Foto bij Hoofdstuk 101; Ira.

‘Was het echt nodig?!’ Ira keek Jupiter boos aan. Hij was inmiddels wakker geworden, nog voor Poseidon. Hij had er een kwartier langer over gedaan dan Ares, maar was ook wel met meer geweld wakker geworden. Bliksem had door de hele ruimte geknald en er waren meerdere stukken vernield. De bank had er een paar brandplekken aan overgehouden, evenals Demeters kleding. Hermes had met moeite een schicht weten te ontwijken, maar Vulcan was geraakt en lag nu buiten bewustzijn op de grond.
‘Jij monster!’ snauwde Jupiter haar toe. Hij wierp zijn schicht op haar af. Ze ving hem zonder problemen en draaide hem vervolgens rond in haar hand, alsof ze aan het twirlen was.
‘Je wilde het zelf,’ zei Ira kalm.
Jupiter stond op en kwam woedend haar kant op. Ira hield de schicht uit, verwachtend dat hij die zou pakken. In plaats daarvan, greep hij haar keel. Hij kneep hem dicht, terwijl hij haar van de bank af trok.
‘Zeus!’ riep Mars geschrokken.
Ira voelde haar benen in de lucht zwingen. Ze kreeg geen adem. Nou kon dat haar niet doden, maar het kon haar wel buiten bewustzijn brengen. Met Hephaistos buiten bewustzijn en Hestia weg… wie wist wat er dan met haar zou gebeuren.
‘Wat. Denk je dat ik haar nek niet kan breken? Ze sterft toch niet!’ grauwde Zeus zijn broer toe. Hij kneep nog harder. Ira voelde sterke steken in haar nek. Als ze te erg tegenstribbelde, zou ze haar nek breken. Ze kon de planten hem niets laten doen, want dan zou hij haar nek zeker breken. Alle opties die ze zag, eindigde met haar buiten bewustzijn.
Ira begon zwarte vlekken te zien. Ze klauwde naar zijn handen.
Laat het maar los. Het komt goed.
Ira sloot haar ogen, luisterend naar de bekende stem in haar hoofd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen