Foto bij • Hoofdstuk 1.1

"DTFY IS BELANGRIJK."
-Sam, februari 2017


Sam stapte uit bed en sprintte naar de verwarming. Eerder die dag had ze geen zin gehad om op te staan en de verwarming aan te draaien, maar nu de kou in haar kamer was getrokken en zelfs haar lakens tot blokken ijs had gemaakt, vond ze het toch echt tijd om de warmte te laten ontsnappen in haar kamer.
Rillend door de koude vloer onder haar blote voeten, liet ze zich langs de verwarming omlaag zakken op de grond, waarna ze de verwarming aandraaide. Ze keerde haar rug tegen de verwarming en trok haar benen op om wat meer warmte vast te houden. Het duurde altijd een tijdje voor dat de verwarming aansloeg, dus ze kon zich nu het beste zo warm mogelijk houden, terwijl ze rustig wachtte tot het eindelijk wat warmer zou worden. Bovendien wist ze zeker dat ze een wandeling naar haar bed niet zou overleven, omdat ze er van overtuigd was dat ze halverwege zou bevriezen. En vandaag, vooral vandaag was het uitermate belangrijk dat ze niet zou bevriezen.
Vandaag had ze namelijk audities voor de 'Determined To Find You' musical. Ondanks ze ietwat zenuwachtig was, aangezien ze ging voor één van de hoofdrollen, was het dé musical die ze héél graag wilde spelen. Niet alleen omdat het ging over haar lievelingsserie, maar ook omdat dit wel eens haar doorbraak als toneelspeelster zou kunnen worden. Daarbij was haar beste vriendin even enthousiast als zij was. En als ze beide de hoofdrollen zouden kunnen veroveren, dan zouden ze samen de musical kunnen spelen, dan zouden ze samen door het land kunnen reizen. Oh, Sam wilde niets liever. Ze was door haar fantasieën de kou alweer vergeten en ze sprong op, om voor een laatste keer haar tekst door te nemen.
Als Ilse maar niet vergeten was de tekst door te nemen, het zou wel typisch iets voor haar zijn omdat soort dingen te vergeten. Een dramatische zucht verliet Sams lippen, oh ze zou dat kind schuld laten voelen als ze het wel degelijk vergeten was. Ze stelde zich enigszins gerust met de opgetogen reactie van haar vriendin toen ze had gehoord over de musical, zoiets belangrijks zou ze nooit uitstellen, toch? Alhoewel, haar kennende... Nee, dit was even belangrijk voor haar als het voor Sam was, natuurlijk zou ze het niet uitstellen, al was het alleen maar omdat ze wist dat Sam haar dan zou vermoorden.
Haar ogen scande de tekst, maar het drong niet echt tot haar door, het vooruitzicht om de rol misschien te kunnen krijgen en de zenuwen hadden haar onrustig gemaakt. Half springend, half rennend verliet ze de papieren met tekst en ging ze op weg naar haar nachtkastje. Als Ilse niet geleerd had, dan moest ze dat nu weten. Misschien dat ze haar voordat het twaalf uur 's middags was en de audities begonnen, nog zou kunnen dwingen wat te leren. Vlug scrolde ze door haar contacten om het nummer van Ilse te vinden. Ze bereidde zich er op voor om te gaan schreeuwen en ging recht staan, waarna ze het nummer indrukte.
De telefoon ging een paar secondes over, maar al snel nam Ilse op.
'Ja?'
'Heb je de tekst nog doorgenomen?' vroeg Sam met een dreigende ondertoon in haar stem.
'Ja nou, ik... ehh...' stamelde Ilse aan de andere kant van de lijn. Sam had haar meteen door, ze had niet geleerd of niet goed genoeg tenminste. Natuurlijk, natuurlijk moest dat kind het weer uitstellen!
'ILSE!' bulderde ze, maar voor ze haar komende preek kon vervolgen, onderbrak Ilse haar vlug.
'Ik heb wel geleerd! Deels. Maar ik heb geleerd!' verdedigde ze zichzelf. Maar het maakte de opborrelende woede bij Sam alleen maar groter. Deels? Ze had deels geleerd? Dat woordje was haar niet ontgaan.
'Deels? Je hebt deels geleerd? Als je de tekst niet kent dan...'
'Ik leer echt nog wel! Ik lees het straks gewoon nog even door,' onderbrak Ilse haar.
'Het is al tien uur! Je hebt nog maar twee uur! Ga het leren! NÚ!' Sam liep haar kamer door, naar haar kledingkast en trok een la open, waar ze een lege tas uittrok.
'Ik... Straks!' beloofde Ilse. Sam zuchtte geërgerd. Ze hoefde alleen maar de tekst door te nemen, dat was toch niet zoveel moeite?
'NÚ! ILSE!' Sams stem schalde door haar kamer. Dit was hun droom. Hun ambities en hun motivatie. Dit kon Ilse niet zo makkelijk laten vallen! Als ze haar tekst niet eens wist, hoe moest ze dan ooit die auditie doorkomen?
'Ja-'
'ILSE LYTS, JE HEBT NIKS BETERS TE DOEN, GA LEREN!'
'Ik... Oké, oké goed. Ik ga al leren.'
'Fijn,' zei Sam, met een nog steeds hardere toon dan normaal en ietwat cynisch.
'Het leven is oneerlijk,' jammerde Ilse, 'de wereld is een sadistische wrede plaats.' Sams mondhoeken krulde om zodra de woorden haar gehoor binnendrongen. Een kwaadaardige lach welde op vanuit haar borstkas en vond zijn plaats op hoorbare afstand van de telefoon, zodat het duidelijk te horen was voor Ilse.
'Ik kom je straks controleren, en als je niet geleerd hebt...' Ze haalde de telefoon van haar oor en hing op. Als ze het nu niet duidelijk had gemaakt en Ilse niet ging leren, dan nam ze wel een aardappelstamper mee.
Ze stopte haar telefoon in haar tas en stormde de trap af. Naast haar telefoon, gooide ze wat waterflesjes en geld in haar tas. Meer zou ze niet nodig hebben. Alhoewel, misschien was het niet eens zo een slecht plan om een aardappelstamper mee te nemen, dan had ze tenminste iets om Ilse mee te bedreigen mocht ze nog steeds niets geleerd hebben.
Sam trok een jas en schoenen aan en pakte als laatste haar tas en sleutels. De audities waren pas over twee uur, maar ze kon het beste maar eerst langs Ilse gaan om te kijken hoever die al was, dan konden ze daarna samen naar het toneel gaan.
Voordat ze de deur dichttrok, riep ze naar haar ouders dat ze wegging. Daarna liep ze de straat uit, ze herhaalde de tekst in haar hoofd terwijl ze op weg ging naar Ilses huis. Ze had deze weg zo vaak gelopen dat ze de weg gemakkelijk zou kunnen lopen met haar ogen dicht.
Ze was allang klaar met de teksten toen Ilses huis inzicht kwam. En ze wist zeker dat Ilse de tekst straks even perfect zou kennen als zij deed. Dat moest. Want ze zouden samen die musical doen, samen land door land doorreizen om hem op te voeren en vooral, de rollen van Fayline Bianchi en Cassiane Bianchi eigenen.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    WHAHAHAHAHAHA DIT IS ZO ONS
    (Behalve dat ik ook nooit leer voor mijn audities en ook niet voor de uitvoeringen, shame on me)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen