Foto bij Dark 5

Dark 5

Het voelde niet goed- het was 2 uur s’nachts en ik dwaalde rond op de campus. Onrustig, gevoed door de gebeurtenissen van die avond, schopte ik in het niets.
“Zayn?”
Mijn blik gleed naar het geluid en ik zag haar afkomen.
“Sophia?”
Wat deed zij hier?
“Ik word gevolgd denk ik.”
Ze fluisterde het zo zacht, dat ik bijna niet verstaan had. Maar ik onderdrukte de neiging om met mijn ogen te rollen én haar achter te laten.
“Wat doe je hier?”
Dit was geen plek om alleen te zijn, niet voor een meisje, en al helemaal niet wanneer Yeth en Dario nog maar enkele uren geleden hier waren geweest.
“Ik wilde mij nog verkleden en was op weg naar Liam. Maar er volgde mij iemand.”
Ze zette een stap naar mij toe.
“Ik breng je wel naar Liam.”
De gedachte dat Yeth of Dario het leuk vonden om iemand op stang te jagen, maakten mij woedend.
Fuck. Dit was helemaal mijn fout. Mijn vrienden, of hoe ik ze nu ook bezag, liepen gevaar. En dat was de fout van mijn verleden. Ik kon het niet meer ongedaan maken, het negeren dat dit niets met mij te maken had.
Vroeger had ik geen vrienden gehad, of amper. Adam en Anne waren mijn beste vrienden, of ze kenden mij toch het best- maar niemand was zo warm en begripvol als Melissa. Niemand kon iemand op stang jagen op de manier hoe Louis het deed. Het was onschuldig. En die manier van omgaan was ik gaan appreciëren.
Helemaal het tegenovergestelde dan hoe ik mezelf enkele jaren geleden had gedragen en de entourage waarin ik mij toen bevond.
“Wat is er met je lip gebeurd?”
We hadden al enkele minuten zwijgend naast elkaar gelopen. Ik verzonken in mijn gedachten, maar heel oplettend, terwijl Sophia om de vijf seconden rond haar keek, bang dat één of andere kerel haar zou overvallen.
“Kijk niet zo rond als een bang hertje.”
Het kon mij niet schelen dat ze doodsbang was, ze moest hier weg. En door haar belachelijk gedrag, kon ons dit weleens problemen opleveren. Nog meer problemen.
Ze hapte naar adem, maar keek dan alleen maar voor zich.
“Ken jij hen? Ik denk dat het dezelfde waren als tijdens de match.”
Ze moest haar mond houden.
“Sophia, hou je mond. Als je hier heelhuids vandaan wil geraken, stap dan gewoon door. Oké?”
Het klonk dreigend, maar zo wist ze dat ik het meende. Want ze waren dichter gekomen, ik hoorde hun voetstappen én ze deden niet de moeite om zich onzichtbaar te maken.
Ze hadden lef- verschrikkelijk veel lef, dus wilde ik haar hier zo snel mogelijk weg.
Ik versnelde mijn tempo langzaam, legde mijn hand- het protesterend geluidje van Sophia negerend, op haar rug.
Liam zou mij vermoorden als hij wist dat Sophia elk moment kon overmeesterd worden, beroofd en verkracht worden door kennissen van mij.
Ze glimlachte opgelucht en wreef haar haar uit haar gezicht, toen we de ingang van onze campus zagen.
Maar ze had te vroeg gejuicht want ze waren er bijna en ik keek snel naar hen.
Ze had gelijk gehad en ze grijnsden.
“Lopen Sophia!”
Ik duwde haar de trap op, de lift bevond zich nog op de vijfde verdieping- dat zouden we niet halen.
“Doe ik!”
“Haast je verdomme!”, ik duwde haar omhoog, mezelf als schild gebruikend tussen haar en Yeth en Dario.
De eerste verdieping. Ze sloeg haar voet om. Ik stak haar voorbij en nam haar pols vast.
“Sophia!”
Ze trok zich los. Haar gezicht betrok.
“Ik zou lopen, popje!”
Ik zag haar ogen groter worden en duwde Yeth weg en duwde Sophia de trappen op.
Dario gaf ik nog een vuist en liep haar toen achterna.
Ik had ze even opgehouden, maar ze zouden ons terug inhalen.
“We zijn er bijna”
Ik hijgde- trappen lopen haatte ik. Maar ik kon niet anders. Tweede verdieping en uiteindelijk de verdieping waar ik verbleef.
Juist nog de gang doorlopen- shit. Ik voelde een voet ik mijn rug en viel absurd op Sophia die gilde.
Verdomme.
“Hou je klep, teef.”
Met adrenaline gevuld duwde ik me recht- Sophia moest hier weg, het was nog enkele meters.
“Loop” Mijn lippen vormden het woord, terwijl ik haar verder duwde- ik ging ze ophouden én misschien kon ze de deur bereiken en aankloppen én hopelijk zou ze hen verwittigen.
Twee tegen één. Het had mij nooit afgeschrikt en met een woedende, kille woedende blik keek ik mijn tegenstanders aan.
Yethi sprong als eerste naar voor en ik blokte hem direct af. Ik mocht ze niet rond mij laten cirkelen, dat was altijd gevaarlijker.
Hij kreunde en Dario stormde naar mij toe. De adrenaline pompte door mijn lichaam én het idee dat ze hetzelfde wilden doen met Sophia, of nog erger, dan met mij zus, zorgde voor de kracht.
Sophia bonkte op de deur, terwijl ze Liam’s naam riep- Ik draaide mij om, hopend dat ze zouden komen, maar die onoplettendheid werd mij fataal.
Ik hoorde Sophia nog mijn naam roepen, toen er iets hard tegen mijn hoofd werd geslagen. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar de pijn in mijn hoofd maakte dat onmogelijk.
Nog geen seconde later, voelde ik vingers langs mijn hals, terwijl ik ze als een gek wegduwde- ik wist dat ze mij niet gingen vermoorden. Zo dom waren ze nu ook niet. Maar ze gingen hun statement duidelijk maken.
“Hehe, Zaynnieboy.”
“Nu praat je wat minder fel toch?”
“Blijf daar maar staan- anders gaat er bloed vergoten worden.”
Ik hoorde een klik van een pistool. Shit.
“We willen je vrienden geen pijn doen Zayn, maar dan moet je iets beloven.”
Ik knikte, mezelf verplichtend om mijn ogen open te krijgen. Het was al vernederend genoeg.
“Volgende week dinsdag, nieuwe wedstrijd. 70% van het bedrag is voor ons.”
Ze wisten het- ik moest hen nog veel geld. Heel veel geld. Maar vorige jaar was het een bijzaak geweest, het had mijn droom kunnen waarmaken, naast de studiebeurs.
Er had toen geen haan om gekraaid, maar Bruce was slimmer en Kyle nog veel slimmer en ze hadden het bedrag opgemerkt.
“Deal?”
Ik knikte, voelde de vragende blikken.
Dario liet mij lichtjes los, maar nog niet helemaal.
“Dan gaat het popje met ons mee. Of nemen we dat blondje?”
Natuurlijk zouden ze daar niet bij laten.
Dario had zich al van mij afgewend en ik greep mijn mes. Vliegensvlug, Dario had zich een beetje omgedraaid, maar ik was sneller.
“Yeth, ga. Anders is Dario dood.”
Lachtend keek hij mij aan, maar die verdween toen hij het mes zag, tegen de slagader van zijn vriend.
“Ik ben sneller, dat weet je toch?”
Hij richtte het wapen op Sophia- die spontaan begon te huilen.
“Dat lieg je”- en ik vervolgde, terwijl ik mijn vrienden niet durfde aan te kijken “Ik heb het je al gedemonstreerd.”
“Yeth, laat hen gaan. We vinden wel iemand.”
“Oké”
Hij vergrendelde zijn wapen en ik liet het mijne ook zakken.
“Tot dinsdag, Zaynnieboy.”
Yeth had het lef om mij bij mijn schouder te duwen, maar ik trok het mij niet aan. Mijn blik was alleen maar gericht op de toeschouwers.

Reacties (2)

  • FollowYourDream

    OH, arme Sophia! Ik zou zot worden als ik haar was!
    Hopelijk stoppen die jongens met Zayn lastig te vallen.
    En wat hebben ze in godsnaam met Zayns zus gedaan? Toch niet verkracht, mag ik hopen...

    Ik ben eindelijk bijgelezen (denk ik). Het heeft lang geduurd (:

    Maar jullie schrijven nog steeds zo geweldig! Love it!

    Xxx

    4 jaar geleden
  • Writex83

    Net wat ik dacht! Zayn, je had ze de eerste keer niet moeten betalen.
    Trommel je vrienden van je verleden allemaal bij elkaar en daag 1 van hen uit voor een gevecht.
    Als jij wint, laten ze jou met rust en de vrienden die je nu hebt.
    Als je verliest, kom je nog niet van ze af maar je kan hoe dan ook eisen dat ze je nieuwe vrienden
    met rust laten. Hun hebben niks met je verleden te maken.

    Anders moet je nog meer lef tonen en naar de politie gaan. En hoe zit het met de beveiliging
    op de campus van de universiteit??? Die horen rond te lopen om dit soort dingen tegen te gaan.

    xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen