Foto bij hoofdstuk 14

'Onthoudt, het is dus heel belangrijk dat je een goed punt haalt!' herhaalt Careema weer.
'Duidelijk,' zeg ik en stop nog een lepel soep in mijn mond.
'Oh ja... en daarna zal je je mentor toegewezen krijgen.'
Dat is nieuw. Ik kijk verbaast op, net als Brinnif. We kijken elkaar even aan en dan vraagt ze:'Mentor? Krijgen we die dan nog? Ik-je zou toch denken dat dat een beetje te laat is? Hoe kan hij aanvoelen wat we nodig hebben in de arena? Hij kent ons amper!'
Careema is even stil, maar zeg dan: 'Daar heb je een punt, maar luister goed. Je hebt nog zat dagen, jij mag kiezen. Of een mentor of geen.' dan staat hij op en laat ons alleen.

Als ik uit de douche stap, pakt Ilse een handdoek en droogt me af.
'Gaan jullie weer...' begin ik.
'Nee, maar een beetje mooi maken mag wel.' Ze veunt mijn haren en doet er gel in, ik snap niet waarom ze nu opeens willen dat mijn haar naar achteren zit en bij mijn achterhoofd in pieken uitsteekt. Maar ja, dat zal ik nooit begrijpen.
Vando komt binnen met een crème, die Ilse op mijn gezicht smeert.
Krikf geeft me een onderbroek en neemt me mee.
'Goed, dadelijk komt Dandy binnen, hij heeft bijzondere kleding voor je!' hij glimlacht en steekt zijn hand uit. Ik pak hem aan en hij neemt me mee naar mijn slaapkamer.
Bijzondere kleren ja, een velrood sportpak brengt Dandy voor me mee.
'Wauw, dit is zo... zo... mooi.' Mijn oogleden hangen sarcastisch laag. Maar Dandy begint emotioneel te huilen.
'Ja dat dacht ik al!' jammert hij, en veegt een traan weg.
Ik doe het pak aan, gadverdamme. Het hangt helemaal bij mijn kont en ik veel te strak bij mijn bovenlijf. 'Goed eh.... ik ben klaar.' ik draai om.
Tot mijn geluk draait Dandy zich ook om en loopt weg.
Vlug doe ik het pak uit en doe een sportbroek en shirt met vest aan. Dan verplaats ik mijn haren wat en haal de crème van mijn gezicht.
'Ayden!' Careema komt binnen. 'Je ziet er... bijzonder uit.' hij haalt zijn neus op maar zegt verder niets, dan legt hij zijn hand op mijn schouder en neemt me mee.
Ik kom in een kleine ruimte met 24 poefs. Ik plof op een poef met nummer 5, lijkt me wel zo logisch.
Maar mijn logica wordt verbroken als Scott op de andere "5" stoel neerploft.
'Hee, je ziet er goed uit, echt.' zegt hij en leunt achterover.
Ik heb ondertussen een echt goede indruk van Scott gekregen, hij is zo slim, mooi, schattig en sterk. Serieus, als ik zou moeten raden hoe oud ik en Scott zouden zijn... Zou ik mezelf (lang, dun, slim, snel) wel 14 geven, zoals ik ben... maar ik zou Scott ook zoiets geven, hij gedraagt zich ook gewoon ouder, hij gedraagt zich alsof dit niet de aller eerste Hongerspelen is, hij gedraagt zich alsof hij er al meerdere heeft overwonnen.
'Wat ga jij doen?' vraag ik.
Hij kijkt opzij, waarom werkt hij niet als fotomodel? 'Ik... ik weet niet, iets met een zwaard, jij?'
Ik ben even stil.
'Jij moet iets met messen doen!' roept hij.
'Ja, oké.' dat was ik ook wel van plan, maar ik wil iets bijzonders doen... iets cools wat nog niemand ooit heeft gedaan. Opeens kan ik mezelf wel slaan, hoor mij nou. "wat niemand ooit heeft gedaan", hallo? HALLO!? DIT IS DE ALLER EERSTE HONGERSPELEN!

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen