Na de eerste lesuren besluiten we buiten te gaan lunchen.
Net als ik een hap van mijn boterham neem zie ik een jongen over het schoolplein lopen.
Hij komt onze kant op lopen.
‘Hallo’ hoor ik hem zeggen terwijl ik opsta.
Als ik hem aankijk schrik ik enorm. Ik kijk recht in een paar zwarte ogen.
Ik kijk verschrikt naar Claire en ren met tranen in mijn ogen naar de schoolingang toe.
In de toiletten blijf ik eindelijk staan.
Ik zie weer die zwarte ogen voor me.
Als ik mijn ogen dichtdoe zie ik een flashback van de droom van vannacht.
Het lijken wel dezelfde ogen.
Achter me hoor ik de deur van de toiletten zachtjes open gaan en als ik in de spiegel kijk zie ik Claire staan.
'Emma, wat is er aan de hand?' vraagt ze.
Ik schud mijn hoofd en begin te huilen. Claire loopt naar me toe en slaat haar armen om me heen.
Huilend vertel ik haar van de droom en van de ogen van die jongen.
'Denk je dat Colin de jongen uit je droom is?' vraagt ze als ik mijn verhaal verteld heb.
We horen in de hal de bel gaan.
Ik trek een papieren doekje uit de automaat en droog mijn gezicht af.
'ik weet het niet Claire, het is gewoon vreemd, eerst die droom en nu die jongen.' zeg ik haar.
We lopen langzaam naar het wiskundelokaal toe. Bij de ingang pakt ze mijn schouders vast.
'het komt allemaal wel goed Emma, je hebt altijd ons nog als er iets is.' zegt ze en ze loopt naar haar plek naast Alice toe.
Ik ga op mijn vaste plekje zitten en kijk om me heen.
Hij zit gelukkig niet in onze klas denk ik bij mezelf.
Maar ik heb het nog niet gedacht of hij loopt door de deur heen. Ik sla mijn boek open en tuur aandachtig naar mijn boek in plaats van de jongen.
Natuurlijk komt hij naast mij zitten. Het is de enige lege plek nog in het lokaal.
Uit mijn ooghoek zie ik hem zijn spullen neerleggen en ik hoor dat de leraar zijn les begint.
Ik voel zijn ogen op me gericht en kijk even snel op naar hem. 'Hey, gaat het wel? Je rende net zo hard weg.' vraagt hij.
Zodra ik in zijn ogen kijk ben ik gevangen in die doordringende blik van hem.
Ik merk dat hij me vragend aankijkt en knipper met mijn ogen.
'Wat?' vraag ik hem. Hij grinnikt zacht en herhaalt de vraag.
'Oh ja, nee.. het is niets. Het gaat allemaal helemaal goed met me.' Stotter ik.
'Oke, dat is mooi om te horen. Ik heet trouwens Colin.' zegt hij en hij geeft me een glimlach waarvan mijn knieën week worden.
Stop Emma, geen rare gedachten, je kent deze gozer net! Denk ik bij mezelf en ik knijp mezelf zacht in mijn hand.
'Hoi Colin, ik heet Emma' antwoord ik zacht en glimlach terug.
Ik richt me daarna op de les van onze leraar en voor we het weten is de les voorbij.
Ik doe mijn spullen in mijn tas en sta op om richting de uitgang te lopen.
Als ik langs de tafel van Colin loop hoor ik hem zacht zeggen 'ik weet wie je bent Emma.'

Reacties (1)

  • 7Layers

    Klinkt spannend!
    Ik ga een bladwijzer plaatsen, dan kan ik later verder lezen!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen