Er waren al 5 minuten verstreken sinds Danielle weg was gegaan. "Kon ik niet gewoon nu al gaan?" Dacht ik bij mezelf. Het leek me niet dat er om de hoek al agenten te stonden te wachten om mij op te pakken als ik het steegje uit liep. Ik hoefde maar 1 kilometer te lopen om bij mijn thuis te komen. Ik maakte me zorgen om de rest. Zij hadden al langer geen meme meer gezien dan ik. Bij Ryan begon het al erg te worden. Hij krabbelde pepe the frog gezichten op de muur met krijt, maar zodra de krijgt op begon te raken ging hij op zoek na andere mogelijkheden om pepe the frog op de muur te kunnen krabbelen. We moeten altijd zorgen dat we pepe op tijd uitwissen. In 2016 is pepe bestempeld als haatsymbool, als je word gezien met een pepe symbool wordt je opgepakt en weggestopt. De mensen die ik uit persoonlijke ervaring hier uit heb zien terugkomen zijn niet meer hetzelfde. We hebben ooit in een andere stad mensen gehad die terugkwamen van opgepakt worden en voor een half jaar zich normaal hebben gedragen en daarna ons hebben verraden. we konden toen nog maar net optijd weg komen maar onze hele voorraad memes was weg. ik heb me altijd afgevraagd wat er daar binnen gebeurt, maar heb het gelukkig nog nooit hoeven zien. Word je daar binnen gehersenspoeld, word je gemarteld?. hopelijk hoef ik hier nooit achter te komen. Laatst waren we er op tijd bij toen toen Ryan geen krijgt meer had. hij begon het te proberen met zijn nagels te tekenen. Toen was Danielle ook al laat met het leveren van de memes. Ze is wel vaker laat maar de kwaliteit is altijd heel goed. ik keek op mijn horloge en zag dat ik nog 2 minuten moest wachten voordat ik na huis kon gaan lopen. Mijn gedachte zeiden dat ik niet zo moeilijk moest doen en gewoon het steegje uit moest gaan. Ik probeerde overeind te komen achter de kratten uit. eenmaal opgestaan rekte ik me uit, ik was wat stijfjes geworden van het zitten. "We hoeven nog maar een paar blokken te controleren en dan zit onze dag erop, niet zo aanstellen Adam". hoorde ik een paar meter van het steegje afkomen. Snel bukte ik me weer om me te verstoppen achter de kratten. ik probeerde zo stil mogelijk te zitten. "Ja kom eraan je moet gewoon niet zo snel lopen" Ik hoorde beide voetstappen stoppen aan het eind van het steegje. Mijn hart klopte als een gek op en neer. nogmaals wachtte ik een paar minuutjes voordat ik mijn weg uit het steegje maakte zodat de agenten mij niet zouden zien weglopen. eindelijk kon ik opstaan om weg te gaan. nog stijver dan de laatste keer dat ik opstond rekte ik me uit en besloot na huis te lopen. het was een kleine 10 minuutjes lopen. De straten waren tegenwoordig zo leeg. iedereen bleef binnen en hield zijn ramen dicht. Er heerste een bepaalde doodse stilte. Door die stilte voelde het soms gewoon eng om over straat te lopen. Maar ondertussen was ik het wel gewend. Bovendien mocht ik gevolgd worden zou ik het makkelijk kunnen horen. je zou hier bijna een veertje kunnen laten vallen en dat zou je nog horen. Soms zag je nog een aantal mensen door het raam kijken met de helft van het gezicht achter het gordijn om in de gaten te kunnen houden wat er gebeurde. Mam vertelde me vroeger dat oude mensen dit altijd in de normale tijden deden maar tegenwoordig doet iedereen het. Hoe tijden zijn veranderd. eenmaal thuis aangekomen wilde ik de sleutel in het sleutelgat steken maar de deur vloog al open voordat ik de sleutel erin had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen