Foto bij Chapter 005 ~ Jayli

*Die avond*
Ik liep met Nikki richting huis. 'Ik kan echt niet geloven dat Annette dat gedaan heeft!.' grinnikte Nikki. 'Tja, die kerel was ook vreselijk vervelend!.' zei ik. Langzaam kwamen we aan bij mijn huis. 'He uitkijken!.' gromde Nikki toen een gast keihard tegen haar aan beukte en door liep. 'Wauw onbeschoft!.' zuchtte ik. 'Nogal, ik zie je morgen oké?.' zei Nikki en liep haar straat in. Ik schudde lachend mijn hoofd en liep naar mijn huis toe, en opende de deur. 'Wat een dag!.' zuchtte ik en hing mijn jas op. Ik liep naar de keuken toe, en begon voor mezelf wat eten te maken. " Waar heb ik die groente gelaten.' Zuchtte ik en liep naar de deur van de kelder toe. Toen ik de deurklink wou vastpakken hoorde ik beneden in de kelder iets vallen. 'Zolang het maar geen ratten zijn vind ik alles best.' zuchtte ik en opende de deur. Ik liep de trap af en deed het licht aan, voor ik de helder rondkeek. 'Ah daar ben je'. Zei ik en pakte de groente van de plank af. 'Auw.' hoorde ik en liet de groente uit mijn handen vallen voor ik me omdraaide. 'Wie is daar?' vroeg ik. 'Niet schieten.' hoorde ik en Sindy kwam uit een hoekje te voorschijn. 'Wat wat doe jij hier?.' Vroeg ik. 'Ik kan echt alles uitleggen''. zei Sindy. 'Doe dat maar snel voor ik de politie bel.' zei ik en sloeg mijn armen over elkaar. 'Oke luister ik werd achter na gezeten door een of andere dude, ik weet niet wat hij wou maar voor ik het doorhad was ik hierheen gevlucht!' zei Sindy. 'Die jongen die tegen Nikki opknalde?' vroeg ik. 'Wie?' vroeg Sindy. 'Maakt niet uit verder...heb je honger?' vroeg ik. Sindy knikte en we liepen naar boven toe. 'Ik moet zeggen dut huis is echt niet verandert.' zei Sindy. Ik schudde mijn hoofd,' Nee ik vond de inrichting wel leuk zo' lachte ik en we liepen naar de keuken
*Die avond*
'Dus je bent op zoek naar je ouders?' Vroeg ik en gaf Sindy een mok thee. Sindy knikte,'ik heb lang genoeg gewacht, ze lopen hier ergens en ik zal ze vinden!.' zei Sindy. Ik knikte, 'Weet je, ik bewonder jouw vastberadenheid!.' zei ik en plofte op de bank neer. 'Hoe dat zo?.' zei Sindy. 'Nou.... ik ben ook niet opgevoed door mijn ouders, maar ik heb het van het begin gewoon gelijk geaccepteerd. Omdat ik niet beter wist, maar jij bent echt anders. Je moet en zal je ouders vinden!.' zei ik. Sindy knikte, 'Dat is uiteindelijk wel het doel, maar het is best eenzaam alleen!.' zei Sindy en keek mij toen met puppy oogjes aan. 'Wat?.' vroeg ik. 'Ga mee!.' zei Sindy en sprong op. 'Wat?.' vroeg ik geschrokken. 'Please please please, ik heb dit verhaal aan nooit aan iemand verteld maar bij jou voel ik me echt op mijn gemak...ga alsjeblieft mee!.' zei Sindy. Puppy oogjes.... ik kan niet tegen puppy oogjes. Met haar mee gaan op reis....is dat niet een beetje te ver gegrepen Jayli?. Het klinkt misschien gek.....maar ik heb het gevoel dat ik haar al langer ken als vandaag.. Zonder er zelf van bewust te zijn knikte iets. 'Dus je gaat mee?.' riep Sindy uit. Ik beet op mijn lip, het betekend wel dat ik hier alles achter moet laten waarmee ik ben opgegroeid.... Maar iets in mijn lichaam zegt dat ik mee moet gaan, het is echt heel raar ik kan het zelf niet omschrijven maar. 'Oké....ik ga mee!.' zei ik. 'Echt?'' riep Sindy verbaast uit. Ik knikte,' Ik weet niet waarom, maar mijn gevoel zegt dat ik mee moet.! zei ik. Sindy knikte iets, 'Wanneer wou je gaan?'' vroeg ze. 'Hmmm...morgen? Ik wil nog even gedag zeggen tegen Annette en Nikki.' Zei ik. 'Is goed, ik waak dan wel over je huis tot je terug bent.' zei Sindy. Ik schoot in de lach en stond oo. 'We kunnen beter gaan slapen, kom ik heb nog wel een logeerkamer over.' Zei ik en liep met Sindy baar boven toe.
*Midden in de nacht*
' Wees stil, ze kunnen.gevaarlijk zijn.' hoorde ik iemand sissen en opende langzaam mijn ogen. Ik kwam overeind, stop op van bed en liep naar het raam toe. Ik zag een zwart busje voor mijn huis staan, en een stuk of 6 kerels stonden voor mijn huis de deur open te breken. 'Omg!' zei ik en dook snel aan de kant omdat een van die mannen mijn kant op keek. Wat doen hun hier? 'Luister het zijn nog wolven die niet weten wat ze zijn, wees op je hoede.' zei die voorste jongen. Wacht...is.dat die jongen die ik toen bij mijn huis tegen kwam?. Stil sloop ik naar de logeer kamer toe waar Sindy nog lag te slapen en liep naar binnen. 'Sindy wakker worden.' siste ik. 'Hmm...wat is er?' vroeg Sindy slaperig. 'We hebben bezoek'. zei ik. 'Wat?' vroeg Sindy en liep naar het raam. 'Omg' zei Sindy geschrokken. 'Ik den dat het beter is als we nu gaan, wie hun ook zijn het betekend vast niet veel goeds!.' zei ik. Sindy knikte, en ik trok wat tassen uit de kast in de logeer kamer en goode daar genoeg kleren in voor een tijdje. 'Ze zijn binnen!.' zei Sindy. 'Fuck...en nu?.' vroeg ik. 'Het raam!.' Zei Sindy, liep naar het raam toe en gooide hem open. 'Jij gaat eerst, ik gooi de tassen na jou.' zei ik. Sindy knikte en klom het raam uit naar beneden. Toen ze beneden stond gooide ik de tassen naar beneden. Toen de laatste tas beneden stond hoorde ik gebonk op de deur. 'Jullie kunnen niet vluchten voor ons meisjes, we vinden jullie wel'. zei iemand. Ik klom het raam uit en sprong naar beneden. 'SHIT ZE ZIJN BUITEN.' Hoorde we iemand schreeuwen. 'Wegwezen!.' zei ik en pakte een tas op. We renden het bos in, en we konden achter ons al geschreeuw horen. Wie de fuck zijn die gasten?. Na een tijdje hoorde we ze niet meer achter ons en vertraagden onze pas. 'Zijn we ze kwijt?' Hijgde Sindy. 'Ik denk het'. Zei ik en keek om me heen. Het enige wat je zag was duisternis, met bomen. Een takje knakte nog geen meter van ons vandaan. 'Wie is daar?' Vroeg Sindy. Geen antwoord... Ik keek naar Sindy die haar mobiel er bij haalde en de zaklamp aanzette. Ze richtte hem op de plek waar we dat geluid hoorde, iemand zat tegen de boom aan op de grond. 'Is hij dood?.' Vroeg Sindy toen we dichterbij kwamen. Ik schudde mijn hoofd, ' Nee hij ademt nog, maar die wonden!.' Zei ik.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen