Dark 3

Langzaam doofde ik mijn sigaret, terwijl ik naar de donkerblauwe wolken keek. Het was zaterdagmiddag én ik had nog hopen werk te doen. Het frustreerde mij al de gehele week- voornamelijk de foto’s van de blonde god. Zo had zijn broer hem genoemd toen ik hem voor het eerst ontmoette. Een god, en dat was Niall ook. Zijn blauwe ogen verlieten mijn dromen niet, ze jaagden mij op en werkten als een bezetene op mijn zenuwen.
De persoon in kwestie had ik al enkele dagen niet gezien of gehoord- dat zou ik niet aankunnen. Niet dat ik zou huilen of hem in elkaar zou timmeren, ik zou gewoon niet weten wat te zeggen.
Die avond- de dinsdagavond was het laatste moment dat ik hem had gezien én dat ik mijn andere vrienden überhaupt had gesproken. Ze lieten mij met rust, zagen mij afstandelijke houding, maar hielden mij in het oog.
Waarom ze dat deden, was mijn een raadsel, maar ik kon niet op hun gezichten blijven kijken.
Met snelle passen liep ik het atelier binnen, de sigaret had mijn zenuwen niet helpen bedwingen en de verwarde, hoopgevende blikken van Gemma en Melissa maakten ervoor dat ik snel mijn spullen nam en vertrok.
Ze waren een uur geleden aangekomen, al lachten en giechelend- maar dat was gestopt toen ze mij hadden gezien.
De andere aanwezige studenten hadden het ook opgemerkt- wie zou dat nu niet opvallen, maar hielden wijselijk hun mond.
Ze ontweken mij- iedereen.
Ze waren niet achterlijk en ik kon het hen niet kwalijk nemen.
Al snel opende ik mijn deur- of liever gezegd de deur van het appartement van Aimee. Na veel te veel te drinken had ze mij aangeboden om bij haar te slapen- dat het beter was om even afstand te nemen én ik had het maar al te gretig aangenomen.
Weg van de snobs, weg van de vragende blikken en weg van Liam. En niet te vergeten weg van Niall. Voor zover dat mogelijk was.
Ook had ik donderdagavond een telefoontje gekregen- van één of andere oudere man die geïnteresseerd was in mijn bokscapaciteiten. Deze avond had ik met hem afgesproken. Het was een plaats waarvan ik niet wist dat het hier was en het lag maar een kilometer of twee hier vandaan.

Hijgend veegde ik het zweet van mijn gezicht. Uitgeput, vol met beurse plekken en een gescheurde lip. Maar ik grijnsde en ontdeed mij van mijn bokshandschoenen.
Het eerste duel was lastig geweest, ook omdat ik al maanden niet meer bokste voor wat geld. Nadat ik enkele rake klappen had gekregen, had ik mijn tegenstander zonder tegenwerking uitgeschakeld. Het gejoel, de typische geur van zweet, met bloed en leer wonden mij op en 3 uur later stond ik met een zak vol geld terug in de kleedkamer.

“Hé, Malik.”
Vliegensvlug draaide ik mij om, ik verwachtte niemand.
“Adam.”
Hij grijnsde en liep toen de kleedkamer binnen.
“Gewonnen?”
“Wat denk je?”
“Je ziet er niet uit.”
Mijn shirt speelde ik uit terwijl ik hem antwoordde: “ik ben de heetste jongen in dit gebouw.”
“Droom verder Zayn, de meisjes kan ik niet van mij weg slaan, maar als er hier jongens zouden zijn, zouden ze als bosjes voor je vallen.”
Ik grinnikte. Hij had gelijk. Sommige meisjes boden zich aan, ook al hadden ze hun twijfels, dat maakte hen niets uit. En jongens die op jongens vielen, vond je hier amper.
“Wat kom je doen?”
“Ik heb je wedstrijden gemist- maar ik kan je wel terugbrengen?”
Ik knikte dankbaar- mijn spieren begonnen al te protesteren toen ik enkel dacht dat ik nog wat moest wandelen.

Na twintig minuten stond ik voor het bekende appartement. Adam stopte de auto, maar stapte niet uit.
“Wat is er?”
Ik kon de spanning voelen die er hing- Adam had een reden om hier te zijn én ik wilde het weten.
“Je moet terug naar de campus, Zayn.”
Ik schudde mijn hoofd en zuchtte.
“Je kan niet blijven weglopen van de snobs én je moet je lessen volgen.”
Mijn beste vriend keek ik aan, hij had gelijk.
“We nemen je spullen en vertrekken.”
Er was geen praten aan, Adam wilde niet luisteren én ik wist dat hij ergens gelijk had.

Een half uur later hadden we alles versleept naar mijn oude kamer. Liam zou er niet zijn, want hij speelde momenteel zijn match. De vraag of hij nu alweer op het veld mocht staan of niet, bande ik uit mijn hoofd.
“Je kamergenoot is netjes.”
Ik knikte, Liam was netjes.
“Iets typisch voor snobs, vrees ik.”
“Bezorg je hem dan niet te veel grijze haren?”
Mijn vingers gleden over de map met foto’s- ik moest Liam nog hebben. Ik haalde mijn schouders op.
In de rest van het gebouw was het muisstil- iedereen was naar de match aan het kijken of bracht het weekend thuis door.
Adam nam zijn tijd om mijn kamer door te kijken, vond koeken en at deze op.
Verdiept in gedachten, schrok ik op van het geklop op de deur. Snel blikte ik naar Adam en voelde toen het mes aan mijn heup.
“Zayn?”
De meisjesstem, doordrenkt met bezorgdheid, zorgde ervoor dat ik de gedachte om de deur dicht te laten, wegstopte.
Misschien was ik boos op haar, negeerde ik haar de hele week, maar op dit moment wilde ik weten wat er was.
“Melissa?”
De deurklink in mijn handen kreunde bijna door de ingehouden woede en verwachting.
“Ben je hier al lang?”
“Is dat het eerste wat je vraagt, Mel?”
“Nee, sorry. Het spijt me, Zayn.”
Ze keek vluchtig om zich heen en haalde haar handen uit elkaar.
“Kom je binnen, Melissa?”
Haar ogen werden groter toen ze Adam ontdekte, maar glimlachte toch lichtjes.
“We laten niemand buiten wachten, toch?”
Ik zette een stap achteruit en bekeek haar goed. Ze zag er geschrokken uit, bleek en met wallen onder haar ogen.
“Wat kom je doen?”
Het klonk botter dan de bedoeling was, maar de woorden hadden mijn mond al verlaten. Zij hoorde bij de snobs.
Adam zond mij een dodelijke blik en bekeek haar toen even.
“Wil je iets drinken én even zitten?”
Ze schudde haar hoofd en keek mij toen aan.
“Zayn, er zijn hier enkele van jouw vrienden- of de mensen die jij kent. Degene die Niall vastgenomen hebben… Ze zijn aan het kijken naar de match.”
“Shit.”
Ik dacht het, maar Adam sprak het uit. Wat deden zij hier? Hadden ze hier al niet te bond gemaakt?
“Jullie moeten meekomen- ik weet niet wat ze willen doen, wat ze Niall willen aandoen. Ik kon je niet bereiken, Zayn….”
“Mijn gsm heb ik de afgelopen uren niet bekeken. Ik had het druk.”
Niall was mijn probleem niet meer. Dat had ik gedacht. Maar zolang ik de afspraak niet nakwam, zouden ze hier blijven ronddolen. En dat was gevaarlijk.
“Nu hebben we het minder druk en kunnen we mee gaan kijken naar de match?”
Adam lachte charmant én op zijn meest onschuldigste manier naar Melissa. Alsof hij zich wou excuseren voor mijn gedrag.
Hij nam zijn jas en gooide mij mijn jacket toe.
Melissa stond voor de deur, wachtend totdat wij klaar waren. Ik blikte nog één keer haar kant op en draaide mij toen naar Adam.
“Fucking klootzak.”
Hij lachte alleen maar en boog zich naar mij toe.
“Vergeet je geld niet. Dat is misschien het enigste dat hem kan redden.”




Reacties (1)

  • Writex83

    Ehm, waarom zijn die eikels nog met Niall bezig als Zayn (wat iedereen kan zien en merken)
    afstand genomen heeft. Hij heeft zijn telefoon niet voor niets uitgezet.
    Dat hij niet bereikbaar is, zou ook een teken moeten zijn.

    Zayn, dafaq???? Eerst wil je je vrienden van vroeger niet meer zien en alles, en nu wil je opeens
    weer gaan boksen waardoor je weer terug wordt gezogen in dat wereldje? Lijkt mij dat als je eerst
    alles gedaan hebt om daar los van te komen, dat je dan niet terug gaat.

    En wanneer gaan de anderen zich realiseren dat Zayn niks meer met Niall te maken wilt hebben?
    Kan Niall dan niet voor zichzelf opkomen?

    xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen