Foto bij Prologue.

Haar groene ogen staren mij vrolijk aan. De lach op haar gezicht is onbetaalbaar en haar bruine haar danst vrolijk om haar gezicht heen.
''Ik mis je,'' fluister ik, maar ze zegt niets terug. Mijn vinger strijkt langs de foto, in de hoop dat ze opeens zal antwoorden. Julia komt naast mij staan en ze slaat haar arm om mij heen.
''Gaat het?'' vraagt ze zachtjes en ik knik bevestigend. Voorzichtig zet ik de foto weer op de kast neer en ik draai me naar haar toe.
''Het is vandaag haar sterfdag,'' antwoord ik en Julia slaat meteen haar armen om mij heen.
''Heb je iets van hem gehoord?'' vraagt ze en ik schud mijn hoofd.
''Nee, net als de afgelopen 4 jaren niet,'' mompel ik en ik loop richting de keuken.

Terwijl ik op het aanrecht zit, komt Julia ook de keuken ingelopen. Ze opent de koelkast en trekt er twee flesjes water uit vandaan, waarvan ze er een aan mij overhandigd. Zwijgend komt ze naast me zitten en we staren beide voor ons uit. Minutenlang is het stil, tot Julia zucht en mij aankijkt.
''Zullen we een ijsje halen?'' vraagt ze en ik knik.

Julia loopt alvast richting de auto, terwijl ik nog even snel mijn sleutels zoek. De deur valt achter mij in het slot en ik zie hoe de buurvrouw mijn kant op kijkt en kort zwaait.
''Goedemorgen Simone,'' begroet ik haar terug en ik loop naar Julia toe. Zodra ik ben ingestapt, rijdt ze richting de ijssalon.

Met onze ijsjes gaan we aan een tafeltje zitten. Achter mij wordt de deur geopend, maar zoals gewoonlijk zit ik met mijn rug richting de deur. Julia kijkt kort op en begint plotseling ongemakkelijk te wiebelen op haar stoel. Verbaasd kijk ik haar aan, maar ze schudt haar hoofd. Precies op het moment dat ik mij wil omdraaien, spreekt ze.
''Niet doen, blijf naar mij kijken,'' fluistert ze en ze begint een heel verhaal over haar vroegere hamster. Verbaasd kijk ik haar aan, maar ik luister naar alle woorden die ze uitspreekt. Het is codetaal. Er is hier iemand die ik niet wil zien, iemand die ik wil vergeten. Ik knik kort en bevestigend.

Voetstappen komen onze kant op en ik kijk Julia vragend aan. Ze opent haar mond om iets te zeggen, maar besluit dan kort te knikken.
''Noah?'' hoor ik achter mij en ik herken die stem. Hoe had ik die stem ooit kunnen vergeten?

Reacties (2)

  • Alptraum

    Interessant:Y)

    4 jaar geleden
  • Iskuane

    wat leuk... een nieuwe Tom story!

    wel een beetje verwarrend dit eerste deel...

    wie is er overleden? en wie is Julia?

    en wat heeft Tom ermee te maken?

    Ik ben heel nieuwsgierig hoe het verder gaat

    snel doorgaan hoor(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen