Foto bij Chapter 001 - Jayli

Ik liep in de ochtend rond in het café waar ik werkte. 'Hé Jayli zou jij de vuilnis even naar buiten kunnen brengen?.' vroeg Annette mijn bazin. 'Tuurlijk!.' glimlachte ik en bracht de vuilnis naar buiten. Annette is echt een schat van een mens, ze is allang met pension maar ze helpt ons nog heel vaak met klusjes in het café. Toen ik de vuilnis naar buiten had gebracht liep ik weer naar binnen toe. 'Brrr het is koud!.' rilde ik. 'Ja, het is midden winter. Waarom ga je dan ook naar buiten zonder jas meisje?.' zuchtte Annette. Nikki mijn collega keek me al grinnikend aan. 'Sorry, het zal niet meer gebeuren!.' lachte ik. Annette liep al weer verder en ik keek haar hoofdschuddend na. 'Pas maar op Jayli, straks word je nog ziek!.' grinnikte Nikki. 'Ach, valt wel mee!.' zei ik en liep weer naar de bar toe. Dit is zo beetje mijn leven, wakker worden, werken, naar bed en het zelfde liedje steeds weer opnieuw. Al was het vroeger niet zo...... Voor zover ik me nog kan herinneren ben ik altijd alleen geweest, mijn ouders hebben me in de steek gelaten ergens onder een brug. 9 jaar ben ik dakloos geweest, hoe ik dat heb overleefd weet ik zelf ook niet meer. Annette heeft me gered, ze heeft me in huis genomen en zo ben ik geworden zoals ik nu ben. Ik werk al jaren in dit café, en zo kon ik genoeg geld sparen om een eigen huis te kopen. Hij was niet duur, maar het is echt niet verkeerd. 'Yah Jayli waarover sta jij te dromen?.' hoorde ik Annette roepen en schrok op van mijn gedachten. 'Niks hoor!.' zei ik. 'Geld verdienen we niet zomaar, hup aan het werk!.' zei Annette. 'Ja baas!.' lachte ik. 'Yah noem me nog een keer baas en ik ga slaan!.' riep Annette van achter in de keuken. 'Ze doet het echt!.' zei Nikki. 'Ik weet het!.' zei ik en ruimde de troep van de tafels af. 'Trouwens tot hoelang ben jij hier Jayli?.' vroeg Nikki. 'Uhm...vanavond denk ik, hoezo?.' vroeg ik. Nikki liep naar me toe en gaf me de sleutels van het café. 'Kan jij afsluiten? Ik moet iets eerder weg naar een verjaardag!.' zei Nikki. 'Natuurlijk!.' zei ik en stopte de sleutels in mijn zak. 'Dankje!.' glimlachte Nikki. 'Geen probleem!.' zei ik. Nikki liep snel weer naar de bar toe om een paar klanten te helpen, en ik keek om me heen. Wat kan er nog gedaan worden, alles is schoon... De klanten worden geholpen. 'Jayli neem maar even pauze!.' zei Annette. 'Weet u het zeker?.' vroeg ik. 'Ja het is rustig, en er is vandaag toch niet veel te doen!.' zei Annette. Ik knikte en liep de klapdeur door naar de keuken. Ik trok mijn short uit, en hing die even op de haak. Ik liep naar de koelkast toe en pakte wat drinken uit de koelkast. 'Hoe gaat het in huis meisje?.' vroeg Annette die naar me toe kwam lopen. 'Goed goed!.' glimlachte ik. 'Dat is mooi, ik ben echt blij voor jou!.' zei Annette. Ik knikte, 'Ik ook, het is niet altijd even makkelijk gegaan. Maar ik ben trots met wat ik nu geworden ben. En daar heeft u heel veel mee geholpen!.' zei ik. 'Ik kon je niet zo laten liggen meisje, iedereen verdient een goed leven!.' zei Annette. Ik glimlachte en knikte. 'Nou ik ga eens kijken of je collega mijn tent niet verpest!.' zei Annette en liep richting de deur. 'Maakt u zich geen zorgen Annette, hij is in goede handen!.' zei ik. 'Weet ik toch!.' glimlachte Annette en liep de deur door. Ik dronk mijn glas nog leeg, en spoelde het toen om voor ik het in de vaatwasser zette.
*Die avond*
Ik sloot het café af, en liep toen met mijn tas rustig naar mijn huis toe. Het was hier niet ver vandaan, dus daar was ik wel blij om. Na een kleine 5 minuten kwam ik aan bij de oprit van mijn huis. Het is echt een mega groot huis, en je zou niet zeggen dat hij zo goedkoop zou zijn. Ik liep door het kleine hekje naar binnen toe, en gooide de deur achter me dicht. De binnen kant was werkelijk nog indrukwekkender dan de buitenkant, maar soms voelde het best eenzaam. Ik gooide mijn tas, met mijn sleutels op tafel en deed wat lichtjes aan. Ik liep naar de grote tuindeur toe en keek naar buiten. Ik woon precies aan de rand van het bos, en ik krijg altijd een heel veilig gevoel als ik naar het bos kijk. Soms, heel soms wou ik dat mijn ouders nog bij me waren. Maar ik weet dat het niet het geval zou zijn. Zou mijn moeder per ongeluk zwanger van me zijn geworden? En dat ze me gewoon hebben gedumpt?. Zoveel vragen, en zo weinig antwoorden. 'Ik wil echt antwoord op die vragen!.' zuchtte ik. Een paar plukjes haar vielen voor mijn ogen, en ik veegde ze aan de kant. Ik hoorde iets op de grond vallen en draaide me om. Een van de potten die op een kastje stond rolde nu over de grond. 'Heel normaal!.' zei ik en liep er naar toe. Ik pakte de pot op en zette hem weer op zijn plek. 'Blijf je nou eens staan?.' vroeg ik. Wauw dat is normaal, praten tegen een pot. Ik zuchtte iets en liep toen naar boven toe. Ik sprong snel even onder de douche, trok daarna gelijk mijn pyjama aan voor ik in bed kroop. Ik appte nog wat met Nikki over van alles en nog wat, voor ik rustig in slaap viel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen