Foto bij Delia Hazana - 439

“Dat weet ik”, fluisterde ze. “Net daarom. Ik… Hij is gestorven voor jouw toverstaf, en daar heeft hij zelf voor gekozen. En daardoor, daardoor leeft hij verder in jouw staf en in jou.”

“Je wist het de eerste keer dat je me zag al”, zei ik zacht. Nigella knikte. “Delia, ik, het is… Ik heb heel erg lang geleefd zonder Corbin maar… Ik wil niet zonder hem sterven. En ik weet dat ik hem niet meer terug kan krijgen, maar… Ik vroeg me af, die man die die toverstok heeft gemaakt… Misschien heeft hij nog iets van Corbin. Een paar haren misschien, dat gebruiken ze toch ook?”
“Ja, er worden veel toverstokken gemaakt met eenhoornhaar”, knikte ik.
“Ja, dus… Ik vroeg me af. Misschien, misschien kan je een paar van mijn staartharen nemen en als hij er dan nog heeft van Corbin, kan hij die bij elkaar leggen… En misschien kan hij zelfs een tweede toverstok voor je maken. Eén van mijn staarthaar. Zodat, nou ja, zodat ik toch ook een beetje in jou voortleef.” Nigella keek me smekend aan.
“Ik begrijp het”, zei ik zacht. “Ik zal het hem vragen.” Ik legde mijn hoofd tegen het hare aan. Ze kwam verder tegen me aanleunen.
“Neem mijn haren”, fluisterde ze na een tijdje. Ik deed een stap van haar weg, veranderde weer in mezelf en nam haar staart vast. Ik concentreerde me in de hoop te ontdekken wat belangrijk was voor goede haren voor een toverstaf. Veel kwam ik niet te weten, maar het leek me wel duidelijk dat ze best niet al te beschadigd waren. Ik zocht zeven mooie haren uit haar staart en trok die uit. Ze hinnikte bij iedere ruk kort en Hollis kwam kijken, maar hij greep niet in. Ik begreep dat hij ook op de hoogte moest zijn.
Zodra ik de haren had, stak ik ze zorgvuldig weg in mijn tas. Ik veranderde terug in een eenhoorn en keek Nigella aan.
“Bedankt”, fluisterde ze.
“Geen dank, Nigella”, zei ik zacht. “Ik zal zo snel mogelijk naar Olivander gaan.”
“Wanneer denk je dat je naar hem kan gaan?”
“Met wat geluk snel”, zei ik. “Het is vakantie nu, ik ga sowieso volgende week nog even naar mijn tante, dus misschien kan ik bij hem langsgaan dan.” Nigella knikte.
“Bedankt.”

Reacties (3)

  • macusa

    Ik heb deze story helemaal herlezen. Snel verder dus!

    3 jaar geleden
  • dayxdreamer

    Ik ga echt huilen als Nigella dood zou gaan :'( Dus ik zou het maar niet doen!

    4 jaar geleden
  • Lisen

    Ah Nigella.
    Ik dacht even dat ze ook haar bloed wilde geven, wat een opluchting.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen