Een jongen van ongeveer onze leeftijd deed de deur open maar het was de donderende stem van Mari's vader die ons welkomde. "Ik hoorde al dat Mari gasten mee zou nemen." Ik volgde de anderen het huis in en deed mijn schoenen uit. "Nieuws verspreid zich snel" antwoorde Raiden die het huis verder in liep alsof hij daar woonde. Het huis was groot, maar ook vol met mensen. de jongen die de deur open had gedaan hield ons nauwlettend in de gaten, iets dat mij nog oncomfortabeler maakte. "Raiden en.. Ren was het niet?" ik was verbaasd dat de man mijn naam had onthouden. "j-ja meneer." om niet te zenuwachtig te lijken focuste ik me op zijn ogen, de ogen die Mari en Ren beide geerft leken te hebben. zijn lippen vormden een glimlach voo hij zich weer op Raiden focuste. "Jij moest mij spreken hoorde ik?" Raiden knikte en na een kleine handbeweging verdwenen de twee in een zijkamer. Even leek Mari niet zeker wat te doen met mij tot een oudere vrouw thee voorstelde. dankbaar knikte ik en Mari ging mij voor de keuken in waar we aan een kleine tafel gingen zitten.

"Dus jij bent Hiro." de vrouw gimlachte terwijl ze bij ons de thee gaf en bij ons kwam zitten. "Ik heb veel over je gehoord." Ik keek kort naar Mari kort ergens anders op gefocust was. "Ik ben Lorraine, Rens moeder." een kleine brok vormde zich in mijn keel die ik snel met een slok thee weg haalde. Iets in mij zei dat de dynamiek tussen Mari en Ren niet zo simpel was als gewoon broer en zus. De jongen van de deur keek om de hoek een ik kreeg onderhand al door dat ik hier erg op mijn woorden moest passen. "Ren.. sprak over mij?" Lorraine glimlachte. "Natuurlijk! hij sprak over alles met mij. Hij was erg onder de indruk van jou." Lorraine leek erg blij dat ze eindelijk weer een nieuwe connectie met Ren had gekregen terwijl Mari steeds gestrester leek te worden. Ik was er zeker van dat ze de ogen van de andere jongen op haar rug kon voelen branden.
Voor Mari had ik graag het onderwerp willen veranderen maar de blik in Lorraine's ogen maakte dat onmogelijk. Het leek bijna alsof voor dit korte moment haar zoon weer bij haar terug was gekomen.

Gelukkig voegde Raiden zich weer snel bij ons hoewel hij niet helemaal tevreden leek. we bleven nog even met zn allen praten en al snel werd het mij duidelijk dat Lorraine het zelfde over mij leek te denken als Raiden. Bijna meteen greep ze zijn hand vast en behandelde ze de jongen als haar eigen zoon. Opeens hoorden we van veraf gegil en meteen sprong Mari op. Alsof ze al wist wat er aan de hand was rende ze door het huis heen en Raiden en ik volgden. Het bleek dat Mari niet gelogen had op school; ze was inderdaad veel sneller dan ons. toen we op de locatie aan kwamen was alles al weer voorbij maar het was duidelijk dat er een kleine brand was geweest. Een kleine brand, hier in het midden van een slaapkamer waar een keurig gevouwen st. Elena's uniform lag. Er was geen duidelijke reden voor deze brand en Raiden leek nog geirriteerder dan ik hem al deze dagen had gezien terwijl Mari het nu onbruikbare uniform voorzichtig optilde en in een plastic zak stopte. Ze leek er niet te veel aandacht aan te willen besteden, alsof ze het al gewend was en opeens snapte ik Raiden frustraties. We draaiden ons om om de kamer weer te verlaten en in de deur opening stond dezelfde jongen met een trotse glimlag op zijn gezicht. "Mari pak je spullen" commandeerde Raiden en Mari draaide zich meteen om. Mari pakte een weekend tas uit een kast die verscholen ging achter haar bed en gooide hem over haar schouder. zonder enige emotie verliet ze de kamer voor die er naast waar ze de kledingkast opende. Sommigen wilden haar tegen houden toen ze spullen uit de kast kwam halen, en er werden blikken geworpen op Lorraine die er bij was gaan staan, maar niemand deed iets. Mari propte de kleren in haar tas en liep de kamer weer uit. Lorraine en Mari legden hun rechterhand op elkaars schouder en met haar blik leek Lorraine toesteming te geven.

Na een stille autorit werden we afgezet in een buurt die mij maar al te bekend voor kwam. We liepen het zijpad in waar ik Mari al eerder in had zien verdwijnen en na een paar minuten door verscheidene kleine paadjes gelopen te hebben kwamen we aan bij een klein eenzaam ogend huis. "we blijven slapen." Raiden fluiterde het als een bevel maar ergens voelde het als een belofte. Een belofte dat we haar niet in de steek zouden laten. Dat wij voor haar zouden zorgen. Mari knikte zachtjes en liet ons het huis in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen