Foto bij Agent Holemen: Nox Aeterna [Part 1]

New York City, New York, 3:05 PM EST, January 15th 2016

New York. De stad van superhelden, monsters, goden en soms ook aliens. Maar vandaag was het de stad van winkelen, want Rivka moest zo nodig een nieuwe bril hebben.
      ‘En deze dan?’ Rivka keek me door de vijfde bril die ze die dag had uitgeprobeerd aan.
      Ik schudde mijn hoofd. ‘Die lijkt te veel op je oude bril. Je hebt iets nieuws nodig.’
      Ze zuchtte uit ergernis. ‘Dan weet ik niet zeker of het vandaag nog wel iets gaat worden, hoor.’
      ‘Maakt niet uit,’ zei ik. ‘We kunnen Stark ook wel vragen om een hypermoderne bril voor je te maken.’
      Ze keek hoopvol. ‘Echt?’
      ‘Ja. Met een lampje erin en kleine kogeltjes die je kan schieten.’
      Nu zag ze er nogal bedenkelijk uit. Waarschijnlijk vroeg ze zich af of ik een grapje maakte. ‘Aha.’ Ze zette de bril af. ‘Kunnen we nu gaan?’
      ‘Natuurlijk.’ Ik controleerde mijn mobiel even terwijl Rivka zo discreet mogelijk de bril wegzette en ervoor probeerde te zorgen dat de verkoper niet achter ons aan zou komen om een ander model bril aan te smeren. Zoals een felroze.
      We stapten naar buiten, de kou in. Vanaf hier kon je de Avengers Tower zien, net zoals het Empire State Building.
      ‘We zouden naar Central Park kunnen gaan,’ zei ik. ‘Pokémon vangen en zo.’
      Rivka rolde met haar ogen. ‘Je weet dat ik dat niet speel.’
      ‘Maar ik wel.’ We zetten de wandeling richting het park in. Het was een geluk dat er geen sneeuw lag, ook al was dat voor deze tijd van het jaar gebruikelijk. De sneeuw zou me waarschijnlijk voortdurend herinneren aan ‘die Error meid’, zoals Dean haar genoemd had. Ik wilde liever niet weer zoiets meemaken.
      ‘Had jij trouwens niet nog iets nodig?’ vroeg Rivka terwijl we stevig doorstapten.
      ‘Ik heb altijd wel iets nodig,’ zei ik. ‘Een kop warme chocolademelk, bijvoorbeeld. Of een monstervrije dag.’
      Rivka grinnikte. ‘Volgens mij geldt dat voor ons allemaal.’

Ervaring toont aan dat je maar beter niet voor datgene kan wensen dat je graag wilt, want dan zal alleen nog maar het tegenovergestelde gebeuren.
      Halverwege onze route naar Central Park gebeurde het onvoorstelbare. Even leek de wereld stil te staan toen opeens, uit het niets, een soort scheur de realiteit in tweeën deelde.
      Voor een seconde hing de scheur daar in de lucht, recht boven een kruising. Ik had amper door wat ik precies zag toen de scheur opeens groter werd. Met een razend gebulder spuugde het iets uit, om daarna weer te verdwijnen.
      Het ‘iets’ bleek een soort robotmonster te zijn, met rubberachtige tentakels en donkergrijze onderdelen van computers die kris kras aan elkaar gelijmd leken te zijn en zijn lichaam vormden. Het ding stootte een schreeuw uit en leek iets aan te vallen wat we van onze plek niet konden zien.
      Het eerste wat ik dacht was: Shit. Daar gaat mijn vrije dag!
      Direct daarna pakte Rivka mijn arm vast en riep: ‘What the hell?! We moeten iets doen!’
      Daar had ze gelijk in, maar wat? Ik vroeg me af of het enige pistool dat ik mee had genomen iets kon uitrichten tegen een monster van deze grote. En Rivka had alleen maar haar zwaard dat dankzij de Mist op een honkbalknuppel leek en in uit haar rugzak stak.
      Aan de andere kant was het wel mijn plicht als SHIELD-agent om burgers te beschermen tegen alles wat we niet begrijpen, en hier snapte ik dus helemaal niets van.
      Opeens veranderde het monster van plaats, blijkbaar doordat het door iets geraakt was, en konden we zien waartegen het precies vocht. Het bleek een gedaante te zijn in een donkerblauwe outfit, bestaand uit gehavende kledingstukken die bij elkaar genaaid waren, en die een soort pistool gebruikte om zichzelf te verdedigen. Het wapen leek op een soort plasma geweer, zoals ze ook in Star Wars gebruiken, maar dan anders vormgegeven.
      Het gezicht van de gedaante was verborgen onder een enorme capuchon, maar aan de bewegingen en de vorm van het lichaam te zien hadden we hier hoogstwaarschijnlijk te maken met een vrouw.
      En ze was behendig ook nog. Ze schoot meerdere malen met haar geweer op het monster, scheen zijn zwakke plekken te kennen en ontweek zijn mechanische tentakels. Terwijl de wereld om haar heen in paniek raakte – de New Yorkers, die toch al wel wat gewend moesten zijn, stoven gillend uiteen – hield zij stand.
      Ik was er bijna van overtuigd dat ze het in haar eentje aankon en dat ik alleen SHIELD moest bellen om te zeggen dat er een monster was verschenen, toen de vrouw Rivka en mij opeens opmerkte. Ze verstarde, alsof ze ons herkende, en op dat moment sloeg het monster toe. Een van zijn tentakels stak haar in haar rug, ongeveer op de plek van een schouderblad. Het drukte haar tegen de grond en ze schreeuwde.
      We renden op haar af, de tentakels ontwijkend. Rivka haalde haar zwaard tevoorschijn en hakte in op de tentakel die zich aan haar had vastgepind. Ik haalde mijn pistool uit mijn zak en schoot op het monster, maar het scheen, zoals ik al vermoedde, niet veel uit te halen.
      Het monster krijste en liet toen zijn tentakel gaan. De vrouw met de hoodie draaide zich meteen om, de wond op haar rug negerend, en schoot naar het monster zonder enige aarzeling. Ze stond wankelend op en even zag ik een flits van haar gezicht. Haar uitdrukking was nogal… nou ja, ze keek nogal pissig.
      Na nog een aantal keer schieten viel het monster, met vonken, rook en veel geknars, neer. Een aantal lichten flikkerden nog na en gingen toen uit.
      Stilte. De vrouw draaide zich naar ons om en deed haar capuchon af. Het onthulde een jong gezicht, dat van een meisje, en een hele bos donkerbruine krullen. Haar lichtbruine huid had een aantal vage littekens, alsof ze al haar hele leven monsters versloeg.
      Ze keek me onderzoekend aan. Toen keek ze naar Rivka, met een blik die ik niet helemaal kon plaatsen. Misschien was het verdriet.
      Rivka keek terug met een nogal geschokte blik en even kwam het in me op dat ze elkaar kenden. Nu ik zo beter keek… ergens kwam het meisje mij ook bekend voor.
      Opeens viel het me ook op dat ze op meerdere plekken bloedde. Ze wilde iets zeggen, maar kon blijkbaar de woorden niet vinden.
      Toen viel ze flauw.


New York City, New York, 5:15 PM EST, January 15th 2016

De afgelopen twee uren waren de meest zenuwslopende uren van mijn leven geweest.
      SHIELD en een ambulance waren sneller op locatie geweest dan dat ik me had kunnen voorstellen. Mijn collega’s zouden zich over het lijk van het monster ontfermen. Rivka en ik volgden de ambulance met daarin het bewusteloze meisje naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
      Daar zouden meerdere chirurgen werken aan een operatie die uiteindelijk een uur ging duren. Blijkbaar had het meisje ook interne bloedingen waar dringend iets aan gedaan moest worden.
      Ondertussen zaten Rivka en ik in de wachtkamer. Rivka had tot nu toe nog niets gezegd en iemand had haar een oranje dekentje gegeven.
      Een beetje bezorgd vroeg ik: ‘Gaat het een beetje?’
      ‘Hmm,’ mompelde ze. ‘Ik ben nogal in schok. Kijk, ik heb een deken.’
      Ik rolde met mijn ogen. ‘Wie is zij nou? Ken je haar?’
      Rivka fronste. ‘Ja en nee.’
      Ik zuchtte. ‘Daar hebben we heel veel aan.’
      ‘Het ding is,’ begon Rivka, ‘ik ken haar wel, maar ik heb haar nog nooit zo gezien.’
      Ze zag mijn vragende blik en ging verder. ‘Ze is een vriendin van school. Celine. Zover ik weet is ze nog steeds in Nederland en vecht ze ook niet tegen monsters.’
      ‘Hoe komt het dan dat er een kopie van haar hier is?’ vroeg ik. ‘Dit is helemaal niet logisch.’
      ‘Daar zou ik ook graag achter willen komen.’
      Op dat moment stormde Clint de wachtkamer in. ‘Ah! Hier zijn jullie.’ Hij gaf een van zijn bekende berenomhelzingen aan Rivka, die daar waarschijnlijk heel veel behoefte aan had. Ik kreeg een klap op mijn schouder en een lichtelijk verontrustende blik.
      ‘Ik heb goed nieuws en slecht nieuws,’ zei Clint.
      ‘Het slechte nieuws is dat je geen koffie hebt meegenomen,’ mopperde ik.
      Hij stak zijn hand op. ‘Laat me even. Het goede nieuws is dat we weten waar die meid vandaan komt. Maar je gaat me waarschijnlijk niet geloven.’
      Rivka en ik gingen allebei overeind zitten. ‘Vertel!’
      Clint haalde eerst diep adem. ‘Ze komt uit een parallel universum.’
      Rivka en ik keken elkaar even sprakeloos aan. ‘Je maakt een grapje,’ zei ik toen. ‘Dat is onmogelijk.’
      ‘Luister even. Volgens die slimme wetenschappers van SHIELD is het wel degelijk mogelijk. Iets of iemand heeft voor een gat in de grens tussen ons universum en die van haar gezorgd, waardoor zij en haar monster in de onze terechtkwamen.’
      ‘Ik snap niet hoe dat dan mogelijk is,’ zei Rivka.
      Clint haalde zijn schouders op. ‘Ik begrijp het zelf ook niet en eigenlijk kan Banner dit beter uitleggen. Die zal er zo ook wel aankomen. Willen jullie nu het slechte nieuws horen?’
      ‘Je bedoelt dat dat het goede nieuws was?’ vroeg ik met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Vertel dan maar.’
      ‘Uhm.’ Clint aarzelde. ‘Het slechte nieuws is dat dat gat er nog steeds zit en dat er nog meer monsters zoals degene die met het meisje meekwam zullen verschijnen. Dus we hebben een beetje een probleem.’
      ‘Een beetje,’ herhaalde Rivka. ‘Een beetje heel erg.’
      ‘Is er een manier waarop we dat gat zouden kunnen sluiten?’ vroeg ik.
      ‘Daar zijn ze nu naar op zoek,’ zei Clint. ‘Hoe gaat het trouwens met het meisje?’
      Rivka en ik keken elkaar even aan. Op dat moment kwam dokter Helen Cho binnen, met in haar handen een klembord en op haar gezicht een serieuze blik. ‘Jongens? Jullie kunnen haar kamer in. Ze is wakker.’
      We stonden op en volgende haar door de gangen. ‘Wat doe jij eigenlijk hier, Helen?’ vroeg ik. ‘Ik dacht dat je een geneticus was, niet een verpleegster.’
      Ze keek nogal grimmig. ‘Ik zal het je zo uitleggen.’

Het meisje zat stilletjes voor zich uit te staren toen we haar kamer binnenstapten. Ik vroeg me af wie van ons het woord moest nemen, maar toen begon Rivka al. ‘Celine…?’
      Ze keek op. Met een ietwat schorre stem zei ze: ‘Ik heb die naam al jaren niet gehoord.’ Ze keek Rivka indringend aan. ‘En jij hoort eigenlijk dood te zijn.’
      Clint en ik keken elkaar aan. Dat bevestigde eigenlijk dat ze inderdaad uit een ander universum kwam, maar het stelde me niet echt gerust.
      ‘Waar kom je vandaan?’ vroeg Clint alsnog.
      ‘Ik neem aan een parallel universum,’ zei ze. Ze had een licht accent, wat me herinnerde dat ze eigenlijk Nederlands is. ‘Is er hier ook een versie van mij?’
      ‘Cel-’ begon Rivka, maar ze werd onderbroken.
      ‘Dat is niet mijn naam. Niet meer. Ik heb hem al jaren niet meer gebruikt. Noem me maar Lynn.’
      ‘Goed dan. Lynn, er is hier nog een versie van jou die zover we weten een normaal leven leidt,’ zei Clint. ‘Maar kan je ons vertellen hoe jouw leven eruitziet?’
      Een vage glimlach verscheen er op Lynns gezicht. ‘Dus iedereen leeft nog? Geen monsters of apocalyptische toestanden?’
      ‘Soms wel,’ zei ik. ‘Maar meestal zijn die snel opgelost.’
      ‘Fijn om te horen. Fijn om te horen dat er ergens nog een wereld is die normaal is.’ Ze klonk een beetje bitter. ‘Jullie willen weten hoe mijn universum eruitziet? Echt waar?’
      ‘Natuurlijk,’ zei Clint. ‘We moeten iets doen als er nog meer van die monsters komen.’
      Lynn knikte. ‘Laten we beginnen met dat iedereen zo’n beetje dood is.’
      ‘Dat klinkt gezellig,’ zei ik. ‘Hoe is dat zo gekomen?’
      Lynn verschoof in haar bed en ging overeind zitten. Haar gezicht vertrok even van de pijn. Toen zei ze: ‘Hebben jullie ook Maya’s hier?’
      ‘Ja,’ zei ik. ‘Waar wil je precies heen?’
      ‘En hebben zij ook voorspeld dat de wereld zou eindigen op 21 december 2012?’
      ‘Ja, een soort van,’ zei ik. ‘Maar het is niet uitgekomen.’
      ‘En het bleek ook niet te kloppen,’ voegde Helen daar aan toe. ‘De mayakalender zou incompleet zijn waardoor die voorspelling niet klopt.’
      Lynn fronste. ‘In ieder geval maakte dat in mijn universum niet veel uit. De voorspelling kwam uit. Het einde der tijden, de Apocalyps, hoe je het ook wilt noemen.’
      ‘Hoezo kwam die uit?’ vroeg Clint. ‘Wat precies gebeurde er?’
      Het leek alsof Lynn in de verte keek, terugdenkend aan die allesbeslissende dag. ‘Monsters.’
      ‘Zoals die hier terechtkwam?’ vroeg ik.
      ‘Ja. Elk apparaat werd opeens compleet wild en begon mensen aan te vallen. Te doden. Eerst computers, telefoons, wasmachines. Toen auto’s, bussen, zelfs vliegtuigen. Alsof ze opeens een eigen bewustzijn kregen en besloten dat ze er genoeg van hadden. Sommige apparaten voegden zich samen en begonnen op het monster te lijken dat hier belandde. Steeds meer mensen stierven en de maatschappij is uiteen gevallen.’
      Even was het stil terwijl iedereen de zojuist gehoorde informatie in zich opnam. Natuurlijk hadden wij als SHIELD-agenten wel vaker te maken gehad met slechteriken die de wereld in een apocalyptische toestand wilden brengen, maar meestal wisten we die tegen de houden. Het zou vreselijk zijn als dat niet het geval zou zijn geweest.
      Helemaal als je er zelf helemaal niets aan kan doen.
      Lynn vouwde haar armen, die onder de talloze littekens zaten, voor haar borst. ‘Het leger heeft op elk continent een aantal kampen opgezet, bedoeld om de overlevenden op te vangen. Al een lange tijd probeer ik mensen te vinden die niet dood of gek zijn geworden en hun heelhuids naar zulke kampen toe te brengen, maar dat lukt niet altijd met die monsters overal en het weinige voedsel en water dat beschikbaar is.’
      ‘Wat is er met je ouders gebeurd?’ vroeg ik. ‘Je vrienden en familie?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Gewoon. Die zijn dood. Waarom denk je anders dat ik mijn leven riskeer om onbekenden te helpen? Die kan ik nog redden. De rest niet.’ Ze snoof. ‘En in zo’n militair kamp ben ik toch al niet meer welkom, dus het is al te laat om me daar te verschuilen.’
      Clint en ik keken elkaar even vragend aan. Lynns leven was wilder dan dat ons leven ooit zou zijn.
      ‘Dat is het wel zo ongeveer,’ zei ze. ‘Dat is alles wat ik weet.’
      We knikten. Helen boog zich ondertussen over het infuus heen, waarschijnlijk om het te controleren. Meteen ging Lynn in volle paniek. ‘Ho, wacht even! Wat doe je?!’ Ik zag dat ze op het punt stond om het infuus uit haar arm te trekken en Helen deinsde achteruit.
      ‘Ik wil je alleen maar helpen,’ zei ze, ietwat beledigd.
      ‘De laatste keer dat een dokter dat tegen me zei, probeerde hij cyaankali in het infuus te doen,’ snauwde Lynn. ‘Ik haat ziekenhuizen. Echt waar.’
      ‘Cyaankali?’ herhaalde Clint. ‘Dat is een vergif. Je zou in enkele minuten dood zijn geweest…’
      Ze keek hem kil aan. ‘Precies.’
      ‘Maar waarom probeerde hij je te vergiftigen?’ vroeg ik verward. ‘Volgens mij houd je iets voor ons achter.’
      Het leek niet alsof Lynn dat nog uit ging leggen. ‘Dat is een lang verhaal.’
      Helen zuchtte. ‘Ik vrees dat je het maar beter wel uit kan leggen. Wat we in ons onderzoek gevonden hebben…’ Ze keek ons zo serieus aan dat ik bang begon te worden. ‘Ik heb slecht nieuws.’
      ‘Ik weet het al,’ zei Lynn. ‘Ik ben stervende.’
      We keken haar geschrokken aan (nou ja, Helen leek eerder geërgerd, waarschijnlijk omdat zij het wilde vertellen).
      ‘Wat kijken jullie nou?’ Lynn grinnikte. ‘Helden sterven nou eenmaal vroeg, toch?’

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • Snakey_Crowley

    Wow allereerst Wow! Amazing! (Again) absolutely Fantastic (as usual)


    ‘Hmm,’ mompelde ze. ‘Ik ben nogal in schok. Kijk, ik heb een deken.’

    SHERLOCK. MON SMOLL LITTLE BABY

    Rivka keek me door de vijfde bril die ze die dag had uitgeprobeerd aan.

    LOL dat is eigenlijk best wel weinig. Ik had er een stuk of 10 geprobeerd

    ‘We kunnen Stark ook wel vragen om een hypermoderne bril voor je te maken.’ ‘Ja. Met een lampje erin en kleine kogeltjes die je kan schieten.’

    Please geef mij er een. Ik kan het best wel gebruiken. Met name dat gedeelte met de kogels. Kan ik mijn lijstje met haters verkleinen.

    et was een geluk dat er geen sneeuw lag, ook al was dat voor deze tijd van het jaar gebruikelijk.

    True true, I hate snow. I really hate it

    Pokémon vangen en zo.’

    Hahahahahahaha, very funny but nope

    een soort scheur de realiteit in tweeën deelde.
    Voor een seconde hing de scheur daar in de luchtscheur opeens groter werd.

    Als in de crack in Doctor Who? If so, amazing. Otherwise make it the same

    honkbalknuppel

    YAAASSSSSSS

    Het eerste wat ik dacht was Shit. Daar gaat mijn vrije dag!

    Yup, that sounds like me.

    Het bleek een gedaante te zijn in een donkerblauwe outfit, bestaand uit gehavende kledingstukken die bij elkaar genaaid waren, en die een soort pistool gebruikte om zichzelf te verdedigen. Het wapen leek op een soort plasma geweer, zoals ze ook in Star Wars gebruiken, maar dan anders vormgegeven.
    Het gezicht van de gedaante was verborgen onder een enorme capuchon, maar aan de bewegingen en de vorm van het lichaam te zien hadden we hier hoogstwaarschijnlijk te maken met een vrouw.

    STAR WARS YEAH... Verder this is you... probably... yes it is...

    En ze was behendig ook nog. Ze schoot meerdere malen met haar geweer op het monster, scheen zijn zwakke plekken te kennen en ontweek zijn mechanische tentakels. hield zij stand.

    Altijd jezelf complimenteren.... tututu

    Haar uitdrukking was nogal… nou ja, ze keek nogal pissig.

    Wait kijk je niet altijd zo? Ik wist niet dat je meerdere uitdrukkingen had

    Toen viel ze flauw

    Tja wie valt er nou niet flauw als hij/zij mij ziet.
    By the way dit is zo me de laatste tijd.


    Daar hebben we heel veel aan.

    Level of Sarcasm is rising. This is so me bytheway



    Op dat moment stormde Clint de wachtkamer in.Hij gaf een van zijn bekende berenomhelzingen

    Was het maar echt zo dat hij me een knuffel gaf. Could really use it. Hij storm ook echt de wachtkamer in. Lol does that dude care or something? Ik bedoel ik neem aan dat hij weet dat Rivka en Rebekka ookay zijn (nou ja afgezien van de Shock-blanket) dus waarom rennen. Nou ja, tenzij niet RIvka de knuffel nodig had maar hij, maar dat is het probably niet. Ik moet niet om 11u deze dingen schrijven ik ga te ver denken dan nodig. Ik bedoel nu zit ik al te denken aan wat voor machines er staan in de wachtkamer? Een met chocomel is wel duidelijk maar eigenlijk hoop ik ook op milkshakes. Ik zie het echt al voor me dat Rebekka of Clint tegen een machine slaat/trapt en er eten uit haalt zonder te betalen.


    ‘Het slechte nieuws is dat je geen koffie hebt meegenomen,’quote]
    Aah Comic Hawkeye has returned. Love it!


    ‘Het slechte nieuws is dat dat gat er nog steeds zit en dat er nog meer monsters zoals degene die met het meisje meekwam zullen verschijnen. Dus we hebben een beetje een probleem.

    Wanneer heeft Clint geen problemen. Okay serieus antwoord dan. Wanneer heeft S.H.I.E.L.D. geen last van monsters. En nice zo'n scheur.


    ’dokter Helen Cho‘

    Yeeh, Dr. Cho. I loved that woman in The Avengers: aou


    En jij hoort eigenlijk dood te zijn.

    Thank you, I guess?


    parallel universum

    DOOOOWEEEEDOOOOOO WEEEEEEOOOOOOHWEEEEE. DUDUDUUUUUUTAAAAATATAAAAAAA [Insert the rest of the dw theme]


    De voorspelling kwam uit. Het einde der tijden, de Apocalyps, hoe je het ook wilt noemen.’
    Elk apparaat werd opeens compleet wild en begon mensen aan te vallen. Te doden. Eerst computers, telefoons, wasmachines. Toen auto’s, bussen, zelfs vliegtuigen‘Ik haat ziekenhuizen.

    Waarom doet dit me aan G-Force denken? For real dat waren ook apparaten die tot leven kwamen. Tho er uiteindelijk een mol achter bleek te zitten. En niet een mol als in de FBI, maar als in een echte mol. LOL

    Ik ben stervende.

    Gezellig hoor. Leuk einde. Je komt er net in en je bent alweer dood aan het gaan. Leuk je gekend te hebben.



    Wanneer komt het volgende hoofdstuk? Ik kan niet wachten (*faints)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen