Die middag verscheen Raiden weer op het school terrein. Hij was net op tijd om te zien hoe de zwarte SUV Mari weer op kwam halen. "Die woont kennelijk weer thuis." Raiden leek niet blij met dit nieuws en hij leek nog meer gespannen toen hij het nieuws hoorde over haar blauwe oog. "Het was al vreemd dat ze een zonnebril droeg..." Hij zei het met zijn kaken op elkaar maar de andere jongens bleven enthausiast door praten. "Kan je je voorstellen hoe goed haar tegenstander geweest moet zijn geweest?" "Die zou ik dus echt nooit willen vechten." Raiden leek zichzelf op zijn tong gebeten te hebben en reagheerde met een agressieve "Dat heb je ook wel door als je hem ziet." Sommigen leken verbaasd door hoe kortaf Raiden klonk, anderen waren verbaasd dat Raiden wist wie ze gevochten had, maar iedereen had door dat er iets slechts aan de hand was. Raiden trok me zachtjes bij de groep vandaan "Was er iets anders dat niet normaal was?" Raiden gedroeg zich alsof dit om leven of dood ging dus ik dacht er nog even over na. "haar kleren waren wat gekreukt?" Raiden leek ok met dit antwoord en even leek hij zich wat te ontspannen. Plotseling schoot het me te binnen "Haar tas was anders." Meteen draaide Raiden zich weer naar mij toe en Jason die mij gehoord had stemde in. "het was een oude schoudertas, zag er best cool uit." De jongens lachten en Marks stem klonk boven de groep uit toen hij zei "Ze zag er eigenlijk zoiso best cool uit." de jongens lachten nog harder en begonnen met elkaar te praten over hoe Mari er uit zag vanochtend.

Ik was meer gefocussed op Raiden die ergens compleet anders leek te zijn met zijn gedachten. Ik wilde hem vragen wat er aan de hand was maar voor ik dat kon doen schrok hij op en maakte hij zich klaar om te vertrekken. "Hou haar in de gaten voor me." schreeuwde hij over zijn schouder voor hij het terrein af rende, ons verbaasd achterlatend.

De volgende dag verscheen Mari op dezelfde manier op school, alleen dit keer zonder bril. "Mevrouw Park, ik geloof niet dat die tas deel maakt van het st. Elena's uniform." Onze mentor gaf haar een kritische blik. Het had ons niet lang gekost voor we er achter hoe streng deze st. Elena's docent was. Mari glimlachte zachtjes en schudde haar hoofd alsof ze al genoeg aan haar hoofd had. "Dat is correct, maar hij is wel onderdeel van het Shirokin uniform." De leraar was er zeker niet blij mee dat dit eerst o-zo-keurige meisje geen model leerling meer was. "Dan stel ik voor dat je een uniform kiest en ze niet combineerd." Mari knikte alsof het haar absoluut niets meer kon schelen. "Zal ik doen mevrouw."
Katie, de nieuwe leider van de meisjes, keek boos Mari's kant op en toen onze mentor het lokaal had verlaten liep ze op het meisje af. "Ik kan nogsteeds niet geloven dat wij jou ooit volgden." Mari leek haar te willen negeren maar Katie ging door. " We zijn hier nu drie maanden en je gedraagd je nu al zo? We hadden gelijk over deze school; er kan niets goeds van komen." Mari wreef met haar hand over haar gezicht en grinnikte. "Echt? School? Daar wil je het met mij over hebben?" Katie zette een klein stapje naar achter, verbaasd door deze onverwachte reactie. "Ik heb zo veel meer aan mijn hoofd op het moment, maar prima, wat is er mis met deze school? laat maar horen." Katie's gebruikelijke glimlach liet verbazing zien. "Wat is er niet mis met deze school?! De leraren zijn slecht, het gebouw valt uit elkaar en het zit vol met dit idiote tuig dat niets kan behalve vechten!" ik was niet de enige die zich beledigd voelde maar Mari's zachte gelach maakte me te geinterresseerd in dit gesprek om er iets van te zeggen. "Misschien heb je wel gelijk-" beledigde geluidjes kwamen bij de jongens groep vandaan. "-maar waar is st. Elena goed in? Dat vraag ik me de laatste tijd echt af." Mari stond op en kwam nu erg dicht in de buurt van Katie "Vriendschap is het niet, dat hebben jullie mij duidelijk laten zien." Katie zette een stap naar achter terwijl Mari door bleef razen. "Interesse tonen? vast ook niet want deze jongen wist binnen een week al meer over mij dan jullie in twee jaar." Iedereen keek naar mij aangezien ik in de richting waar Mari's wijsvinger heen wees zat. "Naar onze pappies toe gaan om te klagen? vast niet, anders zaten we nu niet in dit gebouw. Nadenken?" De monden van een aantal van de jongens begonnen langzaam open te zakken. Nooit hadden ze verwacht dat de groep die eerst zo gehecht en beleefd leek iemand als dit als leider had gehad. "Nadenken zal het ook niet geweest zijn. Ja, we halen hoge cijfers, maar tot nu toe heb ik nog geen enkel van jullie horen vragen waarom we in HEMELSNAAM met deze school gebundeld zijn!" Katie was onderhand zo ver naar achteren gelopen dat ze bij haar eigen tafel was aangekomen. "Ik heb geen tijd voor deze bullsh*t" Mari greep haar tas vanhaar tafel en liep het lokaal uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen