en make up om zich voor te doen als iemand die ze niet zijn. Er zou geen verbod moeten zijn op dragen wat jou gelukkig maakt en hoe je zelf bent. Er zou niemand moeten zijn die zich schaamt voor hoe diegene is. Niemand zou om deze reden zich verdrietig of rot moeten voelen. We zijn immers gewoon ons zelf en daar is niets mis mee" legde ik uit.
De man naast me was even stil en nam het schilderij in zich op. Uiteindelijk volgde een goedkeurend knikje "dat heeft u mooi weergegeven meneer Styles. Ik kan wel zeggen dat u mijn interesse gewekt heeft. Zal ik even een cheque voor u uitschrijven voor dit schilderij?"
Ik knikte natuurlijk. Mijn kunst hing niet voor niets in een tentoonstelling. De man haalde een chequeboekje en pen uit de binnenzak van zijn jasje en schreef op de tafel een cheque uit met het desbetreffende bedrag dat naast het schilderij hing. Ik hield me bezig met vermelden op het bordje naast het schilderij dat verkocht aan moest geven.
De tijd om schilderijen mee te nemen stond pas op de tijd dat de expositie ook afgesloten werd. Ik vond immers dat mensen evengoed de kunst zouden mogen bekijken die ze niet meer konden kopen. Mijn kunst was niet alleen maar tentoongesteld om te verkopen, maar vooral om te inspireren.
Eenmaal met de cheque in mijn handen en de man die tevreden weg liep, liet ik mijn blik over de tentoonstelling gaan. Het was een mooie opkomst aan mensen. Het grootste gedeelte waren mensen die al redelijk op leeftijd waren. Het was dan ook om die reden dat één jongen me behoorlijk op viel.
Juist deze mensen spraken me altijd aan. Ik was natuurlijk wel van alle markten thuis zodra het om spreken ging, maar deze verdwaalde types hadden vast een verhaal. Ik wou zulke personen dan ook echt graag spreken. Het bracht mij tevens inspiratie voor schilderijen. Ik liep rustig naar de tafel met champagneglazen en nam er twee in mijn handen. Vervolgens stapte ik op de jongen af en ging naast hem staan.
"Wat brengt je hier?" besloot ik mee te beginnen.
De jongen leek uit zijn trance te komen en keek me ietwat geschrokken aan "oh, de kunstenaar zelf" bracht hij onhandig uit. Ik knikte bevestigend en bood hem het glas champagne aan. De jongen nam het glas vrij snel aan en glimlachte vriendelijk. "Ik weet niet precies waarom, maar kunst spreekt me altijd enorm aan. Het is echt heel goed, moet ik toegeven" legde hij uit terwijl hij het schilderij indiceerde. Ik glimlachte vriendelijk terug "bedankt". Terwijl ik een slok champagne nam liet ik mijn blik over mijn eigen schilderij glijden.
"Maak je zelf ook kunst?" vroeg ik vervolgens. De jongen grinnikte zacht "nee, zo creatief ben ik echt niet".
Ik keek bestuderend naar de jongen terwijl hij het kunstwerk bestudeerde. "Jij doet zeker het model zit aspect" concludeerde ik. Was dat too much om te zeggen?
De jongen keek ongemakkelijk grinnikend op "ook dat heb ik nog niet eerder gedaan".
Ik glimlachte vriendelijk "ik denk dat ik je daar goed voor kon gebruiken". Hij keek ongemakkelijk glimlachend weg. Zijn wangen liepen ietwat rood aan. Het was schattig.
"Dat is een aardig compliment" bracht hij uiteindelijk uit. Ik grinnikte zacht "zo was het ook bedoeld hoor".
Ik stak mijn hand uit, gezien ik me niet eens voorgesteld had. "Ik ben Harry" vertelde ik zodra de jongen mijn hand aangenomen had.
"Louis" stelde hij zich voor.
"Leuk je te ontmoeten, Louis" gaf ik toe. Net op dat moment kwam iemand tussen het gesprek door, vragende naar een kunstwerk een eindje verderop. Ik viste een visitekaartje uit mijn broek en gaf die aan Louis 'voor als je nog een keer zin hebt in dat model spelen". Ik gaf hem nog een knipoog na en liep toen met de mevrouw mee naar het andere schilderij. Wat een interessante jongeman.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen