Na een nogal vermoeiende lesdag, was ik blij dat ik weer terug naar mijn kamer kon gaan. Jamie had nog één les en was dus een uurtje later terug. Ik slofte de trappen op en draaide de sleutel om in het slot van onze kamer. Ik hoorde ineens iemand achter me iets roepen. Een mevrouw kwam met een versnelde pas aan lopen. Ik keek haar ietwat verward aan. "Ben jij Louis?" vroeg ze al snel. Ik fronste en knikte "dat ben ik". Ze overhandigde me een envelop. "Deze werd me zojuist overhandigd voor je". Ik bestudeerde het kalligrafie handschrift op de voorkant. Ik had mijn naam nog nooit in zo'n mooi geschrift gezien. "Van wie komt he-" probeerde ik nog te vragen, maar zodra ik op keek was ze al weg.
Ik was blij dat ik hier bij uit kwam en niet Jamie, gezien dat wel eens tot vreemde vragen kon leiden. Met de envelop ging ik op bed zitten, waarna ik de achterkant open maakte en vervolgens het nogal dure papiertje er uit viste.
Een mooi, versierd kaartje gaf aan dat er een expositie plaats ging vinden van ene Harry Styles. Ik begon automatisch te glimlachen. Ik zocht naar de datum en schrok toen. Vanavond?! Ik mocht van geluk spreken dat de helft van de schoolweek al voorbij was. Ik moest mijn huiswerk vanmiddag maken indien ik vanavond weg zou willen.
Ik stopte de brief onder mijn kussen en ging achter mijn laptop zitten, om vervolgens mijn huiswerk er bij te nemen en mijn best te doen om het fatsoenlijk af te maken.
Toen Jamie eenmaal een uur later binnen kwam lopen leek hij ietwat verbaasd door mijn drang om het af te hebben. "Heb je nog plannen vanavond of iets?"
Ik knikte terwijl ik door typte aan mijn verslag.
"Laat me raden: walmart?" grinnikte hij terwijl hij zich verderop op zijn bed liet zakken. Ik grinnikte zacht "ja zoiets".
"Weet je, op een dag staat Harry voor me en verspreek ik me nog" lachte hij. Ik schudde grinnikend mijn hoofd "dat zal hij vast waarderen".

Ik was op een rustig tempo naar Harry's galerij gelopen, om daar vervolgens de enigszins drukke ruimte binnen te stappen. Bij de ingang kreeg ik een glas champagne aangeboden, dat ik ook aan nam. Eén glas kon geen kwaad, toch? Ik keek rond, zoekende naar Harry. Toen ik hem uiteindelijk een eindje verderop zag staan, met zijn rug in mijn richting, kreeg ik de neiging om hem te omhelzen. Hij maakte gelijk weer in me los dat ik hem aan wou raken. Ik wist niet wat het was met die jongen, maar de aantrekkingskracht was enorm groot. Ik besloot maar gewoon een rondje te lopen, er van uit gaande dat Harry me zomenteen wel een keer zag staan.
Van het glas nippend stond ik voor ieder werk even stil en nam het in me op. Er was heel veel van Harry zijn persoonlijkheid terug te zien in de kunstwerken. Juist dat maakte het boeiend.
De meeste schilderijen waren ietwat rommelig, maar bevatte wel rechte lijnen. Het was een verward geheel, maar sprak toch over iemand die de controle graag had.
Des te verder ik kwam, des te interessanter het werd. Toen ik uiteindelijk een herkenbaar gezicht zag, viel me de mond ietwat open. Dat was ik?
Ik had even nodig om het op me in te laten werken. Mijn verbazing veranderde langzaam in trots. Het was een verdomd mooi schilderij, moest ik eerlijk toegeven. Ik herkende mezelf goed. Zowel mijn uiterlijk als persoonlijkheid was goed terug te vinden in het schilderij.
"Is goed gelukt hè?" klonk ineens een stem in mijn oor. Ik draaide me abrupt om, om vervolgens naar Harrry's brede grijns en fonkelende ogen te kijken.
"Enorm indrukwekkend" bracht ik uit. Harry glimlachte "ik hoopte al dat je zou komen". Harry stak zijn armen naar me uit bij wijze van omhelzing. Ik besloot die omhelzing aan te nemen. Ik voelde hoe hij zachtjes een kusje op mijn haar drukte voordat hij los liet. Ik kreeg het er spontaan warm van.
Er kwam nog een man naast ons staan om te kijken naar het kunstwerk. "Hé, dat ben jij of niet soms?" vroeg hij vrijwel gelijk aan mij. Ik knikte trots. Ik was dan ook trots.
Harry graaide in de binnenzak van zijn jasje en viste zijn telefoon er uit.
"Zou u misschien een foto willen nemen van ons bij het schilderij?" vroeg hij aan de man. Ik was geschokt door het feit dat ik op de foto moest, gezien ik er niet bepaald interessant gekleed bij liep. De man stemde gelijk in, dus besloot ik maar met Harry samen bij het doek te poseren. Het was vast een mooie herinnering voor later.

Reacties (2)

  • Smexy

    Dit is echt geweldig.

    4 jaar geleden
  • Paardenvriend

    Stel je voor hè.
    Dat ik Louis zijn zijn

    Ik loop daar... LALALAAA.
    Opeens zie ik mezelf.
    Schrikt.
    En denkt cool!
    Lollllllll.

    XD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen