Eerste hoofdstuk na een lange tijd van geen verhalen meer schrijven. Ik geef het toch nog een kans omdat verhalen schrijven één van de leukste dingen is die je kan doen. Ik ben nu al helemaal gek op de nieuwe netflix serie Riverdale en dan vooral het personage Jughead. Omdat ik zelf stiekem een beetje verliefd ben op hem wou ik graag een verhaal daarover schrijven, haha.

Tips zijn altijd welkom!

“Dus het is waar wat ik heb gehoord over dat je terug bent.” Tot mijn verbazing had Betty een glimlach op haar gezicht en ze sloeg haar armen om me heen. “Je bent niet boos.” Het leek meer een vraag dan een bevestiging. Ik had niet verwacht van Betty dat ze zo op me zou reageren. Het gaf me een goed gevoel. Betty was altijd een goede vriendin van me geweest. “Ik ben nooit boos geweest, Ava.” Begon Betty. “Ik weet niet of de rest zo gaat reageren maar ik sta achter je.” Met de rest bedoelde ze Jughead. Ik had geen idee hoe ik hem onder ogen kon komen. Hij was vast razend.


Een jaar geleden was ik vertrokken uit Riverdale. De reden heb ik nooit aan iemand verteld. Zonder enig afscheid was ik weggegaan. Maar het was beter voor iedereen. Tot ik op een gegeven moment geen keuze meer had en terug moest komen.

Ik schonk Betty een kleine glimlach, de hereniging met Jughead maakte me zenuwachtig, ik had hem gemist. Niet dat hij dat zou geloven. “Ik ben blij met je reactie, Betty. Ookal verdien ik dat echt niet. Ik heb het helemaal verkeerd aangepakt. Ik had nooit zomaar weg moeten gaan zonder afscheid te nemen van iedereen.” Afscheid nemen had het alleen maar moeilijker gemaakt. Opvallen was trouwens ook het laatste wat ik wou. Dan had ik me moeten verantwoorden.

“Er is hier veel veranderd, Ava.” Betty keek me geschrokken aan. Ondanks dat ik weg was, zorgde ik dat ik altijd op de hoogte bleef van al het Riverdale nieuws. “Jason... wow... heftig.” Begon ik. “Je weet het?” Betty keek me aan, ik knikte. “Ik wou er niet over beginnen maar het word tijd dat je verteld waarom je überhaupt weg bent gegaan.” Ik schrok van wat ze zei. “Ik heb tijd nodig, Betty. Ik moet Jughead vinden. Kan ik je straks ergens ontmoeten?” Ik hoopte dat ze het hierbij zou laten.

Na een paar seconden knikte Betty, ze leek teleurgesteld. “Ik bel je.” En met die woorden liep ik weg. Nu was het moment dat ik Jughead moest vinden en hopelijk viel die ontmoeting net zo erg mee als Betty. Maar ik ging uit van het ergste.

Er waren drie plekken waar je Jughead kon vinden, bij de drive in – maar aangezien die niet meer bestond leek de kans klein -, het lokaal voor de schoolkrant en pop’s. Nu ik toch op school was, besloot ik om langs het lokaal te lopen.

Door het raam zag ik hem zitten, hij was niks veranderd. Mijn hart bonkte in me keel terwijl ik langzaam de deur opendeed. Geschrokken keek Jughead naar me op, de verbazing in zijn ogen, zijn mond viel bijna open. Dit bleef niet voor lang, want al snel veranderde zijn verbaasde gezicht in een rechte lijn. De emotie in zijn gezicht was ver te zoeken. “Waar moet ik beginnen.”

“Ten eerste, Jug...” begon ik. “Ava. Stop.” Hij kapte me af. “Ik heb nog veel te doen dus als je me niet wilt storen, kan ik voor de avond nog klaar zijn.”
“Ik ga niet weg.” Tranen sprongen in mijn ogen. Overspoeld met vreselijke spijt. Dit was de liefde van mijn leven en ik had hem zoveel pijn aangedaan. “Dan niet maar laat mij met rust.” Nonchalant ging Jughead verder met typen.

Voorzichtig liep ik naar hem toe en ging ik naast hem zitten in de zwarte computerstoel. Hij keek niet op. “Het spijt me. Ik had nooit zomaar weg moeten gaan. Ik kan het uitleggen. Ik hou van jou.”

Het bleef een tijdje stil totdat Jughead zich naar me omdraaide. Zijn glanzende groene ogen staarde in de mijne. God, wat had ik die ogen gemist.

Reacties (2)

  • AstridL

    Snel verder! I love it!

    3 jaar geleden
  • Tomlinsbear

    Jughead Jones, damn. Ik ben net zo verliefd op deze story als op Juggie

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen