Mari verliet het lokaal zo snel als ze de mogelijkheid had en dagen daarna kwam ze niet op school opdagen. Even dacht ik dat het meisje niet meer terug zou komen tot er op een ochtend twee weken na de hele gebeurtenis een zwarte SUV het terrein op kwam rijden. Door de geblindeerde ramen konden we niet naar binnen kijken en de meeste van de leerlingen bleven even staan om te kijken wie er uit zou stappen. Een gespierde man met tatoeages die zijn gehele lichaam leken te bedekken kwam uit de bestuurders kant en de leerlingen zetten een aantal stappen naar achter om niet te dicht in zijn buurt te komen. De man opende de passagiers deur en Mari stapte uit. Haar uniform had een paar kleine kreukels en op haar neus balanceerde een grote, zwarte zonnebril.

"Ze is terug!" je kon ze door de gangen horen rennen terwijl ze het nieuws schreeuwden naar wie er ook maar in de buurt was. Vanuit het raam van het lokaal zag ik hoe ze kort naar boven keek, alsof ze zichzelf voor aan het bereiden was. Ze gooide een tas die niet het standaard uniform van st Elena's was over haar schouder. Terwijl de andere jongens met mij uit het raam staarden probeerden de meisjes alles te negeren. Eerder hadden ze Mari's tafel al zo ver mogelijk van hun groep geschoven, waardoor ze nu naast mij zat achter een muur van jongens.

Mari kwam het lokaal in gelopen en de sfeer de ze mee nam had effect op iedereen. Mensen van andere lokalen waren haar gevolgd om haar beter te bekijken en vanuit de groep was hier en daar wat gefluit te horen. Het meisje keek op voor haar tafel en door de nieuwe witte lak vond ze hem al snel tussen de houten maar onder geverfde tafels van ons. haar schouwders zakten omlaag toen ze zachtjes zuchtte maar ze liep vol zelfvertrouwen door de groep van jongens naar haar eigen tafel. De leraar die zich door de groep jongens voor het lokaal wist te dringen schoof lastig de deur dicht en iedereen begon zich op de les voor te bereiden. als laatste deed Mari haar zonnebril af. Hoewel ze het goed had bedekt met make-up kon ik nog lichtjes een donkere vlek bij haar rechter oog zien. De rest leek er niet veel van te merken, misschien omdat ze niet zo dichtbij zaten als ik, en deed wat ze normaal ook tijdens de lessen deden.

"Wat is er met je oog gebeurd?" vroeg ik tijdens de korte pauze die we tussen de les hadden. Mari zuchtte "Tegen een deur op gelopen" de sarcasme was duidelijk in haar stem te horen. Jason die bij mij was gaan zitten merkte het ook op. " Wow, das een grote blauwe plek voor een deur." Mari keek ons aan en was duidelijk niet in een goed humeur. " Het was een grote deur". De meisjes hadden kennelijk het gesprek gevolgd en begonnen te giegelen. "Volgden wij al deze jaren zo'n idioot?" een Rimpel vormde zich op Mari's voorhoofd terwijl ze zich af leek te vragen of de meisjes ons sarcasme niet hadden begrepen. Ze leek het te willen negeren maar de meisjes bleven niet stil. Angel ,die voral aan haar hoge piepstem te herkennen was, slaakte een zacht kreetje. "Ze heeft echt een blauw oog!" De jongens draaiden zich nu ook om naar het meisje dat helemaal achter in de klas zat. De jongens kwamen dichterbij om het beter te bekijken en Mark floot zachtjes. "Ik weet niet tegen wie je gevochten hebt, maar houd hem uit mijn buurt graag." Jason keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan. "Heb je Mari niet zien vechten? Als zelfs zij zo'n plek krijgt...." De jongens leken nu zelf nog meer onder de indruk. Mari rolde met haar ogen en focuste zich weer op haar schoolboeken. "het is niet alsof ik terug ging vechten." hoorde ik haar nog zachtjes mompelen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen