Voor GubIer! I lovey you..

"Luister, ik wil niet met hem trouwen. Ik ken hem niet eens. Sterker nog, ik heb hem nog nooit gezien."
Esmée stak een tirade af over hoe boos ze was op haar vader, Klaus. Hij had haar uitgehuwelijkt met iemand die hij kende, maar die Esmée niet kende. Ten eerste wilde ze gewoon haar eigen man of vrouw vinden. Ten tweede was het totaal gestoord.
Het maakte voor Klaus echter niet uit. Hij had een zaal gehuurd, die helemaal in het wit met bordeau rood was gehangen. Het zag er prachtig uit. Het was bijna bitterzoet voor Esmée. Het was precies hoe zij haar huwelijk had voorgesteld. Precies de kleuren, de jurk, haar familie. Klaus had alles voor haar geregeld. Als ze nou haar bruidegom ook kende.
Esmée ijsbeerde door de hal heen, wachtend op Klaus. De deur ging verschillende keren open, bij de derde keer kwam er een man binnen. Esmée haar ademde stokte voor enkele seconden. De jongen, die een lichtbruine kuif als kapsel had en wondermooie groene ogen, keek haar lachend aan.
Hij was gekleed in een strak zwart pak. Hij had zijn handen in zijn zakken zitten en keek haar nog steeds aan.
"Hey." zei Esmée uiteindelijk maar. "Ik ben op zoek naar mijn vader."
"Klaus?" vroeg hij. Esmée kneep haar ogen tot spleetjes. "Hij zei dat hij iemand voor mij had om.."
"Mee te trouwen. Zeker, zijn dochter staat hier voor je." gromde Esmée.
Stefan kantelde zijn hoofd een stukje en keek haar verbaasd aan.
"Ben je het er wel mee eens?" vroeg hij toen. Esmée schudde langzaam haar hoofd. Ze wilde niet met iemand trouwen die ze amper kende, maar nu haar toekomstige man voor haar stond wilde ze misschien die gok wel wagen. Misschien.
"Hij wil je graag beschermen." zei hij toen, waarna hij een paar stappen in haar richting deed. "Ik ben Stefan, trouwens."
Esmée keek hem ongelovig aan, maar gaf toen antwoord. "Esmée. Prettig kennis te maken, toekomstige man."

Het was twee uur later en Stefan stond voor het altaar te wachten op zijn bruid. Ook hij had er niet echt mee in willen stemmen, maar op de één of andere manier vertrouwde hij Klaus wel. Het feit dat hij zijn dochter zou trouwen, had hij echter wel even mogen vertellen. Hij had tot op de dag van vandaag ook niet geweten met wie hij zou trouwen. Het leek bijna alsof Klaus er een spelletje van had gemaakt.
Het feit dat ze Klaus' dochter was maakte haar niet minder knap. Want god, wat was ze knap. En eigenwijs. Maar wat wil je met zo'n vader.
Stefan keek kort naar Damon, zijn broer en tevens zijn beste man, die hem een bemoedigend knikje gaf.
Toen begon de muziek te spelen. De deuren aan het einde van de zaal gingen open en daar stond ze dan. Esmée had een prachtige strapless witte jurk aan. Een sluier van twee meter volgde haar over de vloer. Naast haar liep Klaus, haar vader, die haar weg zou geven. Stefan hapte naar adem.
Er stond een glimlach op haar gezicht. Al wist Stefan niet of die gemaakt was of niet. Desondanks zag Esmée er alsnog prachtig uit.
Stefan staarde haar aan, terwijl ze tegenover hem kwam staan. Haar wangen hadden een rode blos en Stefan knikte lichtjes.
"Meneer Salvatore en mevrouw Mikaelson.."

De avond was gevallen en Stefan en Esmée waren nu officieel getrouwd. Het voelde absurd, maar Stefan had Esmée over de drempel van zijn huis gedragen. Wat er trouwens goed uitzag. Hij had haar naar zijn kamer gebracht, waar kleine lichtjes brandden.
"Ik wilde het een beetje romantisch maken voor deze avond. Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar we zijn tenslotte getrouwd." zei hij lachend. Hij leidde Esmée naar het bed, waar ze op ging zitten. Ze keek haar ogen uit.
Ze keek hoe Stefan zijn jasje uit deed en hoe zijn lichaam tevoorschijn kwam onder zijn witte blouse. Ze keek snel weg, kon bijna niet geloven dat dit echt gebeurde.
Hij ging naast haar zitten en keek haar aan.
"Die zoen van net. Vond je dat oké?" vroeg hij. Hij doelde op de zoen de ze elkaar moesten geven nadat ze elkaar het ja woord hadden gegeven. Het was niet fijn geweest, maar toch voelde het ook niet slecht. Het verwarde Esmée heel erg.
"Het was raar?" zei ze. "Maar fijn."
Stefan knikte instemmend. Hij draaide een kwartslag naar haar toe.
"Zou ik je nog een keer mogen zoenen?" vroeg hij stilletjes. Esmée leek even verbaasd door de vraag, daarna knikte ze langzaam.
Stefan boog voorover en legde zijn hand lichtjes op haar wang. Daarna drukte hij voor enkele seconden zijn lippen op de hare. En alsof het een sprookje was, voelde ze een vonk overslaan. Ze voelde de tinteling van zijn hand op haar huid en de onzekerheid die duidelijk te voelen was. Maar Esmée wilde meer. Esmée wilde dit, ze wilde hem. Ze boog voorover en zoende hem. Dit keer lang. Stefan leek verbaasd, maar ging er toch mee in.
Toen Stefan weg schoof keek Esmée hem aan. Een verlegen glimlach gleed over haar gezicht.
"Mijn vrouw kan in ieder geval goed zoenen." mompelde Stefan toen.

Het was een jaar later. En tot Esmée haar grote verbazing waren zij en Stefan nog steeds samen. Sterker nog, ze waren in verwachting van hun eerste kindje. Het had niet lang geduurd voordat de vonk tussen de twee echt was overgeslagen. Ze konden het beide eigenlijk amper geloven. Maar dat nam niet weg dat Klaus de goede keuze had gemaakt. Stefan was een fantastische man. Hij was lief, zorgzaam, een tikkeltje wild. Hij was alles wat Esmée nodig had.
Ze wist zeker dat zodra hun kleine jongen Spencer was geboren, hij ook nog eens een fantastische vader zou zijn. En daar kon Esmée eigenlijk niet meer op wachten.

Reacties (15)

  • AckIes

    HIJ IS ZO CUTE THO YASH AHDGGFSHDHDFGDG LOVE IT

    4 jaar geleden
  • AckIes

    Stiekem fangirl ik meer om de naam Spencer nu bc Reid dan om Stefan. HAHAHAHA nee grapje.

    4 jaar geleden
  • AckIes

    SPENCER

    4 jaar geleden
  • AckIes

    "Zou ik je nog een keer mogen zoenen?"

    DIT IS WEL HEEL CUTE THO YASH

    4 jaar geleden
  • AckIes

    "Zou ik je nog een keer mogen zoenen?"

    nee.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen