Foto bij H.17.

Het publiek zit vol mensen uit de hoogste districten, alle camera's zijn op mij gericht.
Hoewel ik veel moeite moet doen om mijnnzebnuwenben angsten te verhullen, blijf ik kalm en probeer ik met een glimlach op mijn gezicht naar de twee chique stoelen met het glazen salontafeltje te lopen zonder te struikelen en volledig af te gaan voor de ogen van... tja... zo'n heel Panem.
Ik ga zitten en schenk de nieuwe presentator - Gavril, heet-ie - mijn liefste glimlach.
Hij begroet mij enthousiast en richt zich met zijn nare, nephagelwittetanden-lach naar het publiek.
Zijn haar is iets donkergroen geverfd en een laag make-up bedekt zijn gezicht.
'Hallo dames en heren, ik zit hier met de lieftallige Mira Langdon. Het meisje uit District 11.' zegt hij en het publiek juicht.
Zijn vreemde draaistpel zwenkt naar mij toe en met over elkaar heen geslagen benen en naar achteren geleund lichaam begint de ontspannen Gavril aan het interview.
'Dus, Mira. Hier ben je dan. In het Capitool. Dat moet toch een heel verschil zijn met District 11. Noem wat dingen die anders zijn.' zegt hij.
Ik lach nep, dwing mijn mondhoeken om omhoog te gaan..
Waarom doe ik dat eigenlijk?
Vanaf nu ga ik gewoon mijzelf zijn.
'Nou, de lijst van dingen die hetzelfde zijn is een stuk korter, maar wat wel een paar grote verschillen zijn is het eten en de bedden en het luxueuze interieur. Ook de kleren... echt zo'n verschil.' bij dat laatste laat ik mijn handen even over de stof om mijn dijbeen glijden.
Dit gaat goed, toch? Niks aan de hand... toch?
'Dat geloof ik maar al te graag. En dan nu, mis-schien een iets droeviger, maar toch wel belangrijk onderwerp. Je broer; de rede dat je hier bent. Jou, we zagen het op TV en - als ik eerlijk zijn mag - de tranen sprongen mij in de ogen. Maar vertel eens wat over je broer, alsjeblieft.'
Dat wil ik helemaal niet, rotzak! Zou jij erover willen praten?! wil ik uitbarsten, maar het verstand wint het ditmaal van mijn emoties.
'Eh, ja. Mijn broer...' ik zink even weg in mijn gevoelens en herinneringen, maar ik focus mij weer op hetgeen waarop gefocust moet worden. 'Hij beste Brayden. Hij was twee jaar ouder dan mij. 18, dus. Hij deed nooit iemand kwaad, hij hielp iedereen. Brayden had ook het persoonlijke doel on te doen wat goed was. I-ik... ik kan mij geen beter persoon voorstellen dan hij was.' zeg ik, met een droevige glimlach op het eind.
Niet huilen. Niet hier. Niet nu. Niet doen. Geen zwakte tonen.
Gavril kijkt mij aan in een mengeling van medelijden en emotie.
Het publiek is muisstil, op wat verbeterde "ahhh"tjes na, dus blijkbaar denken ze dat voelen ze met mij mee kunnen voelen.
Ze hebben geen idee hoe het voelt, die rijke rotzakken.
'En dan nu, om van onderwerp te veranderen; je cijfer. Ik ben ontzettend benieuwd. Als het goed is komt hij nu elk moment op het beeldscherm...' zegt hij afwachtend terwijl hij zich omdraait in zijn stoel en naar een gigantisch beeldscherm kijkt.
En daar staat het dan, mijn cijfer.
Een 12.

Reacties (2)

  • AnneFrank

    Beste hunger games storie die ik tot nu toe heb gelesen

    3 jaar geleden
  • BethGoes

    Origineel. Om het cijfer bij de interview te doen. Bravo.

    Oh ja... MIRS YOU ARE AMAZING

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen