Toen de pizza eenmaal bezorgd was hadden we plaats genomen voor de televisie, gezien schilderen en pizza eten geen handige combinatie leek. Harry had de televisie aan gezet op een of andere soap en de pizzadoos voor ons op de salontafel gezet.
"Moeten we niet een bord er bij nemen of iets?" vroeg ik voordat ik een slice nam. Harry wuifde het weg "ik heb een poetsvrouw".
"Had ik die maar, mijn kamer is een rommel op het campus" zuchtte ik. Harry grinnikte zacht "ik stuur Jessica wel je kant uit".
Ik grinnikte zacht "zal Jamie vast leuk vinden".
"Is Jamie je kamergenoot?" vroeg Harry verder. Ik knikte en nam automatisch mijn telefoon weer er bij. Jamie had een paar sms'jes gestuurd over waar ik werkelijk was en wat ik aan het doen was. Ik weigerde liever om antwoord te geven. Ik zag hem vanavond wel weer met uitgaan en hoopte dan gewoon dat hij zo dronken was dat hij zich er niet mee bezig hield.
"Tja ik weet helaas niet eens hoe dat zit, ik ben eigenlijk nooit naar een hogeschool gegaan" ging Harry verder.
Ik fronste "je kunst moet wel heel goed verkopen als je dit kunt betalen" kwam er al uit voordat ik er erge in had.
Harry haalde zijn schouders op "ook wel ja, maar het was ook door de erfenis van mijn vader. Hij was een succesvol zakenman".
Ik realiseerde me toen pas dat dit gevoeliger kon liggen dan ik dacht. "Oh sorry" zei ik voorzichtig.
Harry lachte even en gaf me een bemoedigend klopje op mijn rug "het is al goed hoor, jij mag dat".
Ik glimlachte tevreden en nam toen een slice pizza, om deze onhandig op te eten.
"Mag ik je iets vragen?" kwam er spontaan uit. Ik schrok van hoe snel ik de vraag gesteld had.
Harry keek me glimlachend aan "vraag maar raak".
"Waarom wou je mij zo graag schilderen ? Of heb je meerdere bezoekers van de expositie gevraagd?"
Harry schudde zijn hoofd "ik heb alleen jou gevraagd. Je viel nogal op in de menigte gezien je niet zo leek op de rest qua leeftijd en uitstraling. Toen ik eenmaal een gesprek met je aan knoopte vond ik je erg inspiratie vol en je gezicht was gewoon zo... wauw". Harry leek op te gaan in zijn beschrijving, wat me liet glimlachen. Het was altijd zo mooi om iemand te zien praten over iets waar diegene gepassioneerd over was.
Harry keek me fronsend aan "waarom ben jij zo eng glimlachend naar me aan het staren?"
Ik keek op van mijn dagdroom en fronste "oh sorry".
"ben je ook aan het kijken hoe je iemand kunt verwerken in kunst?" vroeg Harry met een wenkbrauw wiebel. Ik grinnikte "dat heb ik straks toch al gedaan?"
"Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar onze creatie, moet ik toegeven" vertelde Harry tussen twee happen pizza door. Ik knikte "zomenteen eens kijken".
Harry keek op zijn horloge "hoe laat moet jij bij je vrienden zijn?"
Ik haalde mijn schouders op "ik zal wel die kant op gaan zodra we klaar zijn met eten en kijken naar ons kunstwerk".
Harry knikte bevestigend en richtte zich op de televisie. Ik nam er een voorbeeld aan.

Ik schrok me een ongeluk toen mijn telefoon begon te zoemen op mijn onderbuik. Langzaamaan krabbelde ik ietwat overeind en keek naar de telefoon. Weer Jamie. Ik besloot maar weer op te nemen, gezien hij anders toch niet ging stoppen met bellen.
"Hé Louis waar blijf je nou?" begon hij gelijk. Je kon goed horen dat hij al gedronken had.
"Hoezo?"
"Het is half 9 inmiddels en ik heb nog steeds niets van je vernomen. Ik neem toch aan dat walmart je onderhand buiten heeft gezet?"
Ik kon een glimlach niet onderdrukken, ondanks dat ik niet wou lachen om die grap. "Ik kom zomenteen naar Dave" zei ik maar.
"Dat is je geraden, we wachten nu al uren" ging Jamie verder. Ik bevestigde het en hing toen op.
Harry keek me grinnikend aan "je zag er zo vredig uit, ik wou het niet verpesten". Ik keek langzaam wat om me heen en legde de telefoon naast me. Het laatste wat me bij zat was het door Facebook scrollen op mijn telefoon. Oeps? Weg doezelen bij iemand anders op de bank... Dat was weer een persoonlijk record hoor.
"Ik moet maar eens gaan" stamelde ik terwijl ik overeind kwam en mijn jas aan deed.
"Maar wil je niet eerst even samen naar ons prachtige werk kijken?" bracht Harry in.
Ik schudde mijn hoofd "dat doe ik de volgende keer wel, tot ziens Harry". Ik wist niet hoe snel ik het appartement uit moest komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen