De week ging nogal langzaam voorbij. Tegen de tijd dat het weekend aangebroken was, besloot ik eerst even mijn laatste werk af te typen, zodat ik het weekend vrij kon hebben. In het lokale koffiecafé waar ik zogenaamd Harry ontmoet had, plaatste ik me achter het raam met een karamel cappuccino en een stuk red velvet cake. Het was nog redelijk vroeg in de morgen, maar zo had ik tenminste genoeg tijd. Het was interessant om de toename van mensen die langs kwamen lopen te zien. New York overstroomde van de mensen in alle mogelijke vormen en allemaal verschillende types.
Ik had mezelf beloofd dat ik Harry mocht bellen zodra ik mijn werk af had. Het maakte me nu al zo nerveus dat ik me amper kon concentreren. Ik had dan ook lang niets van me laten horen en wist niet wat hij zou reageren. Ik bedoel, ik kende hem eigenlijk niet eens echt.
Zodra de tijd eenmaal aangebroken was dat ik Harry kon bellen, besloot ik eerst er een beetje omheen te draaien. Harry leek dan ook echt niet door te hebben dat ik het was. Toen ik eenmaal begon over model zitten, begon het door te dringen. De daarop volgende reacties waren allemaal enthousiast. Nou ja, het was in ieder geval geen fout plan geweest om te bellen.
Voordat ik vanmiddag richting Harry vertrok, wou ik er natuurlijk wel voor zorgen dat ik er goed uit zag. Al zeker gezien ik model moest zitten. Ik pakte mijn hele zaakje weer in en nam het openbaar vervoer terug naar het campus.
Eenmaal op mijn kamer aan gekomen zocht ik een fatsoenlijk setje kleding uit en hield me toen bezig met me fatsoenlijk scheren en de tanden overmatig veel poetsen.
"Waar moet jij nog naartoe?" klonk de stem van Jamie ineens achter me.
Ik keek op midden onder mijn scheerbeurt "hoezo vraag je dat?"
"Ik heb je nog nooit zo veel moeite zien doen voor je uiterlijk. Er moet toch wel iets spectaculairs gepland staan" concludeerde hij grinnikend.
Ik besloot gewoon geen antwoord te geven, gezien ik ook geen juist antwoord kon bedenken.
"Heb je afgesproken met die Harry?" vroeg hij plagend. Ik keek hem zogenaamd geschokt aan en lachte "nee natuurlijk niet".
Het ging Jamie dan ook echt niet aan dat ik met Harry af sprak. Hij dacht per slot van rekening dan ook dat het gewoon een voorbijganger in een koffiezaak was. Daar sprak je sowieso niet mee af leek me.
Ook klonk afspreken gelijk zo verdacht, terwijl ik niet meer intenties had dan vrienden zijn en hem uit helpen met zijn kunstwerk.
"Vanwaar de moeite dan?" vroeg hij -helaas- verder.
Ik haalde mijn schouders op "ook eens benieuwd hoe dat er uit ziet. Wie weet pik ik er zomenteen wel meiden mee op in de stad".
Jamie trok zijn wenkbrauw op en schudde grinnikend zijn hoofd "ga je gang Tomlinson. Kun je dat gelijk gebruiken wanneer we vanavond uit gaan".
Ik was oprecht vergeten dat dat gepland stond. Het was niet zo dat ik er geen zin in had.
Ik besloot de opmerking te beantwoorden met een grijns en haalde mijn schouders op "misschien wel, we zullen zien vanavond".
"Als je er meerdere ontmoet, weet je naar wie je ze toe moet sturen hè" zei Jamie terwijl hij naar zichzelf wees. Ik grinnikte terwijl ik plaats nam op mijn bed "ik denk niet dat er zo veel op me af gaan stappen, maar ik zal het in mijn achterhoofd houden".
Ik keek op mijn horloge en sprong op. Ik was al aan de late kant. "Ik moet nu echt gaan, shit".
"Moet je om een bepaalde tijd in de stad ergens zijn dan?" vroeg Jamie verder.
Ik liep met grote stappen richting de deur en graaide mijn jas nog snel van de bureaustoel. "Ja" was mijn enige antwoord voordat ik de deur achter me dicht trok. Zo kon hij me ook niet meer verder ondervragen en kon ik naar Harry. Ik begon nu al te trillen van de zenuwen. Zag ik er wel goed genoeg uit?

Reacties (1)

  • Paardenvriend

    Louis, echt waar, jij ziet er ALTIJD goed uit!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen