Ik kwam om tien voor 3 aan bij mijn kunstgalerij. Ik parkeerde mijn auto in de parkeergarage op mijn privé parkeerplaats. Het was een van de vele voordelen van geld genoeg hebben. Nou ja, de praktische voordelen.
Eenmaal voor de deur van de galerij staande draaide ik de sleutel om in het slot en stapte naar binnen. De ruimte zag er -natuurlijk- nog hetzelfde uit zoals ik hem vannacht achter gelaten had.
Ik nam plaats achter de computer en startte deze op, om vervolgens mijn mail te checken. Er waren enkele mails met feedback en een paar mails over een kunstwerk in opdracht. Gezien deze mails redelijk vaak voor kwamen, ging ik hier meestal niet op in. Zodra de opdracht me heel erg aan sprak, wou ik nog wel eens een uitzondering maken. Ik vond het vervelende aan iemand zijn opdrachten aan nemen voornamelijk dat mensen een bepaalde verwachting hadden. Natuurlijk was het fijn om die mensen te zien stralen zodra het kunstwerk werd wat ze er van verwachtte, maar dat was niet vanzelfsprekend. Ik wou met mijn kunst niet teleurstellen, alleen maar inspireren.
Om stipt 3 uur klonk de bekende deurbel. Ik kwam overeind en liep naar de voorkant van het pand, om daar een man bij de deur aan te treffen. Zodra ik de deur geopend had stak ik mijn hand uit "meneer Jones, neem ik aan?"
De man knikte bevestigend. Ik deed een stap opzij zodat hij binnen kon komen en begeleidde hem toen naar het desbetreffende kunstwerk.
"Ah ja, deze bedoel ik. Geweldig werk, erg inspirerend en veel diepgang".
Ik glimlachte tevreden "zo hoor ik het graag".
De man begon aan het schrijven van een cheque en ik zorgde er voor dat het schilderij fatsoenlijk verpakt was zodat het vervoerd kon worden. Zodra we beide klaar waren, hielp ik hem met het vervoeren naar zijn auto en nam uiteindelijk afscheid.
Ik zuchtte en liep terug naar de computer, om vervolgens reacties te plaatsen op de feedback mails en helaas de opdracht aanvragen te weigeren.
Als avondeten bestelde ik uiteindelijk chinees, die ik vervolgens bij de computer op at. Ik wist niet of ik liever thuis was of in mijn atelier, maar ik gaf eigenlijk aan geen van beide de voorkeur. Het was zo eenzaam hier.
Wellicht moest ik eens een butler of huisdier overwegen, om de leegte in huis op te vullen.

De avond had ik maar opgevuld met een film en een glas wijn op de bank. De telefoon bleef wederom frustrerend stil. Ik kon wel gedag zeggen tegen mijn kunstplan, want Louis die ging zich echt niet meer melden. Mijn glas wijn maakte plaats voor een tweede en nog een derde. Zodra ik begon met drinken, associeerde ik me gelijk met mijn moeder. Ik kon zo nu en dan ook best wel van stapel lopen als het om drinken ging. Niet dat ik het de hele dag door nodig had om me goed te voelen, maar het hielp soms wel. Ik zuchtte gefrustreerd en nipte aan het vierde glas wijn. Met deze dosis alcohol was me concentreren op de film behoorlijk lastig. Als ik momenteel het nummer van Louis in mijn bezit had gehad, had ik een gefrustreerde sms gestuurd, vragende waar hij bleef.
Ik graaide naar de laptop en startte Facebook op. Wellicht kon ik hem daar op vinden? Verder dan Louis intypen in de zoekbalk kwam ik niet, gezien ik verder helemaal geen gegevens had. Gelukkig was er dan ook niet meer nodig dan die naam. De derde suggestie bleek de juiste. De blije lach van de jongen op de profielfoto liet me zelf glimlachen. Hij ging naar NYU, blijkbaar. Dus toch een student. Ook bleek hij helemaal niet zo ver weg te wonen. Ik scrolde door al de foto's op zijn profiel, me niet realiserende hoe vreemd dit eigenlijk wel niet was.
Zijn gezicht was gewoon zo... inspirerend. Het was gemaakt om op een doek te zetten. Om je best te doen, om er voor te zorgen dat alle pracht tot zijn recht kwam in het kunstwerk.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen