Foto bij hoofdstuk 11

Ik kom in een gigantische zaal, vol met wapens en oefenwerktuigen.
Alle andere tributen staan in een kring, op hun rug is hun districten nummer gespeld. Terwijl iemand het nummer '5' op mijn rug speld, kijk ik naar de rest. Sommige staan nonchalant, andere angstig. Maar de meeste staren voor zich uit of praten met hun mede districtgenoot.
Ik voeg me in de kring en niet lang daarna komt er een lange, lenige vrouw in het midden staan. Onze hoofdtrainster. Ze heet Batlas en begint ons het trainingsschema uit te leggen. Op vaste plekken bevinden zich allerlei specialisten op verschillende gebieden. We zijn vrij om van onderdeel naar onderdeel te gaan aan de hand van de instructies van onze mentor. Bij sommige onderdelen worden overlevingstechnieken gegeven, bij andere vechtsporten. Het is verboden om met andere tributen vechtoefeningen te doen, van welke aard ook. Er zijn assistenten aanwezig voor als we met een partner willen trainen.
Batlas begint de verschillende onderdelen op te noemen. Ik luister maar half en bedenk vast wat het verstandigst is om het eerst te doen.
Ik kan niet vechten... nee, ik kan totaal niet vechten. Misschien moet ik dat doen... maar ik kan ook niet overleven, ik ben nog nooit in een bos geweest, heb geen hoge hitte meegemaakt en onze sneeuw was matig.
Ik denk dat ik moet beginnen met het overleven, ik ben best snel. De eerste dag kan ik de rest wel rennend ontvluchten, maar dan moet ik nu eigenlijk aan mijn conditie gaan werken...
Peinzend bijt ik op mijn lip, maar ik ben ook niet sterk dus ik kan wel wat gewichtheffen ge-
'Kom.' Brinnifs hand rust op mijn schouder en ik schrik op.
'Wat?' stoot ik ruw uit.
'Wow, rustig aan. Kom gewoon even mee.' Het is niet nodig om te zeggen, want we leggen een paar meter af en gaan op een verhoginkje zitten.
'Goed, wat denk jij dat het verstandigst is om te doen?' vraagt ze.
Ik zucht diep. 'Dat was ik nou net aan het bedenken maar... ik weet het gewoon niet.' We overleggen wat, maken even kort ruzie, om het daarna over eens te zijn dat we alles moeten doen. De dagen opdelen.
'Goed, dan ga ik... gewichtheffen,' zegt Brinnif, ze strijkt haar shirt recht en loopt weg.
Ik kijk om me heen en hoor overal gekreun van inspanning, geschreeuw, pijlen die diep in de muren boren en ik hoor zwaard tegen zwaard.
Ik loop naar de overkant, waar je vuur kunt leren maken.
'Hoi,' zeg ik. 'Hoe moet je vuur maken?' Wat een domme overbodige vraag, met welke andere reden zou ik richting het vuur maken lopen???
'Dat zal ik je eens vertellen, kom maar zitten.' de man klopt op een steen en ik ga zitten. Ik ga 2 manieren leren om vuur te maken. Een makkelijkere en een moeilijkere.
We beginnen met vuurstenen, de makkelijkere. Het duurt me maar een kwartier om een vonkje te laten ontstaan. Dan gaan we over op stokjes, stokjes die ik heel hard moet wrijven. Ik doe er minstens een half uur over, mijn handen schreeuwen en ik ben het zat.
'Oké, ik ga maar weer.' ik veeg mijn handen af aan mijn vest en haal diep adem, dat was nutteloos. Ik hoop maar dat ik als ik in de arena ben lucifers te pakken krijg... of beter niet.
Misschien moet ik maar gewoon sterven, nee. Ik moet Brinnif in leven houden. Over Brinnif gesproken, waar spookt die uit?

Reacties (5)

  • TropiaXL

    Brinnif? Gewochtheffen? Haha!!!

    3 jaar geleden
  • Blaaskaak

    Juist ja cool geschreven!

    3 jaar geleden
  • Diago

    Precies

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Brinnif gaat gewichtheffen? Ik zie haar nu opeens als een soort gewichtheffer voor mij.xD

    3 jaar geleden
  • Johanna123

    Het blijft heel spannend!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen