Gezoem van mijn telefoon haalde me ruw uit de diepe slaap waarin ik een paar seconden geleden nog in verkeerde. Het felle daglicht dat door de grote ramen scheen kwam me tegemoet en liet me zacht kreunen. Ik had vannacht nog een paar glaasjes whiskey gehad en was tevens intiem geweest met maar liefst twee strippers. Nogal dronken was ik thuis gekomen en had ik me laten vallen op het bed, om vervolgens weg te dwalen in een diepe slaap.
Het aanhoudende gezoem bevorderde mijn kater niet bepaald moest ik zeggen. Ik graaide naar de telefoon naast me, ietwat hoopvol dat het Louis zou zijn. Het nummer op de display stond niet in mijn telefoon. Zou het?
"Met Harry Styles" nam ik op. Ik gebruikte altijd mijn volledige naam, gezien er ook vaak genoeg klanten belde.
"Ja hallo, meneer Jones hier. Ik was gisteren op uw kunstexpositie en één van uw kunstwerken sprak me enorm aan. Indien het nog niet verkocht is, zou ik het dolgraag willen kopen van u. Het gaat om het kunstwerk met de naam disturbed reality."
Ik glimlachte tevreden "laat die nou net niet verkocht zijn. Is er een bepaald moment dat u dit werk op zou willen komen halen?". Ik wist wel hoe ik de zaken moest regelen na zo veel ervaring.
"Komt vanmiddag om een uur of 3 gelegen uit?" vroeg meneer Jones. Ik zei dat het goed uit kwam, gezien ik toch niet veel anders te doen had. We spraken op de plaats van mijn galerij af en hingen uiteindelijk op.
Nog steeds had ik geen andere berichten ontvangen. Ik begon langzamerhand te denken dat ik gisteren iemand afgeschrikt had in plaats van versierd. Om eerlijk te zijn kon ik er weinig aan doen. Versieren zat wel een beetje in mijn aard, in tegenstelling tot langdurige relaties.
Ik kwam langzaam overeind en slofte van mijn slaapkamer naar de keuken. In de keuken kwam ik Jessica tegen, mijn poetsvrouw.
"Goedemorgen meneer Styles" begroette ze me. Ik zette mijn meest vriendelijke -en neppe- glimlach op.
"Hoe ging uw kunst expositie gisteren?" vroeg ze vervolgens. "Goed. Het leek wel in de smaak te vallen gezien de omzet en de commentaren die ik gehoord heb".
Ze glimlachte terwijl ze de dweil in haar andere hand nam "dat is goed om te horen". Al snel ging ze verder met haar bezigheden en ging ik op zoek naar een ontbijt.
Met een kom muesli en wat yoghurt in mijn hand, begaf ik me naar mijn atelier. Een groot onafgemaakt schilderij staarde me aan. Ik moest er maar eens aan verder gaan, maar dat was best lastig zodra je een beter idee in je hoofd had voor de volgende. Maar goed, dan moest dat betere idee zich eerst eens melden.
Ik had zijn nummer dan ook niet en dat maakte het nog meer frustrerend. Ik had graag controle over situaties en dat was precies wat ik nu niet had. Tevens had ik graag mijn zin zodra ik eenmaal een doel voor ogen had. Mijn doel was Louis schilderen en dat idee kreeg ik echt niet van me af voordat het zou gebeuren. Misschien was die knipoog wat overdadig geweest. Misschien had dat hem afgeschrikt. Ik moest en zou het weten, hoe dan ook.
Het gebrek aan controle gaf me een gefrustreerd gevoel. Ik nam mijn schetsblok en een set houtskoolkrijtjes en begon te schetsen. Emoties waren een goede drijfveer voor kunst. Dit was een ideaal moment voor een snelle schets. Misschien niet hetzelfde idee als een schilderij, maar ook de kleinere kunst verkocht zich goed. Het was immers iets impressionistisch, waar veel gevoel in verwerkt werd. En op dit moment was dat gevoel weer, zoals vannacht, eenzaamheid. Eenzaamheid en woede.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen