Louis denkt nog steeds niet aan Harry.

Hij en Niall zijn op weg naar Zayn (en Niall nam zijn fucking segway mee, dus Louis voelt zich klein, langzaam en geïrriteerd) en hij is absoluut niet doodsbang om Harry te zien. Echt niet. In geen enkele manier is hij bang om die ogen weer te ontmoeten.

Maar… Op hetzelfde moment…

Wat als hij het zich herinnert? Wat als hij zich meer bewust was dan Louis zich realiseerde en wat als hij zich herinnert dat Louis voor hem zorgde, zijn voorhoofd afveegde, of, het ergste van alles, zijn hand vasthield? De gedachte alleen al maakt dat Louis’ maag zich omdraait en er vonken van angst door hem heen schieten van zijn vingertoppen naar zijn brein. Zenuwen. Alles wat Louis kan voelen zijn zenuwen.

Dan scheldt Niall plotseling. “Fuck. Hoe ga ik de segway meenemen op de trap?”

Louis kijkt omhoog en ziet dat ze de toren naar Zayn’s kamer bereikt hebben, en kijkt dan naar Niall wiens gezicht een mengeling van frustratie en realisatie portretteert.

“Draag het?”

Hij zucht. “Nah. Ik denk dat ik gewoon terug ga en ga roken. Ik heb toch hoofdpijn.”

Louis richt zijn blik weer op hem. “Laat je me alleen?”

“Ja. Waarom niet?”

Omdat Harry. Omdat hij de kamer niet binnen kan gaan waar Harry hem aanstaart zonder een fijne, kalmerende, afleidende Niall die de spanning verbreekt en bij zijn zijde blijft. Dat is fucking waarom.

“Geen reden,” zegt Louis luchtig. “Maar ik vind het echt heel rude dat je liever je tijd spendeert met een plant dan met mij.”

Niall lacht en schudt zijn hoofd en, terwijl hij zijn over-sized trui goed trekt en zijn maagdelijk witte Nike’s op de grond trapt, haalt zijn telefoon uit zijn kontzak.

“Goed dan, Drama. Rory kan het wel meenemen, dan.”

Louis rolt zijn ogen. “Ik hoop dat je de arme man goed betaalt.”

“Natuurlijk! Hij is mijn beste vriend!”

En dus belt Niall Rory terwijl Louis de trap begint te beklimmen, zijn knieën bezwijken bijna door de zenuwen en elke tree galmt ‘Harry’ na in zijn hoofd.

Het komt goed. Hij herinnert het zich waarschijnlijk niet eens. Het komt goed en ze zullen het niet eens bespreken en het komt goed.

Het komt goed.

“Oké,” roept Niall die de trap op sprint om Louis bij te houden. “Rory komt eraan.”

Louis knikt en ze komen aan bij de hoogste verdieping en als ze voor de zware houten deur staan, worden zijn zenuwen erger dan ooit.

“Ik voel me niet goed. Misschien moeten we teruggaan,” zegt hij, zich draaiend om Niall aan te kijken die zijn wenkbrauwen optrekt.

“Daar ben je nu te laat mee.” En hij opent de deur zonder een moment van aarzeling. “Heeeyyy!” groet hij in zijn meest joviale toon, en Louis slikt als hij zich mentaal voorbereid (onmogelijk) en hem volgt.

Daar is Zayn, hij draagt een zwarte jersey shorts en een enorm verf-gespetterd zwart t-shirt en heeft een verfkwast in hand als hij voor een groot canvas staat, dichtbij de rij met ramen.

En daar is Liam, netjes gekleed in een crème herenvest en pantalon, wit overhemd gestreken en glimmend in de middagzon als hij aan de lange tafel zit en een sigaar rookt en gedachteloos door een groot, stoffig boek bladert.

En er is geen Harry.

Dus Louis ademt weer.

“Louis!” Liam glimlacht meteen, staat op en drukt zijn sigaar uit. “Niall!”

“Lads,” groet Louis, glimlach groter dan hij zich realiseert, het bevat al de opluchting van op het nippertje niet te hoeven Lijden. En, nee, hij is niet teleurgesteld dat Harry daar niet is want alles wat hij voelt is opluchting. Opluchting.

Zayn stuurt een knik hun kant op voordat hij weer verder gaat met het schilderen van brede stroken op het canvas voor hem.

“Hoe gaat het met jullie? Zin in een joint?” vraagt Niall, en hij haalt zijn kleine zakje en de vergezelde spullen al tevoorschijn. Louis had geen idee dat hij het had meegenomen.

“Serieus, Niall?” oordeelt Louis, terwijl hij de precieze bewegingen van de jongen gadeslaat. “We zijn hier voor nog geen volle minuut.”

Maar Niall schokschoudert alleen. “Geen tijd zoals het heden!”

“Oh, dolletjes!” glimlacht Liam, klappend.

Nadat Niall snel werk maakt van wat hij het beste doet, inhaleert hij van de kleine glazen bowl met een grote grijns, voordat hij het aan Liam overhandigt en naar de piano hopt.

“Ik zal een heel speciaal lied spelen,” hij kucht door een lawine van rook en gaat zitten, zijn gouden haar vermengt met rook en zonlicht.

“Speel iets vrolijks, wil je?” roept Louis als Liam hem de bowl overhandigt met een grote glimlach.

“Ja, iets vrolijks!” stemt Liam in, wolkerige slierten slippen uit zijn lippen.

Louis brengt zijn eigen mond aan het glas, flikt de aansteker tot leven en neemt meerdere halen, met de beredenering dat hij het verdient om zo high te worden als hij wil, om te vieren dat Harry er niet is en dat hij daarom kan relaxen.

Want ja, Harry is er niet!

En hij gaat ook absoluut niet over hem praten.

“Dus waar is Harry?” komt er uit zijn mond, zijn hoofd duizelt met wiet. Oeps.

“Hij wordt vermist,” zegt Liam nonchalant.


IK WEET HET!!!!! IK BEN ECHT EEN GROTE KLOJO DAT IK HIER STOP!!!!! (lol alsof ik überhaupt lezers heb en alsof anyone cares) maar, nee. het is echt heel unfortunate, maar dit was de beste plek om te stoppen :c anders werd dit hoofdstuk veel te lang

Reacties (3)

  • Long

    Wat ben jij nou voor iemand ik kom je oPZOEKEN VERDOMME

    4 jaar geleden
  • blackflower

    Ja echt klojo dat je hier stopt pfffff



    Snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Geweldig weer!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen