Foto bij Dark 7

Ik bekeek mezelf in de spiegel, hoorde de mensen juichen én wist dat ik deze avond moest winnen. Niet één game, maar ik moest alles winnen. Opgefokt deed ik mijn bokshandschoenen aan, de drang tegenhoudend om een sigaret te roken.
Zaterdagavond had ik mijn laatste sigaret gerookt, omdat ik wist dat ik agressiever, met meer precisie speelde, wanneer ik van de sigaretten afbleef. In mijn ooghoek zag ik Adam tegen de deurpost leunen. Hij had dit al veel eerder gezien, hij schrok niet van mijn woeste blik, mijn kapotgebeten lippen, de blauwe plek op mijn oog en het neurotisch getik van mijn rechtervoet.
“Ben je er klaar voor?”
Hij wist wat er op het spel stond- hij wist dat ik van mijn-zijn bende gestolen had. Of mijn-zijn ex- bende. Ik wist het niet goed waar Adam zich bevond, het was een beetje duister. Net zoals dit gehele verhaal.
Het was Bruce die het bedrag had opgemerkt- ze konden het geld goed gebruiken om Kyle vrij te kopen. En zonder dat ik het wist, had ik dit voorkomen, maar zou ik mezelf uitputten om de jongen die ik het meeste haatte, vrij te kopen.
Ik had geen keuze, zaterdagavond was nipt geweest- én ze zouden het zo opnieuw doen. Toen ze die avond vertrokken waren, was ik eindelijk in mijn bed gekropen, maar had de slaap niet kunnen vatten. Ook was Liam niet meer teruggekomen én ik voelde me schuldig dat ik hem uit zijn eigen kamer gedwongen had.
“Malik.”
Ik staarde in Adams ogen- en zag verborgen opwinding.
“We moeten gaan, nu.”
Nog één blik in de spiegel werpend, liep ik hem achterna.
De decibels verluidden, mijn naam werd gescandeerd én hier en daar zag ik een flits.
Ik moest winnen én op dit moment maakte ik een grote kans- 3 dagen aan één stuk had ik getraind, met het gevolg dat mijn schoolwerk opstapelde, mijn zorgen nog groter waren, maar dat ik terug de kneepjes van het vak kende.
één schouderklop verwijderd van het duel, sloot ik mijn ogen en ademde ik diep in. Het leer, het zweet van de omgeving, het geluid van gillende, aanmoedigende mensen, bezorgden mij een adrenaline stoot.
“Go. Laat hen zien wat je waard bent, Zayn.”
Ik stapte de trapjes op, mijn blik op mijn tegenstander. Hij zag er jong uit, onervaren, zonder één litteken op zijn lichaam én heel even voelde ik een steek van medeleven. Maar zo zou ik het niet winnen én zo zou hij het niet leren om te overleven. Ik glimlachte vluchtig naar mijn tegenstander en toen klonk de start van het kamp.
Uitgeput dronk ik mijn flesje water leeg terwijl ik leunde op de touwen. We hadden even een break. De eerste tegenstander was een eitje geweest. Hij had nu zeker enkele blijvende littekens op zijn lichaam. Nu moest ik tegen één van de beste spelen. En ik kende hem- het was niet te vermijden geweest, maar ik had hem toch liever vermeden.
Ik voelde zijn blik van Dave- zo heette mijn tegenstander, maar negeerde hem. Hij was een kop groter dan mij en had een gezet postuur.
“Hé, Zayn.”
“Dave.”
Het was niet zo dat ik hem niet mocht, maar verliezen van hem deed ik ook niet graag.
“Lang niet gezien.”
Ik knikte- ik had hem al enkele keren bekampt tijdens mijn vorige “carrière”. Het voelde belachelijk.
“Zijn dat je vrienden?”
Ik keek hem recht aan. Wat bedoelde hij?
“Adam is hier. Niemand anders.”
Ik voelde hoe een verstikkend gevoel zich door mijn lichaam verspreidde- er kon hier niemand anders zijn. Er mocht niemand anders zijn.
“Die hunk is toch niet je vriendje?”
Ik draaide mij om naar de plaats waar hij naar toe wees.
Fuck. Liam. Sophia, Harry en Louis.
Wat deden zij hier?
“Welkeen bedoel je?”
Ik grijnsde en voelde een schouderduw.
“Bruin, bruine ogen, met dat meisje.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Droom verder Dave. Hij is hetero.”
Ik kon de woede die ik voelde niet onder stoelen of banken steken, dus liep ik weg en zocht Adam. Hij stond juist buiten de ring, pratend met één of andere groupie.
“Adam”- ik siste het, het was fucked up- ik wilde niet dat ze zagen hoe ik vocht, hoe het bloed vloeide én hoe goed ik mij erbij voelde. Bot op bot, huid op huid, het ijzerachtige smaak van bloed.
“Haal ze weg-haal ze hier godverdomme weg- ze zijn als prooien. Ze zijn met vier. Sophia, Liam, Harry en Louis.”
Ik moest geen verdere uitleg geven want Adam verdween in de massa.
Ze konden elk moment lastiggevallen worden, beroofd en ik had Sophia’s onzeker blik gezien- ze was het nog niet vergeten wat mijn entourage die ik had, met haar wilde doen. En de anderen pasten hier niet. Te dure jackets, de blik in hun ogen.
“Heb je Adam nu écht gevraagd om ze weg te halen? Hou je niet van supporters? Of bang dat hun mooie kleren zouden scheuren?”
Ik draaide me op en staarde in Dave’s ogen, maar hield mijn mond.
“Slecht plan om ze uit te nodigen- of verschrikkelijk naïef van hen om te komen.”
Ik blikte nog één keer naar hen en zag toen dat Dario en Jeth er stonden én nog een heleboel anderen. Ik wilde schreeuwen dat ze fucking moesten lopen voor hun leven- maar ik voelde een hand op mijn schouder.
Met een ruk draaide ik mij om en staarde in de ogen van de scheidsrechter. Shit.
Dave grijnsde. Ik stopte de gedachte weg over in welke toestand de snobs én Louis zich bevonden.
“Als je hen nog levend wil zien, zou ik maar vechten.”
Ik deelde de eerste klap uit.
Vechtend voor mijn geld, voor mijn leven én dat voor mijn nieuwe vrienden.




Reacties (2)

  • FollowYourDream

    Oh spannend...
    Pff, wat een heerlijk verhaal seg. Ik wou dat ik zo mooi kon schrijven als jullie...
    Dat ik überhaupt zo'n geweldige verhaallijn kan verzinnen...
    Echt veel respect voor jullie lieverds!
    Dankjewel om nu weer een fantastische glimlach op mijn gezicht te toveren dankzij dit heerlijke verhaal!

    Xxx

    2 jaar geleden
  • Renate1983

    Allereerst, sinds wanneer beschouwd Zayn Liam, Sophia Harry en Louis als vrienden???
    Hij heeft zich van hen gedistantieerd. Zelfs Liam voelt zich niet altijd op zijn gemak in hun kamer als Zayn er is.
    Hoe komt het dat Sophia Liam niet overtuigt heeft om niet naar dat gevecht te gaan??
    Alleen door Liam dat Harry en Louis er ook zijn. Als ze even nadenken dan weten ze dat het niet slim is om daarheen te gaan.

    Op het gebied van grammatica, wil ik alleen even kwijt dat ik soms een komma mis, en dat 'welkeen' geen woord is.
    Gezien de regel waar dit staat, is 'Wie" beter.

    xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen