Foto bij Eleven

Rosemary Olivia Williams

Ik scrolde door mijn Instagram. Heel lang zat ik hier nog niet, maar ik raakte snel verveeld. Het gegil werd nóg harder en de camera's flitsten nog vaker. Dat ze dat überhaupt konden. Mijn telefoon zette ik uit en ik keek uit het raam. Iemand probeerde door de menigte heen te komen, maar werd aan alle kanten tegengehouden. Zijn ogen keken zoekend om zich heen. Ze waren naar iemand op zoek. Mij.
Ik opende de deur en riep zijn naam. 'Harry!'
Eindelijk had hij zich door de menigte gewerkt. Hij rende naar me toe. Hij was helemaal buiten adem, maar wist net iets uit te brengen: 'Ben je oké?'
Ik knikte en keek hem bezorgd aan. Zijn gezicht was knalrood en moest volgens mij eerst even bijkomen voordat hij weer iets kon doen. Maar ik kende Harry en wist dat hij dat juist niet zou doen.
'Kom,' zei Harry. Hij pakte mijn hand vast en verstrengelde onze vingers. Ik probeerde mijn hand weer los te krijgen. 'Als ik jou was zou ik juist m'n hand aanpakken. Het zijn net wilde beesten, ze rukken je zo los.'
Dat laatste fluisterde hij zacht, zodat het niet door paparazzi of fans opgemerkt kon worden.
De mensen hadden zich intussen al behoorlijk opgedrongen.
Harry begon te lopen met mij dicht achter hem aan. Hij baande zich een weg tussen de mensen door, zijn ogen keken strak voor hem uit. Ik staarde juist naar de grond en probeerde zo onopvallend te zijn. Iets wat natuurlijk onmogelijk was.
Het leek wel alsof de mensen eerst een pad voor ons vrijmaakten, maar daarna juist weer zich zoveel mogelijk opdrongen. Ik had het gevoel dat ik geplet werd. Aan alle kanten werd er aan me getrokken. Van alles werd er naar me geroepen, om zo mijn aandacht te krijgen. Ik probeerde mijn oren af te sluiten zodat er niets van buiten naar binnen kwam en ik ook de nare dingen kon horen die ze riepen.
'Rosemary! Hoe voelt het om Harry af te pakken van duizenden meisjes?' Harry en ik waren niet eens samen.
'Harry! Ik dacht dat je wist wat mooi was!'
Ik slik even om weer tot mezelf te komen. Mijn haar liet ik voor mijn gezicht vallen, zodat ze nog minder goed foto's van me konden maken.
'Gaat het?' Ik draai mijn gezicht naar de vrouw die dat net tegen me zei. Meteen schiet er een felle flits voor mijn ogen. Ze kijkt me even gemeen aan en gaat dan verder met foto's maken. Dacht ik dat er eindelijk een fatsoenlijk iemand tussen zat, bleek diegene misschien nog wel erger dan de rest. Die anderen riepen nare dingen naar me om zo mijn aandacht te krijgen, maar die vrouw maakte daar gebruik van en deed alsof ze medeleven had.
Ik ging nog iets dichter bij Harry lopen. Hij keek even om, om me een medelevende blik te geven. Hij kneep even zacht in mijn hand, waardoor er even een gevoel van veiligheid door me heen ging.
Plotseling had ik weer ruimte om te lopen. Ik keek om me heen en zag dat menigte uit elkaar werd gehaald. Er stonden een aantal politiewagens geparkeerd en een van de agenten kwam naar ons toe.
'We kregen een belletje van iemand die ons vertelde dat hier een opstopping was. Zo te zien zijn jullie de oorzaak daarvan.' De man was niet de jongste meer. Zoiets van rond de vijftig. Zijn hoofd was helemaal kaal en in zijn snor was bruin en grijs gekleurd. Er stond een frons op zijn voorhoofd, maar aan de kraaienpootjes rond zijn ogen was te zien dat hij ook veel lachte.
Harry antwoordde en zei: 'Ik ben Harry Styles. De mensen dachten dat ik daar nog binnen zat, waardoor zij,' hij knikte even naar mij, 'niet haar huis uit kon.'
De politieman knikte even. 'Ik heb weleens van jou gehoord, ja. Misschien moet je eraan denken om een bodyguard in te huren. Dan hoeven wij ook niet te komen.'
Harry wreef even beschaamd in zijn nek. 'Die heb ik ook.'
De politieman bromde wat en zei: 'Gebruik die dan ook.'
'Za-'
Hij werd onderbroken door het gegil van twee meisjes die naar ons toe kwamen rennen. Ik rukte snel mijn hand los. 'Harry Styles! OMG!! Harry.. omg.. het is hem echt!' En het gegil werd nog harder. De politieman vertrok weer en Harry gaf beide meisjes een knuffel en maakte een praatje met ze, maar hun gegil trok weer andere meisjes aan die ook naar Harry toekwamen.
Het was duidelijk dat hij met allemaal wel een foto wilde maken, maar ik had hier geen tijd voor.
'Harry,' Hij keek op. 'Ik moet gaan.'
Zijn blije gezichtsuitdrukking veranderde meteen. 'Nee! Blijf toch hier!'
Van de meiden die om hem heen stonden keken sommigen me vijandig aan. Ik schudde even mijn hoofd. 'Bedankt voor het helpen.'
Teleurgesteld keek hij me aan. Ik draaide me om en begon te lopen naar de dichtstbijzijnde supermarkt, terwijl ik het gegil steeds zachter hoorde worden naarmate ik verder van ze af liep. Harry's ogen prikten in mijn rug. Ik keek nog even kort om en zag hem z'n ogen neerslaan.
Ik glimlachte verlegen voor me uit en duwde de deur van de supermarkt open.
Met een mandje in mijn hand liep ik bedachtzaam rijen met eten. Wat zou ik vanavond eens gaan maken? Een zak pasta belandde in het winkelmandje, gevolgd door tomatensaus. Pasta Bolognese werd het.

De vrouw achter de toonbank wenste me een fijne dag en ik zei met een glimlach: 'Hetzelfde.'
Ik liep naar buiten toe en vervolgde mijn weg naar huis. De supermarkt was erg dicht bij mijn huis, dus was het maar een paar minuutjes lopen. Nu hopen dat de fotografen weg waren.
'Rose!' siste iemand tegen me.
Ik draaide me met een zucht om naar een man die op een bankje zat. Ik herkende hem meteen. Harry had een zonnebril opgezet en een beanie om zijn bruine haar te verbergen. Hij stond op en liep naar me toe.
Dacht ik even van hem af te zijn, kwam hij toch weer achter me aan.
Harry grijnsde even naar me.
'Zo te zien ben je van die fans afgekomen.' Ik keek even om me heen, maar er waren geen hysterische tieners te zien.
'Yup,' antwoordde hij. Hij deed zijn zonnebril af en zijn groene ogen keken me vrolijk aan.
'Jij lijkt in een goede bui te zijn,' zei ik grappend. Ik stootte hem even zacht aan. Ondertussen waren we weer aan het lopen. Waarheen? Geen idee. We liepen gewoon. Ik probeerde het nare gevoel in mijn buik te negeren en de pijn in mijn hart weg te stoppen. Denken aan de goede dingen, Rose.
Nu was ik zelfs al tegen mezelf aan het praten.
'Ja,' Harry keek me aan en er lag een blik op zijn gezicht die ik niet herkende. Of eigenlijk wel. Ik herkende hem bij mezelf. Het was gemis. Gemis naar wie? Naar mij? 'Ik ben met jou.'
Sprakeloos keek ik hem aan, maar vermande mezelf. Ik ontweek zijn blik en zei: 'Zo kunnen we niet doorgaan, Harry.'
'Wij? Vind je ons wij?' Nu was het zijn beurt om me sprakeloos aan te kijken.
'Ja,' Licht blozend keek ik weg, maar weer vermande ik mezelf. In die tien jaar waarin ik zoveel pijn had leren kennen, had ik een soort muur om mezelf gebouwd. Een muur om mensen buiten te houden, om te zorgen dat ik sterk blijf. Mentaal sterk, niet fysiek. Zodat ik niet plotseling in zou storten, huilend op de grond zou belanden. Om mijn emoties niet te laten gaan. Vroeger was ik een vrolijk meisje die vrienden werd met iedereen die ze tegenkwam.
En dat allemaal was verandert door één jongen. Ik keek Harry aan en vervolgde: 'Maar wat ik bedoel is dat wij... dat dit niet gaat.'
'Het werkt nu toch?'
Licht schudde ik mijn hoofd. 'Niet voor mij, Harry. Niet voor mij.'
Hij bleef staan. Ik keek even om me heen. We waren nu al bij mijn huis aangekomen.
'We zouden erover kunnen praten?' zei Harry. 'Ik weet niet wat er gebeurt is bij jou in die jaren. En dit keer praten zonder ruzie te maken.'
Twijfelend keek ik hem aan. Waarschijnlijk zou ik hier later spijt van krijgen, maar ik wilde best graag praten. Aan Harry laten zien wat hij had aangericht. En eigenlijk had ik ook behoefte aan hem. Aan Harry. 'Kom binnen.'

--
Reacties maken me blij!

Reacties (1)

  • Renate1983

    Ehm, die fotografen zouden zich niet tegen laten houden en vanaf een afstand nog foto's maken.
    Dus je bent niet zomaar van ze af.
    Daarbij, Harry wordt ook met een beanie herkent.
    Londen is groot en dat snap ik wel, maar overal het algemeen zijn de fans heel wat nuchter dan in Amerika
    dus het niet zo dat de fans, als ze hem spotten, meteen hysterisch worden. Uitzonderingen daar gelaten. ;p

    xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen