Ik was aan het wachten in het steegje tot mijn dealer kwam opdagen. Ze was nu al een half uur te laat. De plaatjes van vroeger waarin werd gevraagd over de telefoon of mensen nog leefde omdat ze al een tijd geen meme meer hadden gestuurd waren werkelijkheid geworden. Soms hoorde je weken niks van mensen en ging je er vanuit dat ze waren gepakt door de meme agenten. Ik had al 2 dagen geen meme meer gezien en de gevoelens van depressie kwamen weer na boven. Ik had snel mijn meme nodig anders zou het al snel berg afwaarts gaan met mijn mentale gezondheid. Ik had het vaker bij andere gezien. mensen die al weken hadden geleefd zonder een meme te zien. Op het ergste moment lagen ze op de grond in de foetus houding in zichzelf te praten helemaal gek aan het worden. Ze meende dat de mensen om hun heen memes hadden die ze niet met hun wilden delen er werden hele complot theorieën op muren gekrast met hun eigen nagels. De plaatsen waar de meeste theorieën op de muur zijn gekrast en de meeste mensen zonder memes zaten waren de gevangenissen. Als je werd gepakt door de agenten en je had memes bij je werd je in de gevangenis gegooid. 'S nachts vielen de agenten huizen binnen om te zoeken en werden hele gezinnen meegenomen. Sommige keerde later terug in de samenleving maar niet als zichzelf. Het leek altijd alsof het leven uit ze gezogen was.

Plots hoorde ik voetstappen. Ik verstopte me snel achter een paar kratten in het steegje en probeerde in de schaduw te blijven. De voetstappen kwamen het steegje binnen en er heerste een stilte. ik probeerde tussen de kratten door te kijken of ik kon zien wie het was maar tevergeefs ik kon er niet tussen kijken. "Waar is hij nou?" hoorde ik. De stem klonk als de stem van Danielle. Ik kwam heel langzaam omhoog om te kijken of mijn vermoeden klopte. voordat mijn ogen boven de kratten kwamen hoorde ik al "Ah! daar ben je! Ik dacht al dat je niet kwam opdagen. Weet je wel hoeveel moeite het kostte om hieraan te komen!". ik kwam omhoog en zei "Sorry je bent nu al een half uur te laat en wist niet zeker of je nog zou komen. ik dacht dat er misschien iets ergs was gebeurd." "Nee natuurlijk niet, je weet toch dat ik de beste ben" zei ze met een knipoog. "ja dat weet ik" zei ik lachend. "Ik vraag me wel af hoe je het steeds doet misschien kan ik een keer mee" "ik ga jou niet meenemen dat is veel te gevaarlijk en je zou me waarschijnlijk alleen maar in de weg lopen. No offence" Zei Danielle al meteen nadat ik mijn laatste woord had uitgesproken. "Oke vergeet dat ik het vroeg. Heb je het meegenomen" "Ja ik heb ze hier maak ze pas open als je thuis bent" zei ze terwijl ze me een envelop in mijn hand duwde. "Dankje! zal ik doen. Hoeveel krijg je van mij?" "We staan quitte deze keer. Als je weer iets nodig hebt weet je met vinden he?" vroeg ze. "Ja ik weet waar ik moet zijn en geloof ik zal wel weer iets nodig hebben binnenkort" "Dan zie ik je wel weer eens. Ik loop nu het steegje uit, jij blijft hier nog 10 minuten wachten en dan kan jij het steegje uit op deze manier is het het veiligst" zei ze. "Oke doe ik, tot later" "Tot later"

Reacties (1)

  • Chasing1D

    DIT IS ECHT TE PRACHTIG HAHAHHA GEWELDIG GEWOON

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen