Foto bij • Prima Donna •

• inspiratie: Romy's science fiction wedstrijd, waar ik later
helaas niet meer aan mee kon doen •
• soundtrack: dark matter ~ dean valentine •

'Allemachtig, wat een drukte,' zuchtte Leó overdreven.
      'Vind je het gek?' grijnsde Bruno. 'De gehele hoofdstad is hun huis uit gekomen om haar te zien spreken.'
      'Bedoel je op komen draven? Ik wed 10 dollar dat drie kwart van de mensen hier is gedwongen om te komen. Die Mr. Von Sarven toch, alles voor zijn schattepatje. Wat zou zijn vrouw nou te melden kunnen hebben dat interessant genoeg is voor ons om aan te horen?' grijnsde Leó. Op dat moment had Livia genoeg gehoord.
      'Ze is de vrouw van onze nieuwe president, jij hebt zelf toch ook het respect om hierheen te komen om haar aan te horen. Net zoals de rest van de mensen in het land die hun TV hiervoor hebben aangezet. Het is traditie voor de presidentsvrouw om een toespraak te geven na de presidentsopvolging, daarnaast is dit vrijwel de enige manier waarop er met haar contact kan ontstaan tussen volk en regering.' De grap die Leó nu wist te maken, had Livia moeten zien aankomen.
      'Ik? Ik ben gekomen om haar te bewonderen. Geen wonder dat ze met de president getrouwd is, die gladjakker heeft haar gekozen omdat ze zo'n jonge schoonheid is, met een strak lichaam.'
      'Leó!' siste Livia. 'Je weet niet wie van al deze mensen je kan horen, straks wordt je nog gearresteerd.' Leó wuifde haar weg en richtte zich in plaats daarvan tot Bruno. 'Precies, alles voor zijn schattepattje, zelfs arrestaties, niet waar?' Bruno grijnsde, maar daarna werd het drietal vrienden alweer afgeleid door luide muziek die plotseling door schelle luidsprekers weerklonk. Het volkslied van Mormont. Iedereen zong wel mondjesmaat mee, maar zodra dit zijn einde had bereikt, was het direct doodstil. Daar was ze dan.
      Men had haar enkel en alleen eerder gezien in sommige nieuwsuitzendingen, voordat ze was getrouwd met de zoon van de voormalige president (die nu dan de nieuw benoemde president was, na het aftreden van zijn vader). De dochter van een bevoorrechte familie, die binnen de beschermde muren van het regeringsdistrict van de hoofdstad woonde, net zoals alle andere rijke families, afgesloten van de rest van de stad en bevolking. In die tijd had ze er heel anders uitgezien. Verwend, over the top en felle kleurend die gepaard gingen met glitter. Dit leek ze geheel aan de kant te hebben gezet nadat ze het eigenlijke regeringshuis was binnen gestapt. De familie Von Sarven, al meer dan 150 jaar de regeringsleiders van Mormont. Ze werden echter gezien als vorsten. Zij waren degenen die de Verandering tot stand hadden gebracht. Het communisme. Het analfabetisme...
      Ze droeg voornamelijk bruin, met hier een daar een vleugje bordeaux-rood, merkte Livia op. Haar bruine kokerrok stond geheel in stijl met haar net iets donkerder bruine colbert, waaronder ze een bordeaux-rode blouse droeg. De hoed die ze droeg over haar blonde, licht golvende maar laag opgestoken haren, was ook bruin, maar de discrete veer hierboven op, zowel als haar schoenen, waren echter ook bordeaux-rood. Haar perfect afgewerkte lippenstift was... jawel, bordeaux-rood. Het was een plaatje, maar dat was ze altijd al geweest. Alle 21e jaren van haar leven. Het gehele publiek dat haar op het podium voor het enige regeringsgebouw buiten het regeringsdistrict aanschouwde, bestaande uit zeker 10.000 mensen, leek hun adem in te houden, in spanning voor wat ze te zeggen had.
      'Landgenoten,' begon ze. Haar stem had men echter nog nooit gehoord. Deze was zacht. Engelachtig, maar toch krachtig. 'Ik groet u als Clara Von Sarven. Maar vanaf nu, mag u mij ook presidentsvrouw noemen. First lady. Prima donna.' De korte lach die over haar lippen rolde was nog engelachtiger dan eerder. Opzij kijkende naar Leó, merkte Livia dat hij hetzelfde merkte: niet alleen was ze prachtig om naar te kijken, haar extreem verleidelijke, vrouwelijke charisma droop ervan af.
      '...En ik kan niet anders beweren dan dat ik ontzettend trots ben op onze pas ingehuldigde president en het feit dat ik hem mijn echtgenoot mag noemen.' Het leek erop alsof ze hem in haar hoofd voor zich zag en moest glimlachen, maar teleurgesteld was dat ze hem niet echt kon zien op dit moment. Ze stond geheel in haar eentje op het reusachtige podium. Dat ze moest glimlachen, stelde Livia enigszins gerust, zich alsnog zorgen makend over deze jonge vrouw die niet veel ouder was dan zij zelf. Ze hield van hem, ook al was hij 18 jaar ouder dan zij. In zijn 39ste levensjaar pas ingehuldigd, maar dat was geen wonder, gezien zijn ouders al vroeg kinderen hadden gekregen.
      'Ik kom, zoals u weet, uit een zeer bevoorrechte familie. Daar ben ik erg dankbaar voor en dat neem ik zeker niet voor lief. Anders had ik mijn lieftallige Edward ook nooit kunnen ontmoeten. Echter is het belangrijk dat u weet, dat ondanks dat ik mijn levensjaren tot nu toe heb doorgebracht binnen het regeringsdistrict, viel ik al die tijd ook onder de maatregeling van de Verandering.' Livia merkte hoe Bruno enigszins ongeduldig begon te worden.
      'Ja, ja. Dat weten we allemaal ook wel. Get to the point,' mompelde hij. Livia grijnsde kort.
      'Beperkter dan u ben ik nooit geweest. Echter, nu ik in het regeringshuis heb leren lezen en schrijven, is daarmee ook mijn interesse voor de geschiedenis van onze wereld aangewakkerd, net als onze president. Ik ben er zo door gefascineerd geraakt, dat ik zou wensen dat ik al mijn curieuze bevindingen met iedereen kon delen.' Tja. Iedereen zou wel meer over de geschiedenis willen weten, maar dit was zo gehuld in mysterie dat dit haast onmogelijk was. Clara's brede glimlach verdween echter plotseling van haar gezicht en haar wenkbrauwen trokken zich in een serieuze, maar enigszins bezorgd grimas.
      'En dat is ook wat ik vandaan zal doen.' Elk klein geluid dat het publiek tot nu toe nog had durven te maken, viel direct geheel weg. En luide knal was te horen toen een stel grote, sterke mannen, de deuren van het regeringshuis blokkeerden met stalen pijpen... Dit was Clara's werk.
      'Het is belangrijk dat u weet dat ons o zo heilige communisme heeft gedaan met de Soviet Unie, driehonderd jaar geleden. Wat zich op dit punt in de tijd voordeed, dreigt zich te herhalen. Ik tracht dit dreiging te noemen, maar als presidentsvrouw ben ik op de hoogte van de beslissingen die zijn gemaakt. Onze boeren maken geen winst meer, waardoor de oogst mislukt is. En wie ben ik om ze te verdoemen? De quota voor de voedselvoorziening zijn niet gemaakt, maar doordat het volk niet kan lezen heeft de regering dit geheel kunnen maskeren. Maar dat neemt niet weg dat we op het punt staan een hongersnood mee te maken. En het is belangrijk dat u weet, dat de regering alles zal doen om dit te voorkomen.' In de verte hoorde Livia gebonk tegen de binnenkant van de deuren van het regeringsgebouw, waarin de mensen alles probeerden te doen om de speech te stoppen. Vanuit het publiek probeerden bewakers ook het podium te bereiken, maar het volk begon hen tegen te houden. Ze moesten Clara beschermen om haar door te kunnen laten spreken. Clara zuchtte diep terwijl ze even op adem leek te komen.
      'Massa executies staan als gevolg voor het aankomende voedseltekort. En het is belangrijk dat u dat weet.' Haar stem begon trilleriger te worden. 'Want als er iemand is die het verdient in vrede te leven in dit land, dan is dat dat het lijdende volk.' Oproep begon te ontstaan en in de verte kon Livia zien hoe de bewakers vochten voor hun leven om het podium op te kunnen, maar het lukte ze niet.
      'En ik... Ik ben slechts de presidentsvrouw. En na deze uitspraak zal ik waarschijnlijk geheel buiten mijn macht staan.' Hier leek ze zelf, in haar gezichtsuitdrukking, het meeste moeite mee te hebben. 'Maar u als volk, bent met duizenden, tegen de paar tientallen alfabete regeringswerkers.' Opnieuw zuchtte ze, waarna ze diep adem haalde. Ook al waren enkele bewakers plots door de blokkade van het regeringsgebouw heel gebroken en snelden ze over het podium naar haar toe, bleef ze rustig voor haar laatste statement.
      'Ik roep de opstand tegen het bestuur uit. Het spijt me, Edward...' En dit was het laatste dat ze kon zeggen, voordat ze omver geblazen werd door drie bewakers die zich op haar stortten en in het gehele publiek van 10.000 mensen de chaos begon.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen