Foto bij Season 9 - Chapter 10 - Season Finale

Tadaaaaaaa hier is dan eindelijk de seizoensfinale van Season 9!
Season 9 is een beetje traag verlopen, maar ik hoop dat seizoen 10 een stuk sneller geschreven zal worden.
Ook is de character bios weer aangevuld.

Echter zal seizoen 10 wel echt het laatste seizoen zijn voor deze story en direct ook mijn laatste daad die ik hier zal verrichten op Quizlet.
Quizlet heeft mij veel plezier opgeleverd, maar inmiddels heb ik een leeftijd bereikt waarbij ik niet altijd tijd heb om te schrijven.

Maargoed, zo ver is het nog niet!

ENJOY

Lisley Loneglow

Ik liep naar de ziekenboeg waar de overlevenden van de aanval van de duistere ridders zojuist waren binnengebracht vanuit Brinefort. Ik wilde ze graag spreken en werd gevolgd over de gangen door Cliffin en wat wolven van Rhys, die blijkbaar de opdracht hadden gekregen om mijn zijde niet te verlaten.
Toen we de ziekenboeg binnen kwamen, maakte de zusters een lichte buiging voor me en liep ik naar de verschillende bedden toe waar een paar dames en heren in lagen. Hun verwondingen zagen er afschuwelijk uit en zo te zien hadden ze het zwaar te voorduren gehad.
‘Majesteit’ zei een van de dames die vanuit haar bed een buiging probeerde te maken.
‘Alsjeblieft, doe geen moeite’ zei ik terwijl ik een hand omhoog deed. ‘Wij zouden voor jullie een buiging moeten maken. Jullie hebben een levensgevaarlijke aanval overleefd, waar zelfs mensen met gaven het behoorlijk moeilijk mee zouden hebben. Jullie kunnen blijven net zo lang als jullie willen’.
‘Dank u wel, majesteit’ zei een andere jongen.
‘Als ik zo vrij mag zijn jullie wel een paar vragen te stellen?’ vroeg ik. De jongeren knikte en ik ging op de rand van een van hun bedden zitten.
‘Wie zou mij een beschrijving kunnen geven van de aanval? Met hoeveel waren ze, heeft iemand nog iets anders gezien?’
De jongeren bleven stil en staarden voor zich uit, waaruit ik concludeerde dat het een traumatische ervaring voor hen was geweest.
‘Ik geloofde de verhalen nooit die de gaven ophingen’ zei toen een meisje vanuit haar bed. ‘De verhalen over duistere ridders die opdoemde gevolgd door donkere rookwolken die voortbewogen met hun voeten. Hoe groot en massief ze waren en hoe snel ze zich voort konden bewegen. Maar ik had de verhalen wel moeten geloven en voorbereid moeten zijn op hun duisternis. Ze waren met zoveel dat binnen enkele minuten Wumont totaal verwoest was. Uit blinde paniek rende ik zomaar een richting op, wat per geluk de juiste richting was. Onderweg rolde de afgehakte ledenmaten en hoofden voor mijn voeten, maar het enige wat ik voor ogen had, was mijn veiligheid. Ik zal voor altijd getraumatiseerd blijven door hun aanval. Ze waren met zoveel, ik kan de aantallen gewoon niet met een pen beschrijven’.
Iedereen bleef stil en ik legde mijn hand op de hand van het meisje wat dapper genoeg geweest was om haar verhaal te delen.
‘De gaven zullen er alles aan doen om jullie te beschermen’ zei ik. ‘Dat is iets wat ik jullie zal beloven’.
‘Ik wil u niet beledigen majesteit’ zei het meisje toen. ‘Maar ik vrees dat de gaven geen schijn van kans zullen maken tegen deze duistere wezens. Zelfs als alle legers zich hier zouden verzamelen uit alle steden, zou dat nog niet genoeg zijn’.
Ik schrok van de woorden van het meisje en keek toen snel weg en dacht aan Rhys en Layla die hopelijk met een oplossing zouden komen voor deze bedreiging.
‘Rhys Wolfmoon is samen met Layla Loneglow en de andere gaven op weg gegaan op een oplossing te vinden’ zei ik toen. ‘We moeten hoop houden dat ze terug zullen keren met een wapen tegen de duisternis. We moeten onze hoop sterk houden, want ik vrees inderdaad dat je gelijk hebt wanneer je zegt dat dat het enige is wat ons nog kan redden’.

Rhys Wolfmoon

De spanning was om te snijden en vol zenuwen liep ik samen met Myra, Adam en Brox richting de rode edelsteen, waar de Brightsights zojuist afscheid van elkaar hadden genomen en waar Uthey op de rest stond te wachten.
Niet veel later kwamen er drie vogels uit de lucht gevlogen die zich transformeerden in Iris, Malcolm en Jane, waarna Max tevoorschijn sprong samen met Layla en we compleet waren.
‘In de buurt niemand te bekennen’ zei Malcolm.
‘In de verdere buurt ook niet’ zei Max. ‘Ik denk dat we hier voorlopig veilig zitten’.
‘Goed’ zei Uthey. ‘Dan gaan we beginnen. Mocht ik gezien worden en de duisternis verzameld zich hier, dan zal Max Droneport eerst de Brightsights in veiligheid stellen, gevolgd door de Loneglows, daarna de Cleanshapes, vervolgens de Doublefalls en als laatste de wolven en Myra. Het is Rhys zijn eigen keuze om hier als laatste te vertrekken’.
Iedereen keek mij vragend aan en ik zag dat sommige zelfs een lichte paniek in hun ogen hadden.
‘Ik wil zeker weten dat iedereen hier veilig weg komt’ zei ik. ‘Ik weet mezelf veilig te houden, dat beloof ik’.
Iedereen wist dat ze een dergelijke discussie niet van mij gingen winnen, dus hield iedereen zich stil en wachtte gespannen af totdat Uthey actie zou ondernemen.
‘Ik weet niet hoelang ik buiten bewustzijn zal blijven, maar wanneer ik bij kom en ik ben betrapt, zal het snel afgelopen zijn. De Brightsights kunnen niet zien waar ik me op richt, maar zullen wel in contact met mij blijven terwijl ik met mijn bewustzijn ergens anders ben. Maak jezelf klaar’.
Iedereen haalde diep adem en keek toe hoe Uthey zijn handen op de rode edelsteen plaatste, zijn ogen sloot en vervolgens diep adem haalde.
De rode edelsteen gloeide op en de Brightsights sloten beide hun ogen.
De ogen van Uthey rolde even weg en wij wisten dat hij met zijn bewustzijn nu ergens anders was.

Uthey (magiër van het licht)

Mijn bewustzijn schoot als een elastiekje wat ergens vanaf schoot weg richting de plek waar ik me als eerste op gefocust had.
Met een steen in mijn maag doorzocht ik met mijn gedachte de plek waar mijn bewustzijn zich heen verplaatst had. Ik had de groep voorgelogen en had mijn prioriteit ergens anders liggen dan de veiligheid van de wereld, wat deels niet helemaal klopte. Mijn bewustzijn probeerde als eerste contact te maken met Gabriël, mijn grote liefde die meer dan honderd jaar geleden op zoek was gegaan naar het monument en het wolvenbot erin had geplaatst.
Ik zou en moest weten of ze nog in leven was.
‘Uthey, wat ben je aan het doen?’ vroeg Sarah in mijn gedachte waar ik in contact mee stond. ‘Hoe langer je buiten bewustzijn bent, hoe groter de kans dat je sneller opgemerkt wordt’.
‘Ik moet weten of ze nog in leven is!’ riep ik terug naar de Brightsights.
‘Je brengt ons allemaal in gevaar Uthey!’ riep George.
‘Ze hebben haar nodig als ze nog in leven is!’ riep ik terug. ‘Ik moet weten of ze nog leeft’.
Mijn bewustzijn zocht bij allerlei plekken en ik voelde dat ik plotseling werd aangetrokken door iets.
Er schoten vele gezichten voor me en plotseling zag ik het gezicht van Gabriël voor me, waarna ik direct midden in een andere scene stond.
Ik keek toe hoe Gabriël een wolvenbot in het monument legde en hoe ze direct tegenover een aantal duistere magiërs stond. Dit moest de scene zijn in het verleden waar ik al die tijd op zoek naar was geweest.
Vol strijdlust bevocht Gabriël de duistere magiërs en won ze het gevecht, waarna ze zich omdraaide en wegrende van het monument.
Die avond had Gabriël weten te ontkomen aan de duistere magiërs, wat betekende dat ze nog ergens in leven was.
Mijn bewustzijn verplaatste zich naar de plek waar Gabriël zich momenteel bevond en zag dat ze haar uiterlijk veranderd had en als een normale burger in een stad in Northwick leefde.
Plotseling werd mijn bewustzijn aangetrokken door iets anders en stond ik niet langer meer in de stad tegenover Gabriël.
Toen ik opkeek stond ik tegenover de 3 duistere magiërs, die zich plotseling omdraaide en de vrouwelijke magiër die in het midden stond grijnsde.
‘We wisten dat jij ooit op een dag gebruik zou maken van dit trucje’ lachte ze. ‘Jij gaat eraan’.
Op dat moment verging de wereld om me heen en schrok ik wakker weer terug in mijn bewustzijn.

Rhys Wolfmoon

‘ZE LEEFT NOG!’ riep Uthey toen hij met een shock wakker werd en ons met grote ogen aan keek. ‘ZE HEEFT HET OVERLEEFD!’
‘Waar is het monument?!’ vroeg ik direct.
‘Ze hebben me gezien’ zei Uthey toen met een trillende stem en een duistere bol schoot op Uthey af, die hem volop trof in zijn borst waardoor hij achterover viel.
Toen we ons omdraaide stond er een vrouw met kort zwart haar achter ons, gehuld in duistere wolken.
‘Ah, de magische plek van de magiërs van het licht’ zei de duistere magiër. ‘Samen met het wapen van ze’ zei een andere magiër die naast haar kwam staan terwijl hij ons aan keek.
‘Wat dom om contact te maken met een magiër’ zei vervolgens de derde magiër. ‘Nu zullen jullie allemaal sterven’.
Layla was de eerste die in actie kwam en flinke bliksemstralen afvuurde op de magiërs, gevolgd door Adam.
‘Max, nu!’ riep ik half in paniek, waarna Max naar Emily en Amira rende, hun vastpakte en vervolgens met hen verdween.
Vanuit de uitgang van het labyrint schoten nu verschillende duistere ridders die met een ongelofelijke snelheid op ons afsprongen.
Brox en Jaïro sprongen voor ons en creëerde een menselijk schild van hun klonen, wat de duistere ridders enigszins vertraging opleverde.
Max sprong weer tevoorschijn en nam deze keer Judith mee, samen met mijn wolf Baryn, want als er iets met hem zou gebeuren, zou ik geen raad weten met mezelf.
Ik sprong samen met de andere wolven op de duistere ridders af en keek toe hoe Uthey opstond en tegenover de magiërs ging staan.
‘Jullie zullen niet winnen!’ riep hij en hij stuurde verschillende lichtstralen af die wit gekleurd waren en opbotsten tegen het schild van duisternis.
Ondertussen bleven Layla en Adam net zo lang bliksemstralen afvuren, totdat Max verscheen en hen meenam.
Iris en Jane hadden zichzelf in leeuwen veranderd en Malcolm had zijn vertrouwde vorm met 4 armen en bevocht de duistere ridders dapper met zijn 4 zwaarden.
De duistere ridders braken inmiddels door het schild van Brox en Jaïro heen, die vervolgens meegenomen werden door Max.
De tientallen ridders die inmiddels uit de opening van het labyrint waren gekomen, stoven op ons af en mijn wolven sprongen beschermend voor Myra en mij, hopend dat ze de duistere ridders lang genoeg konden bevechten.
Af en toe stuurde Uthey een lichtbol op de ridders af, waarna ze vergingen tot zwart glas, want Uthey kon de duistere ridders wel bevechten, maar had het te druk met het vechten tegen de 3 duistere magiërs.
Iris en Malcolm werden ditmaal meegenomen door Max en ik keek toe hoe Jane alleen achterbleef en direct in paniek raakte.
De duistere ridders hadden haar omsingeld en staken aan verschillende kanten een zwaard in haar lichaam.
Ze nam haar menselijke vorm aan en viel doorbloed neer op de grond.
Myra slaakte een gil toen een duistere ridder op haar af kwam en ik probeerde hem tegen te houden met mijn klauwen.
Max verscheen achter ons en keek geschrokken naar het lichaam van Jane.
‘Neem Myra en haar wolf mee!’ riep ik tegen hem. ‘Nu!’
Max greep Myra bij haar pols en nam haar wolf ook direct mee.
Ik riep mijn 15 wolven voor me en liet ze een schild vormen rondom mij heen en keek toe hoe Uthey aan het verliezen was van de magiërs.
Honderden duistere ridders klommen nu ook over de muren heen van het labyrint wat een afgrijselijk gezicht was en ik hoopte dat Max snel zou verschijnen.
Uthey was nu omsingeld door duistere wolken die langzaam het leven uit hem zogen.
Ik voelde een kleine windvlaag achter me en voelde toen de vertrouwde handen van Max rondom mijn middel.
Ik zag nog net hoe mijn wolven doorboord werden door de zwaarden van de duistere ridders en hoe Uthey zijn laatste adem uitblies en neerviel op de grond.
Daarna werd het zwart voor mijn ogen en stond ik tussen de andere in op de plek waar we heen geteleporteerd waren.
Max viel neer op de grond en Baryn kwam direct op me af gerend.
‘Waar is Jane!’ riep Iris direct.
Ik draaide me om en schudde langzaam mijn hoofd.
Huilend viel Iris in de armen van Malcolm en ik zag hoe de drie Brightsights verdrietig bij elkaar zaten en rouwde om het verlies van hun ouders.
Uthey’s laatste woorden galmde door mijn hoofd en ik realiseerde me heel goed wat dat betekende.
Gabriël had de zelfmoordmissie honderden jaren geleden overleefd en bevond zich dus nog ergens op deze planeet. Zij was onze enige, en laatste hoop.

Isador (magiër van duisternis)

Ik keek naar het lijk van de laatste magiër van het licht en stapte er vervolgens overheen, om richting de rode edelsteen te lopen.
Ons leger had zich inmiddels achter ons verzameld en ik zag de twee roodharige mensen ons vol angst aankijken.
‘Zo’ zei ik tegen de twee mensen. ‘Dus jullie hebben voor al die problemen gezorgd al die jaren? Als jullie er niet waren geweest, had de Lord of Black en White heel Northwick kunnen overnemen en dan hadden we samen met hem de ondergang van de mensheid kunnen aanschouwen. Nu rust dat werkje op onze schouders, dankzij jullie’.
‘Ik ben blij dat wij jullie monsters al die jaren hebben kunnen tegenhouden’ siste de roodharige vrouw. ‘Onze kinderen zullen voor jullie ondergang zorgen!’
‘Hun laatste hoop is zojuist vermoord door ons’ lachte ik. ‘Er is niets wat de duistere ridders nu nog kan bevechten en aangezien ze de locatie van het monument nooit zullen weten, is er geen hoop meer voor hun’.
‘Dat zullen we nog wel eens zien’ siste de roodharige man.
‘Nee, dat zullen jullie niet’ lachte ik en met die woorden, liet ik de duisternis al het leven uit hun zuigen en vielen ze beide neer op de grond, met hun handen altijd nog verklonken in de rode edelsteen.
‘Verwoest deze heilige plaats’ gaf ik het bevel aan onze ridders. ‘Dan hebben we voor eens en voor altijd afgerekend met de magiërs van het licht’.
En met die woorden stoven onze ridders op de rode edelstenen af, die binnen enkele seconde in duizenden stukjes waren geslagen. De magiërs van het licht waren uitgemoord en wij konden beginnen aan het uitmoorden, van de mensheid.

Reacties (1)

  • katl1

    VERDER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen