Foto bij hoofdstuk 46

Ik heb echt in maanden niet meer geschreven. Ik was compleet vergeten dat ik deze story niet af had gemaakt. Hier komt toch nog het laatste hoofdstukje. Sorry dat het zo lang duurde(flower)Heel erg bedankt voor alle lieve reacties. Ik hoop dat jullie de story leuk vonden.

Alles was weer zoals het hoorde. Halt en Will waren samen op weg naar Redmont in een Araluen zonder Hiberniërs. En Trek en Abelard natuurlijk, want wonder boven wonder stonden die in een stal in het kasteel. Will was zo bang geweest dat ze hen hadden afgemaakt. Pas nu merkte Will weer hoe erg hij Trek eigenlijk gemist had met zijn rare maniertjes en lieve ogen en zachte vacht, zelfs het bekvechten had hij gemist. Hij keek naar rechts waar Halt reed. Hij kon niks van diens gezicht aflezen, maar hij wist zeker dat die er precies zo over dacht.
Alles in Araluen was weer op gang aan het komen. Mensen herbouwden hun huizen, kastelen werden gerepareerd. De gewone Hibernische soldaten zouden terug gaan naar Hibernia. Die waren eergisteren vertrokken met een escorte Araluenen. De Skandiërs verbleven nog op het kasteel. Alles leek weer goed te zijn, maar toch zag je overal de sporen van de strijd nog. Je zag het aan de spookdorpen die ze tegenkwamen onderweg, waar alle mensen weg waren, god weet waarheen. Je zag het aan lijkwagens die langs kwamen rijden, aan wapens in het struikgewas, aan bloedvlekken op het gras.
Maar Will keek daar niet naar, hij was in een gesprek met Trek. Die werd nu wel heel irritant.
'Ik beloof je dat ik nooit meer ergens heen ga zonder jou, Trek.'
Trek hinnikte verontwaardigd. Ja, ja en dat moest hij geloven. Het leek wel alsof hij zich vast had voorgenomen om Will gewoon nooit meer uit het oog te verliezen. Maakte niet uit of hij nou op zijn rug zat of dat ze pauze hielden. Will was van hem en van niemand anders. Behalve misschien van Alyss. Alyss was nu nog op Araluen, maar zou over een aantal weken ook terugkomen en dan zou al gauw de bruiloft zijn. Will kon aan niks anders meer denken nu het bekvechten met Trek was stilgevallen. Hij zag heus wel hoe Halt naar hem keek met dat stomme lachje van hem. Ja lach maar, hij ging straks mooi trouwen met het mooiste meisje van de wereld.

De twee stopten tegelijk zonder dat het afgesproken was. Ze stonden boven op een heuvel en draaiden zich om naar kasteel Araluen. De zon scheen over de torens heen en maakte een gouden randje om het hele bouwwerk. Ergens op de binnenplaats stonden nu vijf galgen klaar voor de Hibernische commandanten die nog in leven waren. En voor de verrader. Nog steeds kookte Will van woede als hij eraan dacht dat die hun zomaar had uitgeleverd aan de Hiberniërs. Zelf een Grijze Jager nota bene. Hij kon zich niet voorstellen dat hij dat ooit zou doen. Maar toch was hij niet gebleven om deze middag zijn terechtstelling te kunnen zien. Hij was ook niet bij de rechtszaak geweest. Crowley wel. Die moest wel, maar geen enkele Jager zou blijven voor de executie van vanmiddag. Hoe kwaad ze ook waren toch was hij nog een Grijze Jager.
Will draaide zich weer terug en gaf Trek de sporen. Achter zich hoofde hij Halt hetzelfde doen. Samen reden ze richting het westen.

Reacties (1)

  • GoCrazy

    Wow mooi einde!! Komt er nog een deel 2? Dat zou leuk zijn:Decht een goeie en mooie story! Echt leuk geschreven!! Wees er maar trots op;)Ik ben ook blij dat Glad dood is en die ene veraadelijke grijze jager ook
    Echt een mooie story!(H)
    Groetjes(H)(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen