Foto bij hoofdstuk 12

'Hallo.'
Geen antwoord.
'Hallo.'
'HALLO???!!'
Eindelijk kijkt Brinnif op, haar hele shirt zit onder zweetplekken. Puffend legt ze de zware gewichten neer, ze hijgt, ze is met te zware gewichten begonnen. Ik schudt mijn hoofd en draai me weer om, mijn oog valt op mensen in dieppaarse gewaden. Spelmakers, een stuk of twintig. Met hun opschrijfboekjes stoppen ze bij ieder onderdeel om mensen te bekijken en op te schrijven hoe ze het doen.
Ik bijt op mijn lip, het zou wel handig zijn als ik nu iets goeds kon laten zien. Wacht... wacht even.... ik ben slim en snel en behendig. Ik kijk om me heen, nu echt GOED om me heen en zie dat er touwen aan het plafond hangen. Hoog heel hoog hangen touwen.
Ik glimlach, hoe kan niemand dat nou gezien hebben?
Ik ren naar een muur waar gleuven in zitten en trek mezelf met grote moeite omhoog. Mijn armen zijn slap, maar in principe zouden ze mijn magere lichaam moeten kunnen dragen...
Hijgend bereik ik het plafond. Ik raak het dichtsbijzijnde touw aan, het voelt ruw en ik zie nu al rode handen voor me.
Maar ik houdt me sterk en pak het touw vast, ik laat de muur los en slinger op en neer. Mijn vingers strekken zich uit naar het volgende touw, maar die is echt te ver weg.
Wat ben ik toch een sul. Wat ben ik toch een sukkel! Dit was allemaal één grote fout, hoe kon ik nou zo stom zijn om te denken dat ik van touw tot touw zou kunnen slingeren?
Opeens zie ik beweging in mijn ooghoek, kreunend kijk ik om, ik glijdt weg.
Een heel jonge jongen hangt aan de muur, nog geen meter van me vandaan. Hij strekt zijn hand naar me uit, ik pak hem vast en hij trekt me terug naar de muur.
'Hoi, ik ben Scott,' zegt hij. Scott ziet er goed uit, hij is klein, maar hij ziet er echt goed uit! Zo vindt ik hem knap, knap kwa uiterlijk en ik zie ook al duidelijke spieren. 'District 6.'
'Ik ben Ayden, district 4.'
Hij bekijkt me, hij is kleiner dan ik ben, waarschijnlijk ook jonger, maar hij is veel sterker. Ik voelde het al toen hij me naar de muur trok.
'Euh... bedankt, ik ben 14, jij?'
'Ik ben 12.' Scott glimlacht en pakt het touw vast, hij slingert zichzelf moeiteloos naar het volgende touw, tot hij bij de andere kant is.
'Kijk!' roept iemand van onder, iedereen kijkt naar Scott, hoe hij weer terug slingert. Alle spelmakers beginnen gretig te schrijven.
Hij komt weer bij me aan, glimlacht en springt zonder pardon naar beneden.
Ik ben woedend, niet op Scott, maar op mezelf. Ik ben telleurgesteld in mezelf, ik... ik heb mezelf gewoon de diepte in geduwt, ik heb niets om aan die mensen te laten zien. Niets.
Mijn oog valt op het onderdeel messen werpen. Oow ja, dat was ik van plan om te doen.
Ik laat me vallen, net zoals hij dat deed. Ik beland hard op mijn enkel, hinkel wat rondjes om mijn eigen as en val dan neer.
Wat een rot dag.

Reacties (1)

  • Diago

    Moi

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen