Foto bij Chapter 004 ~Sindy

*Die nacht*
Ik stond in een wijk, en ik keek om me heen. 'Waar ben ik?.' vroeg ik aan mezelf. Het kwam me ook niet bekend voor, maar ik had het rare gevoel dat ik hier ooit wel eens geweest ben. 'AAN DE KANT!.' hoorde ik iemand schreeuwen en keek om. Iemand rende me voorbij, wacht even....was ik dat?. Een andere dude rende mij achterna door de straten. Ik keek ze raar na, wat was hier aan de hand?.
*De volgende morgen*
Ik voelde de zon op mijn gezicht schijnen en draaide me kreunend om. Van het geld dat ik van tante had gekregen had ik een hotel kamer gehuurd voor een dag. Ik zou straks hier toch weer weg gaan. Ik stapte uit het bed, en sprong snel onder de douche. Wat was die droom eigenlijk, het leek echt zo echt. Toen ik uit de douche stapte trok ik mijn kleren aan voor ik mijn spullen pakte en naar de balie liep om uit te checken. 'Fijne reis nog!.' zei de gastvrouw vriendelijk. 'Danku!.' glimlachte ik en liep het hotel uit. De zon scheen al vel, al was het winter, het was niet koud. Waar nu naar toe?. Ik liep over de stoep een beetje rond, ik heb geen idee waar ik moet beginnen met zoeken. Misschien bestaat dat huis niet eens meer... Na een aantal uren gelopen te hebben begonnen mijn voeten moe te worden, en ik zuchtte iets. 'Pardon meneer, mag ik u wat vragen?.' vroeg ik spontaan aan een voorbijkomende man. 'Natuurlijk, waar kan ik mee helpen?.' vroeg hij. Ik liet de foto zien, 'Dit huis moet hier ergens in de buurt staan. Weet u misschien waar?.' vroeg ik. De man knikte, 'Ja daar woon ik bij in de straat!.' zei de man. 'Oh echt, zou u me alstublieft de weg willen wijzen?.' smeekte ik. 'Je loopt deze straat uit, rechts afslaan en dan loop je er eigenlijk tegen aan. Het is het enigste huis dat aan het rand van het bos staat!.' zei de man. 'Danku wel!.' glimlachte ik en liep die kant op. Zou het dan echt het huis van mijn ouders zijn?. Ik volgde de weg die de man aanwees en liep de hoek om. Ik keek op toen ik de deur open ging gaan, en verschool me iets achter het muurtje. Een jong meisje, van ongeveer mijn leeftijd liep het huis uit. Wacht even wat?.. Ze sloot de deur achter haar, draaide de deur op slot en liep toen weg. Ik liep achter haar aan, en bleef kort voor het huis staan. Zou zij hier wonen... misschien weet zij waar mijn ouders zijn!. Met die moed liep ik achter het meisje aan, ik had geen flauw idee waar ze heen ging. Het meisje sloeg een straat in, en ik volgde haar... en ineens was ze weg. 'Hoe dan?.' vroeg ik. 'Zit je me nou te volgen?.' hoorde ik achter me en sprong 10 meter in de lucht voor ik me omdraaide. Dat meisje stond achter me en sloeg haar armen over elkaar. 'S-sorry het was mijn bedoeling niet om je te volgen!.' zei ik snel. 'Jaja vast, laat me met rust oké!.' zei ze en liep toen weer door. Ik keek haar na en zuchtte, 'Ik wou je alleen iets vragen!.' zei ik en liep toen weer verder.
Niet later kwam ik aan in de stad, en keek naar de leuke en gezellige cafeetjes die ze hier hadden. Ik keek bij een cafeetje door het raam, en zag het zelfde meisje weer in serveersterskleding mensen te helpen. Ik bleef een tijdje staan, en mijn voeten begonnen uit zich zelf naar de ingang te lopen en ik opende de deur. De sfeer in het café was echt heel gezellig, en ik kon nu al vertellen waarom dit café zo bekend was. Ik liep twijfelend naar de bar toe, waar een ander meisje stond. 'Kan ik helpen?.' vroeg ze vriendelijk. 'Ja, zou ik misschien haar wat kunnen vragen?.' vroeg ik en wees naar dat meisje. 'Uhmm..natuurlijk, Jayli kom even!.' zei ze. Het meisje draaide zich verbaast om en kwam onze kant op. 'Wat is er?.' vroeg ze. 'Ze wou je iets vragen!.' zei de andere serveerster. Het meisje keek naar mij, 'Jij weer, je bent echt een stalker of niet?.' vroeg ze. 'Nee, wacht je begrijpt me verkeerd!.' zei ik. 'Wat was je dan aan het doen?' vroeg dat meisje. Ik legde de foto van mijn op tafel. 'Dit is het huis waar je in woont toch?.' vroeg ik. 'Ja, maar wat is daar mee?.' vroeg dat meisje. Ik wees naar mijn ouders, 'Ken je ze?.' vroeg ik. Het meisje schudde haar hoofd, 'Nee sorry, het huis stond volgens mij al jaren leeg voor ik er in kwam wonen!.' zei ze. 'Oh... oké toch bedankt!.' zei ik. 'Graag gedaan, succes nog!.' zei het meisje. Ik knikte en liep naar buiten toe, dus ze weet niet waar mijn ouders heen gegaan zijn. Nu ben ik weer bij terug af.
*Tegen de avond*
Ik liep nog steeds rondjes door de stad, maar ik kon geen enkele slaapplek vinden. 'Waar moet ik heen!.' zuchtte ik. 'Je kan wel met mij mee!.' hoorde ik en keek om. Iemand met zijn muts op liep vanuit een donker steegje mijn kant op. 'Nee dankje!.' zei ik. 'Ach waarom niet, hmm je bent niet lelijk ik kan jou best wel een slaapplek geven!.' grinnikte die jongen en greep mijn pols vast. 'Laat me los!.' zei ik en probeerde me los te trekken, alleen was die jongen te sterk. 'Nou nou, ik probeer je alleen iets liefs aan te bieden!.' grinnikte die jongen en kwam steeds dichterbij. 'Ik zei, laat los!.' gromde ik. Zijn hand vloog van mijn pols af, en hij vloog een stuk naar achteren. Mijn ogen werden groot, hoe de fuck?. 'BITCH!.' riep die jongen. Ik draaide me op mijn hakken om en rende er vandoor, met die jongen nog steeds achter me aan. De beelden van die droom schoten door mijn hoofd, dit is precies het zelfde als ik gedroomd heb... Ik keek een keer kort om, en die jongen was heel snel. Als het zo door blijft gaan haalt hij me in. Ik keek voor me, waar ik dat huis van dat meisje zag. Ik twijfelde geen seconde, sprong over de omheining heen en verschool me ergens achter het huis. Het was al donker, dus de kans dat hij me zou vinden zou klein zijn. Ik keek naast me waar een van de kelderramen open stond. Ik sloop ernaar toe, en kroop naar binnen. Ik heb geen andere keus.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen