Foto bij Open als een boek

Erza

Het was een week geleden sinds ik naar Innara was gegaan. Matsuda had het leuk gehad met het vissen, maar hij had het niet erg speciaal gevonden. 'Misschien was ik liever met jou meegegaan. Het is niet dat ik het niet leuk heb gehad, het was heel gezellig, maar het was gewoon niet heel speciaal en dan was ik liever met jou naar Innara gegaan.', had hij gezegd. Daarna had hij me gevraagd of ik dat maar niet tegen een van de jongens zou willen zeggen, dat hij zo dacht, omdat hij vond dat dat anders nogal gemeen en ondankbar zou zijn. Dat begreep ik. Mick wou ons leren boogschieten, iets dat ik al kon. Toch wou hij het checken en toen was dit gebeurd:

'Nee, Erza je doet het helemaal fout. Heb je altijd al zo geschoten?' Mick liep op me af en sloeg zijn armen om me heen. Hij duwde mijn elleboog omhoog en schoof mijn pols omlaag. 'Zo moet het.' Matsuda keek gefronst naar mijn houding, zijn gezicht zei wat ik dacht: dat dit een waardeloze pose was om te schieten. Mijn arm stond veel te vreemd omhoog gebogen en mijn pols begon al een beetje pijn te doen. 'Sorry maar is mijn originele pose ook goed? Dit voelt niet prettig en ik denk ook niet dat ik zo fijn kan schieten.' 'Ik wil je niet beledigen of iets, maar nee sorry. Die eerste pose is echt waardeloos, als je armen zo omlaag staan en je handen omhoog dan remt dat de snelheid van de pijl af en kan je last gaan krijgen van je schouders. Je moet gewoon even het gevoel krijgen.' Hij had nog steeds zijn armen om me heen. Daarna moesten we op een roos schieten en het voelde goed hoe we steeds raak of bijna raak schoten. 'Waar hebben jullie eigenlijk leren boogschieten?', vroeg Mick terwijl hij goedkeurend naar de borden keek. 'Mijn vader heeft het mij geleerd toen ik dertien was, ik heb het Erza geleerd.', antwoordde Matsda. 'Van daar.', mompelde Mick. Ik deed maar alsof ik niks gehoord had, die twee kregen al vaak bijna ruzie, ook al begreep ik niet altijd precies waarom. 'Erza wat zei ik je nou?!', riep Mick plots. Ik schrok heel erg en brak per ongeluk de pijl die ik in mijn handen had. 'Au, fuck.', vloekte ik. Het hout had in de binnenkant van mijn hand gesneden. Geschrokken liep Matsuda naar me toe en nam mijn hand in die van hem. 'Au, ziet er pijnlijk uit.' Mick kwam naar ons toe. 'Sorry dat ik je zo liet schrikken, gaat het?' Ik knikte, het was niet helemaal waar, mijn hand brandde. 'Maar ik zei je toch hoe je moest schieten?' Matsuda liet mijn hand los. 'Laat haar toch lekker schieten hoe ze dat prettig vind! Sorry hoor maar als Oslo achter je aan zit ga je echt niet er op letten of je ellebogen goed staan! Ze doet het prima en deze manier heeft toevallig wel ons leven gered!', zei hij boos. Ik keek een beetje geschrokken naar Mat, en toen naar Mick. Die keek verontwaardigd. 'Je kunt er gewoon niet tegen dat hoe jij het haar geleerd hebt niet werkt, en die van een knappere man wel. Of is het omdat ik haar wel mag aanraken, en jij niet?' Matsuda's gezicht vertrok woedend. De laatste keer dat ik hem zo boos had meegemaakt was toen ik vergiftigd was. 'Jij vuile zak! Je hebt geen idee waar je over praat!' En toen was Matsuda woedend weggestormd. Ik was geschrokken geweest, en het was ongemakkelijk om zo tegenover Mick te staan. Hadden er nou echt twee jongens over me gevochten? Ik pakte mijn boog en liep naar de rand om mijn waterfles ook te halen. 'Wat ga jij doen?' 'Ik ga.', zei ik kortaf. Ik wou naar Matsuda. 'Oh dus je kiest zijn kant?' Werd Mick nou ook al boos op mij? 'Ik kies geen kant, ik wil gewoon naar huis. En de les is toch over?' Ik had gevoeld hoe Mick mijn pols had gepakt. 'Je kunt nog even blijven hoor, bij mij kan je veel meer lol beleven dan bij die chagrijn.' Ik had mijn hand los gerukt en was achter Mat aan gelopen.

Nu was het weer goed tussen die twee, ze hadden het niet uit gepraat ofzo, maar blijkbaar hadden ze elkaar gewoon vergeven. Echt mannen weer.
Ik had gehoord van Innara en het meisje die Saki heette. Ik was heel blij voor haar, ik kon het bijna niemand nog meer toewensen. Ik had ze een keer zoenend op een bankje betrapt, echt lief. Maar natuurlijk had ik niks gezegd, ik wou het moment niet verpesten, want wie weet was dat hun eerste kus! Nu lag ik op mijn bed en probeerde in slaap te komen. Ik had zin in morgen, Mick zou ons leren hoe we pijlen konden afweren met een zwaard, en misschien zelfs met onze blote handen. Daarna zou ik even Suzy bezoeken en naar de bibliotheek gaan. Misschien wou ik dan een boek halen om Rukinyri's te kunnen leren, om te beginnen met het schrift.

'Ik ga even boodschappen doen en daarna moet ik nog even een vishengel van een vriend van Jared terug brengen. Jij ging toch naar Suus?', vroeg Matsuda. We waren net klaar met Mick, we konden nu pijlen afweren met een zwaard, en liepen richting de markt. 'Ja, en nog even naa de bibliotheek.' 'Veel plezier dan, doei!', hij zwaaide en verdween in de menigte. 'Doei!', riep ik nog. De zon zat achter wat wolkjes, maar het was nog steeds bloedheet.
'Hoi!', zei Suzy vrolijk toen ik aan de deur klopte. 'Hoi hoi.' 'Kom binnen, ik heb thee gezet. Daarna kunnen we misschien een potje voetballen?' Ik knikte. 'Ja, is goed.' Ik volgde haar mee naar de woonkamer en ging op een stoel zitten. Ik keek toe hoe ze de ketel van het vuur haalde, in bekers goot en er thee in deed.
De beker was heet onder mijn handen dus ik zette het maar op tafel. 'Wat is dat?', vroeg Suzy. Ik keek vragend om. Ze pakte mijn arm beet en bekeek het ronde litteken. 'Litteken.', zei ik kortaf, en probeerde mijn arm weg te trekken. 'Wat een vreemde vorm. Hoe kom je er aan?' 'Dat weet ik niet meer.' Het was me gelukt om me los te rukken. 'Wat zou zo'n ronde vorm kunnen veroorzaken?', vroeg ze zich hardop af. 'Weet ik veel, de hals van een kapotte vaas?' Ze merkte dat ik er niet over wou praten dus vroeg ze er ook maar niet meer op verder. Toen de thee op was pakte Suzy een leren bal en liepen we naar het veldje toe. 'Heb jij op dit moment nou met iemand?' Vroeg ik, daar was ik al een tijdje nieuwsgierig naar. 'Nee, ik had Sjoerd een maand geleden gedumpt.' Ik zuchtte lachend. 'Jij toch ook niet?', vroeg ze. Ik lachte honend. 'Natuurlijk niet, nog nooit.' Ze keek me met open mond aan. 'Nog nooit!?' Ik haalde mijn schouders op. 'Ik ga alleen met iemand uit die echt speciaal voor me is.' 'Maar zou je het nu willen?' Ik bloosde. 'N-nee.', maar ze zag dat ik loog. 'Met wie?' Ik trapte hard tegen de bal. 'Mijn antwoord was toch nee?', hield ik vol. 'Kom op zeg, je hoeft niet erg snugger te zijn om te kunnen zien dat je liegt.' 'Raad maar.' Suzy had het recht om het te weten. 'Is het Meneer Kasai?' Ik lachte. 'Nee.' 'Tom?' 'Wie is dat?' 'Is het een meisje?' Ik schudde mijn hoofd, en moest mijn lach binnenhouden toen het beeld van Matsuda met de tiara op zijn hoofd door mijn hoofd flitste. 'Ik dacht toch echt dat ze een lesbienne was...', mompelde ze, en we moesten allebei lachen. 'Ted?' 'Waarom blijf je steeds mensen vragen die ik niet ken?', lachte ik. 'Dat is die gast van de bakker, die ken je toch wel?' 'Ja, maar wist ik veel hoe hij heet, ik heb nog nooit echt met hem gepraat.' Suzy haalde haar schouders op. 'Ik noem gewoon alle knappe jongens die ik ken op.' Ik rolde grinnikend met mijn ogen. 'Ik heb niet heel de dag de tijd, weet je?' 'Oké, oké, maar dit is gewoon leuk. Zen?' Eindelijk kwam ze bij de logischere opties van mensen die ik wel kende.' Ik schudde mijn hoofd. 'Quil?' Even nadenken, dat was toch een vriend van Jared? 'Nee, vriend van Jared toch?' Ze knikte. 'Brendon?' 'Nee.' Suzy fronste haar voorhoofd. 'Wes?', vroeg ze onzeker. 'Nee.' Er kwam een grijns op haar gezicht. 'Je gaat me toch niet vertellen dat je verliefd op onze grote vriendelijke homo bent?' Ik schudde mijn hoofd. Waarom noemde Suzy Marcus nou zo? 'Suzy, heb jij iets tegen homo's? Omdat je Marcus altijd zo noemt en zo?' Suzy begon te lachen. 'Ik? Ik ben juist dol op homo's! De meeste die ik ken zijn altijd aardig en ik vind het ook gewoon schattig. Ik plaag Marcus er altijd mee dat ik iedereen plaag en dat het enige is waarmee ik Marcus kan pesten.' Ik zuchtte lachend, echt typisch Suus. 'Het is Mick, is het niet?' 'Wat? Nee!' Ik vroeg me af waarom mijn wangen deze keer rood waren geworden. 'Echt niet?' 'Nee, waarom zou ik?!' Gelukkig geloofde ze me. Opeens begon ze in haar handen te klappen en enthousiast op en neer te springen. 'Ik weet het! Ik weet het!' 'Nou?' Haar ogen straalden. 'Jared!' Ik glimlachte en schudde mijn hoofd. 'Oh..' Ze leek even na te denken en toen sperde ze haar ogen open. 'M-Matsuda?', vroeg ze ongelovig. Ik bloosde en keek om me heen of hij niet toevallig langs liep en knikte. Haar verbaasde gezicht veranderde ik een brede grijns en twinkelende ogen. 'Meekomen naar binnen jij, ik wil je een hoop vragen stellen.' Ik giechelde ongemakkelijk en volgende haar weer naar haar huis. Binnen plofte ze op een stoel en deed haar mond open om iets te vragen maar ik was haar voor. 'Mag ik jou eerst even iets vragen?' 'Oké.' 'Waarom ben je zo verbaasd? Jij maakte hier voor toch altijd al grapjes over ons?' Suzy lachte. 'Ja, maar jullie reacties waren genoeg om me aan het twijfelen te zetten.' Ze BAM een slok van haar koude thee en spuugde et meteen weer terug in de beker. 'Toch niet zo lekker meer?' Ze grijnsde. 'Hoe lang al?' Ik zuchtte. 'Lang, meer dan een half jaar sowieso.' 'Wanneer ga je het hem vertellen?' Ik besloot maar gewoon eerlijk te zijn. 'Als het aan mij ligt voorlopig niet.' Suzy schudde haar hoofd en klakte met haar tong. 'Je moet niet zo verlegen en heilig doen, JUST DO IT!' 'Ja maar wat als hij me afwijst?' Ik slikte even. 'Hij is héél, héél belangrijk voor me, weet je? En als zoiets misschien onze vriendschap op het spel zet, nou dan blijf ik liever vrienden dan dat we helemaal niets meer zijn. En tenslotte wil ik hem ook niet zoiets aan doen.' Suzy keek me met bijna medelijden aan. 'Erza, je moet ook een beetje aan jezelf denken hé? Soms moet je gewoon "fuck it" denken het het gewoon zeggen. Anders zit je zelf ook maar steeds met die opgekropte gevoelens en daar wordt je ook niet vrolijk van. En anders blijf je ook je hele leven maagd en dat is al helemaal niet leuk.' Ik probeerde mijn lachen binnen te houden. 'En jij bent dan geen maagd meer?' 'Natuurlijk niet.', zei ze doodserieus. Ik proestte het uit. 'Wat is daar zo grappig aan?' 'Niks, sorry.' 'En Erza nog één ding: ik zal je als ik jou was heen zorgen maken dat hij je afwijst als het om Matsuda gaat.' Ik keek haar vragend met gefronste wenkbrauwen aan. 'Je ziet het niet, hé? Zie je niet hoe hij naar je kijkt? Zeker als je zelf niet kijkt. De manier hoe hij naar je glimlacht, hoe de bezorgdheid in zijn stem klinkt als er iets met je is. De manier waarop hij met je praat en bloost als jij hem aanraakt. Geloof me Erza, maak je nou maar geen zorgen.' 'Dank je wel, maar ik ken Matsuda langen dan vandaag om te weten dat dat gewoon is wie hij is. Hij kijkt waarschijnlijk naar iedereen zo, hij is altijd bezorgd als er iets aan de hand is en staat altijd paraat om mensen te helpen.' Suzy glimlachte en schudde haar hoofd. 'Erza, jij verbergt je gevoelend is verlegenheid, hij in vriendelijkheid. Maak je nou maar geen zorgen. Nu moet je trouwens wel echt gaan want anders kom je te laat want je moest ook nog naar de bieb.' 'Wacht, mag ik je alsjeblieft nog iets vragen?' 'Oké?' 'Koester jij op dit moment sterke gevoelens voor iemand?' Ze bloosde en staarde naar de grond. Toen knikte ze langzaam. 'Raad maar.', zei ze toen met een grijns. 'Wes!', riep ik. Ik vroeg me af waarom ik meteen aan hem dacht. Suzy keek geschrokken en bloosde nog erger. 'Wat? Hoe weet je dat?' 'Dus het is zo?', grijnsde ik. 'Ja, maar hoe weet je dat?' Ik haalde mijn schouders op. 'Jullie kunnen het Gied met elkaar vinden en ik hoorde de zenuwen in jou stem toen je mij vroeg of ik hem leuk vond.' Ze zuchtte. 'Maar ik ben bang, ik weet dat we het goed kunnen vinden en zo... Maar ik denk dat hij me gewoon een afgelikte boterham vind met al mijn ex-en en dat hij dan nooit iets met me wilt beginnen omdat ik hem anders misschien ook weer zo gauw zal dumpen. Maar op de een of andere manier voelt dit anders, mijn liefde voor hem voelt anders dan die die ik voor alle anderen heb gevoeld. Echter. Mijn ex-en waren gewoon knap en ik vond ze wel aardig, maar nooit gaf iemand me écht zo'n gevoel als Wes doet. Nou ja, misschien is dit mijn straf omdat ik me soms echt als een slet kan gedragen met al die vriendjes.' Ze keek somber naar de vloer. Ik pakte haar handen. 'Suus, je bet een geweldige vrouw en ik weet zeker dat als hij echt van je houdt dat dat hen dan niks uit maakt. En als je hem het zelfde uit kan leggen als jij net aan mij deed weet ik zeker dat het goed komt.' En zo zaten we daar, allebei met onze diepste geheimen geopend als een boek.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Dat laatste was mooi, maar ik vraag me af hoe je in godsnaam pijlen kan afweren met een zwaard...:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen